“ജനങ്ങളേ… ഇങ്ങോട്ട് നോക്കൂ! വനത്തിൽ വെച്ച് മലപോലുള്ള കടുവയോട് ഏറ്റുമുട്ടി, അതിനെ ഒറ്റക്കൈയ്ക്ക് പൊക്കിയെറിഞ്ഞ യോദ്ധാവാണ് ഇയാൾ! വിണ്ണിൽ നിന്ന് വന്ന ദൈവീക പുരുഷൻ!”
വേടന്മാരുടെ വിളി കേട്ട് ഗ്രാമത്തിലെ സകലരും കുടിലുകളിൽ നിന്നും ജോലി സ്ഥലത്തുനിന്നും ഓടിക്കൂടി. വിചിത്രമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച അഭിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് അത്ഭുതവും ഭയവും തോന്നി. മഗിഴിനിയും തന്റെ കയ്യിലെ വല താഴെയിട്ട് എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ കറുത്ത വലിയ കണ്ണുകൾ അഭിയുടെ മേൽ പതിഞ്ഞു. അഭിയുടെ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക കൗതുകവും ആകർഷണവും നിറഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് മാറിലെ പുടവയുടെ തുമ്പ് ഒന്ന് മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് അവനെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
“ആരാണ് ഇയാൾ? ഇവനാണോ കടുവയെ തോൽപ്പിച്ചത്?” ഗ്രാമവാസികൾക്കിടയിൽ പിറുപിറുക്കലുകൾ ഉയർന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രൗഢനായ വൃദ്ധൻ മുന്നോട്ട് വന്നത്. നരച്ച താടിയും വിസ്താരമുള്ള നെഞ്ചുമുള്ള അയാൾ ആ ഗ്രാമത്തിലെ മൂപ്പനായിരുന്നു വഞ്ചികളുടെയും മീൻപിടുത്തക്കാരുടെയും തലവൻ. അയാൾ അഭിയെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഒന്നു ഉഴിഞ്ഞുനോക്കി.
“വേടന്മാർ പറയുന്നത് സത്യമാണോ?” മൂപ്പൻ അഭിയോട് ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു. “ഇത്ര ചെറിയ പ്രായമുള്ള ഒരു യുവാവിന് കാട്ടുമൃഗത്തെ എറിയാൻ കഴിയുമോ? ഞങ്ങളുടെ ആളുകൾ കള്ളം പറയുകയാണോ, അതോ നീ ഞങ്ങളെ വഞ്ചിക്കാൻ വന്ന ഏതെങ്കിലും ശത്രു രാജ്യത്തിലെ ചാരനാണോ?”
അഭി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശത്രുവല്ല … ഞാൻ അബദ്ധത്തിൽ ഇവിടെ എത്തിപ്പെട്ടതാണ്. എനിക്ക് ആരെയും ഉപദ്രവിക്കണമെന്നില്ല.”
“വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല യുവാവേ!” മൂപ്പൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ വാക്കുകളിൽ സത്യമുണ്ടെങ്കിൽ, നിന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവീകമായ ശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്ക് അത് കാണണം. ഇവിടെ നിന്റെ ബലം തെളിയിക്കൂ!”
മൂപ്പൻ തീരത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവിടെ വലിയൊരു ഭീമൻ കരിങ്കല്ല് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റിലും ഓളത്തിലും വലിയ ബോട്ടുകളും വഞ്ചികളും ഒലിച്ചുപോകാതിരിക്കാൻ, കട്ടിയുള്ള കനത്ത വള്ളികൾ കെട്ടിവെക്കുന്ന, പത്തുപതിനഞ്ച് ആണുങ്ങൾ ചേർന്ന് മാത്രം വലിച്ച് നീക്കുന്ന പടുകൂറ്റൻ പാറക്കല്ല്!
“ഈ പാറ… ഇതിവിടെ കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലങ്ങളായി. ഇതിനെ ഒന്നനക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ? എങ്കിൽ ഞങ്ങൾ നിന്നെ ഞങ്ങളുടെ അതിഥിയായി സ്വീകരിക്കാം!” മൂപ്പൻ വെല്ലുവിളിച്ചു.
ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും അഭിയെ നോക്കി. മഗിഴിനിയും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച്, അവന്റെ അടുത്ത നീക്കം എന്തായിരിക്കും എന്ന് അറിയാൻ കണ്ണുംനട്ടിരുന്നു. അഭി പതുക്കെ ആ പാറയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ തൻ്റെ വലതുകൈവിരലിലെ മാന്ത്രിക മോതിരത്തിലേക്ക് മനസ്സ് കേന്ദ്രീകരിച്ചു.
നിമിഷനേരം കൊണ്ട് മോതിരത്തിലെ കറുത്ത കല്ലിൽ ഒരു ചെറിയ മിന്നൽ തിളങ്ങി. അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഊർജ്ജം ഇരച്ചുകയറി. പേശികൾ വീണ്ടും മുറുകി, ഇരുമ്പുതണ്ടുകൾ പോലെയായി.
അഭി പാറക്കല്ലിന്റെ ഇരുവശവും കൈകൾ കൊണ്ട് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരൊറ്റ വലി! മണലിൽ ആണ്ടുകിടന്നിരുന്ന ആ ഭീമൻ പാറക്കല്ല്, നിലത്തുനിന്ന് ഉയർന്നുപൊങ്ങി! ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും വലിയൊരു ശ്വാസം വിടൽ ഉയർന്നു. ആളുകൾ കണ്ണുകൾ തള്ളിയെടുത്തു നോക്കി. അഭി ആ പാറയെ തന്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു! അവന്റെ മസിലുകൾ വിറയ്ക്കുകയും സിരകൾ തെളിഞ്ഞു കാണുകയും ചെയ്തു.
“ഹാഹ്…!”
ഒരു വലിയ സിംഹഗർജ്ജനത്തോടെ അവൻ ആ പാറയെ മുന്നിലേക്ക് ഒരൊറ്റ എറിയൽ എറിഞ്ഞു! പത്തടിയോളം ദൂരെ അലറുന്ന കടലിലേക്ക് ആ പാറക്കല്ല് പോയി വീണു. വെള്ളം വലിയൊരു സ്ഫോടനത്തോടെ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങി! അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം, ആ ഗ്രാമം ഒന്നടങ്കം ആർത്തുവിളിച്ചു!
“വീരൻ! ഇവൻ സാധാരണക്കാരനല്ല! യോദ്ധാവാണ്!”