ആവനാഴി – 7

[ കത്തനാർ ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

അസ്ത്രലാഭം

---

മീരയുടെ വിവാഹദിവസം രാവിലെ അജു ആദ്യം കേട്ടത് ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.

താളം തെറ്റാതെ ആവർത്തിക്കുന്ന ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം.

അതിനു പിന്നാലെ ആളുകളുടെ സംസാരവും ചിരിയും.

മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും ചന്ദനത്തിരിയുടെയും ഗന്ധം.

അലങ്കാരവിളക്കുകൾക്കു താഴെ ഓടിനടക്കുന്ന കുട്ടികൾ.

ആരെയൊക്കെയോ അന്വേഷിക്കുന്ന ബന്ധുക്കൾ.

വീട്ടിനുള്ളിൽനിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ ഉയരുന്ന സ്ത്രീകളുടെ നിർദേശങ്ങൾ.

“ആ പൂക്കൂട് അവിടെ വയ്ക്കരുത്.”

“ഫോട്ടോഗ്രാഫർ വന്നോ?”

“ചെറുക്കന്റെ വീട്ടുകാർ എവിടെ എത്തിയെന്ന് വിളിച്ചു ചോദിക്ക്.”

“അജൂ, നീ ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ.”

അഞ്ചുവർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഒരു ആശുപത്രിമുറിയിൽ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ അജു ആദ്യം കേട്ടതും ഒരു താളമായിരുന്നു.

അന്ന് അത് ജീവൻ അളക്കുന്ന യന്ത്രത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു.

ഇന്ന് ഒരു പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നതിന്റെ ശബ്ദം.

കാലം ചില ശബ്ദങ്ങളുടെ അർഥം പോലും മാറ്റുമെന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു.

“അജൂ!”

മീരയുടെ മൂത്തമ്മയുടെ വിളി അവനെ ഓർമ്മകളിൽനിന്ന് പുറത്തെടുത്തു.

“എന്താ മൂത്തമ്മേ?”

“ചെറുക്കന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള പൂച്ചെണ്ടുകൾ എവിടെ?”

“ഹാളിന്റെ അകത്തുണ്ട്.”

“അവിടെ കാണുന്നില്ല.”

“ഞാൻ കൊണ്ടുവരാം.”

“നീ കൊണ്ടുവരണ്ട. ആരെയെങ്കിലും പറഞ്ഞയച്ചാൽ മതി.”

“ഞാൻ തന്നെ പോയിട്ട് വരാം.”

“ഇവൻ രാവിലെ മുതൽ ഓടുന്നതാണ്.”

അടുത്തുനിന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീ പറഞ്ഞു:

“വീട്ടിലെ ചെക്കനെപ്പോലെയല്ലേ. ചെയ്യട്ടെ.”

അജു ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ അകത്തേക്കു നടന്നു.

മീരയുടെ വിവാഹത്തിന് രണ്ടു ദിവസം മുമ്പേ അവനും അമ്മയും ദിവ്യയും എത്തിയിരുന്നു. അതിഥികളായിട്ടല്ല അവർ വന്നത്. വീട്ടുകാരെപ്പോലെയാണ് എല്ലാവരും അവരെ കണ്ടത്.

മീരയുടെ അച്ഛൻ ഓരോ പ്രധാന കാര്യവും അജുവിനോട് ചോദിച്ചു.

മീരയുടെ അമ്മ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോയെന്ന് ശകാരിച്ചു.

ബന്ധുക്കൾ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാനും ആളുകളെ

സ്വീകരിക്കാനും അവനെ വിളിച്ചു.

മീരയാകട്ടെ ചെറിയൊരു ആവശ്യം വന്നാലും മുറിയിൽനിന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“അജൂ, എന്റെ ഫോൺ എവിടെ?”

“അജൂ, ബ്യൂട്ടീഷൻ വന്നോ?”

“അജൂ, അമ്മയെ ഒന്ന് വിളിക്കുമോ?”

“അജൂ, എനിക്ക് ചായ വേണം.”

അവസാനം അജു ചോദിച്ചു:

“നീ വിവാഹം കഴിക്കുകയാണോ, അതോ എന്നെ ജോലിക്കു വെച്ചതാണോ?”

മീര കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“രണ്ടും.”

“ശമ്പളം എത്ര?”

“ഭക്ഷണം കിട്ടുന്നില്ലേ?”

“രാവിലെ മുതൽ ഒരു ചായയാണ് കിട്ടിയത്.”

“അത് നിന്റെ കഴിവുകേട്. അടുക്കള നിറയെ ഭക്ഷണമുണ്ട്.”

“വധുവിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തിന് പ്രത്യേക പരിഗണന ഒന്നുമില്ലേ?”

“വധുവിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത് എന്ന പദവിയിൽ നീ മാത്രമല്ല.”

മീരയുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്നൊരു കുസൃതിച്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

അജു അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എന്താ?”

“എന്ത്?”

“ആ ചിരി എന്തിനാ?”

“എനിക്ക് ചിരിക്കാൻ പോലും പാടില്ലേ?”

“നിനക്ക് പാടുണ്ട്. പക്ഷേ നീ ഇങ്ങനെ ചിരിക്കുമ്പോൾ സാധാരണയായി ആരെയെങ്കിലും പറ്റിക്കാൻ പദ്ധതിയിട്ടിട്ടുണ്ടാകും.”

“വിവാഹദിവസം എന്നെ സംശയിക്കരുത്. അത് പാപമാണ്.”

അജു അവളെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.

അതേ ചിരി കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.

എന്തോ പറയാൻ വരുന്നതുപോലെ അവൾ തുടങ്ങും.

പിന്നെ ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് നിർത്തും.

അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് സന്ദേശം വരുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ അജുവിനെ നോക്കി ചിരിക്കും.

ആരോടാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ കല്യാണച്ചെക്കനാണെന്ന് പറയും.

എന്തോ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു.

പക്ഷേ വിവാഹത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല.

അവൻ പൂച്ചെണ്ടുകളുമായി പുറത്തേക്കു നടക്കുമ്പോൾ ദിവ്യ എതിരെ വന്നു.

പച്ചനിറത്തിലുള്ള പട്ടുസാരിയാണ് അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ.

കൈയിൽ നിറയെ കവറുകളും ചെറിയ ബാഗുകളും.