“നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടില്ലേ?”
“ചില മാസങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകും.”
അജു ചിരിച്ചു.
“പ്രത്യേകിച്ച് കൂട്ടുകാരൊക്കെ യാത്ര പോകുമ്പോൾ.”
“നീ പോകാറില്ലേ?”
“ഓഫീസിൽനിന്ന് വീട്ടിലേക്കും വീട്ടിൽനിന്ന് ഓഫീസിലേക്കും യാത്രയുണ്ട്.”
“അത് യാത്രയല്ല.”
“ബസിലെ തിരക്കു കണ്ടാൽ അങ്ങനെ പറയില്ല.”
ലച്ചു ചിരിച്ചില്ല.
അവൾ അവനെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
“വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ?”
“കുഴപ്പമില്ല. അമ്മ ഇപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി സമാധാനത്തിലാണ്. വീട്ടുചെലവിനുള്ളത് കൃത്യമായി കൊടുക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്.”
“ദിവ്യേച്ചി?”
അജുവിന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“കല്യാണാലോചനകൾ നടക്കുന്നുണ്ട്.”
“ശരിക്കും?”
“ഹും. രണ്ടു നല്ല ബന്ധങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഒന്നിൽ സംസാരം കുറച്ച് മുന്നോട്ടുപോയിട്ടുണ്ട്.”
“ചേച്ചിക്ക് ഇഷ്ടമായോ?”
“ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് പറയുന്നില്ല.”
“അതിനർഥം ഇഷ്ടമാണ്.”
“അതെ.”
“കല്യാണം ഉടനെ ഉണ്ടാകുമോ?”
“എല്ലാം ശരിയായാൽ ഉണ്ടാകും.”
“പണം?”
അജു മടിയില്ലാതെ പറഞ്ഞു:
“അതിനു കുറച്ചുകുറച്ചായി മാറ്റിവയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എല്ലാം നടത്താനുള്ളത്ര ആയിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഇനി
അത് നടക്കില്ലെന്ന് പേടിയില്ല.”
ലച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“നീ വീണ്ടും ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറയുകയാണോ?”
“നിനക്ക് ഇതെല്ലാം നിസ്സാരമാണോ?”
“ഇതിൽ എന്താണ് വലിയ കാര്യം?”
“അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് നീ എന്തിനാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പേടിച്ചിരുന്നതെന്ന് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
അജു മിണ്ടിയില്ല.
അവൾ തുടർന്നു:
“വീട്ടിലെ കടം. അമ്മയുടെ വിഷമം. ദിവ്യേച്ചിയുടെ വിവാഹം. പഠനം കഴിയുമോ എന്ന പേടി. ജോലി കിട്ടുമോ എന്ന പേടി.”
“ഇപ്പോഴും കടമുണ്ട്.”
“പക്ഷേ നീ അതിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്.”
അജു മാവിന്റെ ചുവട്ടിലേക്കു നോക്കി.
“ഓടിയാൽ പലിശ പിന്നാലെ ഓടിവരും.”
ലച്ചു അറിയാതെ ചിരിച്ചു.
കണ്ണിന്റെ കോണിൽ വന്ന നനവ് കൈകൊണ്ട് തുടച്ചു.
“അഞ്ചുവർഷമായിട്ടും ഗൗരവമുള്ള ഒരു കാര്യം പൂർണമായി ഗൗരവത്തിൽ പറയാൻ നിനക്കറിയില്ല.”
“അത് ഒരു കഴിവാണ്.”
“എനിക്ക് നിന്നെക്കുറിച്ച് അഭിമാനമുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അജു അവളെ നോക്കി.
അവൾ അത് തമാശയായി പറഞ്ഞതല്ല.
ശബ്ദത്തിൽ കളിയില്ലായിരുന്നു.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് അവളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കായി ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തിയതുകൊണ്ടല്ല അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ അഭിമാനം.
സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങളിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോകാതെ, ചെറിയ ചുവടുകളിലൂടെ ജീവിതം നിർമ്മിച്ചതിനാണ്.
അജുവിന് പറയാൻ മറുപടി കിട്ടിയില്ല.
അവൻ കണ്ണുകൾ മാറ്റി.
“ഇനി അങ്ങോട്ടു പോയില്ലെങ്കിൽ മീര നമ്മളെ അന്വേഷിച്ചുവരും.”
“വരട്ടെ.”
“ഇന്ന് അവളുടെ വിവാഹമാണ്.”
“അതുകൊണ്ടാണ് വരില്ലെന്ന് പറയുന്നത്. അവളെ ആരും മുറിയിൽനിന്ന് ഇറക്കില്ല.”
അജു ചിരിച്ചു.
കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും മിണ്ടിയില്ല.
ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ കുറഞ്ഞിരുന്നു.
വരാന്തയിലേക്കു കാറ്റ് വീശി.
മാവിൽനിന്ന് ഉണങ്ങിയ ഒരു ഇല അവരുടെ ഇടയിലേക്കു വീണു.
അജുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു
ചോദ്യം ഏറെ നേരമായി കാത്തുനിന്നിരുന്നു.
ചോദിക്കാൻ എളുപ്പമുള്ളതായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിന്റെ മറുപടി കേൾക്കാൻ അവന് ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചോദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു:
“എത്ര ദിവസം ഇവിടെ ഉണ്ടാകും?”
ലച്ചു അവനെ നോക്കി.
“മറ്റന്നാൾ വരെ”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അജുവിന്റെ മുഖത്ത് വളരെ ചെറിയൊരു നിരാശ കടന്നുപോയി.
അത് ഒളിപ്പിക്കാൻ അവൻ ഉടനെ ചിരിച്ചു.
“അതുകഴിഞ്ഞാൽ?”
“അതുകഴിഞ്ഞാൽ കുറച്ചു കാര്യങ്ങളുണ്ട്.”
“എന്ത് കാര്യങ്ങൾ?”
“ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്.”
“അമേരിക്കയിലോ?”
“അല്ല.”
“അപ്പോൾ എപ്പോഴാണ് തിരികെ പോകുന്നത്?”
“എവിടേക്ക്?”
“അമേരിക്കയിലേക്ക്.”
ലച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ ചോദ്യത്തിനടിയിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉണ്ടെന്ന് അവൾക്കു മനസ്സിലായി.
ഇത്തവണ എത്രകാലത്തേക്കാണ് നീ പോകുന്നത്?
വീണ്ടും എത്ര വർഷം കാത്തിരിക്കണം?
വീണ്ടും ഫോണിന്റെ ചെറിയ സ്ക്രീനിലേക്ക് മാത്രമായി നീ ചുരുങ്ങുമോ?
അവൾ ചോദിച്ചു: