“നീ ആരാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയില്ലേ?”
“അറിയാം. പക്ഷേ കസേര ചെറുതായാൽ കുറഞ്ഞത് തെറ്റുകൾ ചെയ്യാൻ അവസരം കിട്ടും.”
അജു അവളെ നോക്കി.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് പിതാവിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കാൻ പോലും താൽപര്യമില്ലാതിരുന്ന പെൺകുട്ടിയാണ് ഇപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ സ്വന്തം സ്ഥാനം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.
“നിനക്ക് ബിസിനസ് ഇഷ്ടമായോ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
ലച്ചു ആലോചിച്ചു.
“ബിസിനസിനേക്കാൾ അതിനകത്തുള്ള ആളുകളെ മനസ്സിലായി.”
“എങ്ങനെ?”
“അച്ഛൻ അന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങൾ കമ്പനിയെ ആശ്രയിക്കുന്നെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് അത് വലിയൊരു പ്രസംഗംപോലെയാണ് തോന്നിയത്.”
അവൾ മാവിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ കാണുന്ന ആകാശത്തിലേക്കു നോക്കി.
“പക്ഷേ അവിടെ പഠിക്കുമ്പോൾ പല സ്ഥാപനങ്ങളിലും പ്രോജക്ടുകൾ ചെയ്തു. ആശുപത്രികളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരെയും ചെറുകിട വിതരണക്കാരെയും രോഗികളെയും കണ്ടു. ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനം ഒരു ബാലൻസ് ഷീറ്റിലെ നമ്പർ മാത്രം മാറ്റുന്നതല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. ചിലപ്പോൾ ഒരാളുടെ
ജോലി പോകും. ചിലപ്പോൾ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ചികിത്സ മുടങ്ങും. ചിലപ്പോൾ ഒരാൾക്കു ലഭിക്കേണ്ട സേവനം ലഭിക്കില്ല.”
“അപ്പോൾ അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് സമ്മതിച്ചോ?”
“അത് അദ്ദേഹത്തോട് ഞാൻ നേരിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അദ്ദേഹം പിന്നെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അത് പറഞ്ഞ് എന്നെ കളിയാക്കും.”
“എനിക്കു പറയാമല്ലോ.”
“നീയും അതുതന്നെ ചെയ്യും.”
“തീർച്ചയായും.”
അവർ ചിരിച്ചു.
“എഞ്ചിനീയറിങ് ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് അന്നേ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയും പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ലല്ലോ,” അജു പറഞ്ഞു.
“പറഞ്ഞാൽ നീ നോട്ട്സ് തരുന്നത് നിർത്തുമായിരുന്നില്ലേ?”
“നീ എന്റെ നോട്ട്സ് എപ്പോഴാണ് പഠിച്ചത്?”
ലച്ചു ഗൗരവത്തിൽ ആലോചിക്കുന്നതുപോലെ നടിച്ചു.
“അതും ശരിയാണ്.”
“അഞ്ചുവർഷം പഠിച്ചിട്ടും നിനക്ക് മാറ്റമില്ല.”
“രണ്ടു ബിരുദങ്ങൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
“അതുകൊണ്ട്?”
“ഇനി ഔദ്യോഗികമായി മണ്ടത്തരം പറയാം.”
“അതിന് ബിരുദം വേണ്ടായിരുന്നു.”
അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ ചെറുതായി അടിച്ചു.
ആ സ്പർശം രണ്ടുപേരെയും ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദരാക്കി.
ഫോണിലൂടെ ആയിരം വാക്കുകൾ പറഞ്ഞിട്ടും പരസ്പരം തൊടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഇപ്പോൾ ഒരു സാധാരണ സ്പർശം പോലും അഞ്ചുവർഷത്തെ അകലം മുഴുവൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
ലച്ചു കൈ പിൻവലിച്ചു.
“നിന്റെ ജോലി എങ്ങനെയുണ്ട്?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“കുഴപ്പമില്ല.”
“അത്രേയുള്ളോ?”
“പിന്നെ എന്തു പറയണം?”
“ജോലി കിട്ടിയ ദിവസം നീ വിളിച്ച് രണ്ടുമണിക്കൂർ സംസാരിച്ചതല്ലേ?”
“അത് ജോലി കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ.”
“ഇപ്പോൾ സന്തോഷമില്ലേ?”
“ഉണ്ട്. പക്ഷേ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു ഓഫീസിൽ പോകുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ കുറവായിരിക്കും.”
“എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?”
അജു കമ്പനിയെക്കുറിച്ചും തന്റെ ജോലിയെക്കുറിച്ചും ചുരുക്കി പറഞ്ഞു. തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടായ ബുദ്ധിമുട്ടുകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ലച്ചു ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
അതിൽ പല കാര്യങ്ങളും അവൾക്കു നേരത്തെ
അറിയാമായിരുന്നു.
അവൻ ആദ്യമായി ഒരു വലിയ പ്രോജക്ടിൽ ചേർന്ന ദിവസം വിളിച്ചിരുന്നു.
മേലുദ്യോഗസ്ഥനിൽനിന്ന് വഴക്കുകേട്ട ദിവസവും.
ആദ്യ ശമ്പളം കിട്ടിയപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് സാരി വാങ്ങിയതും അവൾക്കറിയാം.
എന്നിരുന്നാലും നേരിൽ കേൾക്കുമ്പോൾ ഓരോ കാര്യത്തിനും മറ്റൊരു ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ശമ്പളം മതിയാകുന്നുണ്ടോ?”
ലച്ചു ചോദിച്ചു.
“മതിയാകണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
“അത് എന്തു മറുപടിയാണ്?”
“വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ.”
“കടം?”
“പതുക്കെ അടയ്ക്കുന്നുണ്ട്.”
അവൻ വളരെ സാധാരണമായൊരു കാര്യം പറയുന്നതുപോലെ തുടർന്നു:
“ഓരോ മാസവും പലിശ മുഴുവൻ അടയ്ക്കും. മുതലിലേക്കും ചെറിയൊരു തുക കൊടുക്കുന്നു. വളരെ ചെറുതാണ്. പക്ഷേ ഒരു വർഷത്തിൽ കുറച്ചെങ്കിലും കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
“എത്ര വർഷമെടുക്കും പൂർണമായി തീരാൻ?”
“കൃത്യമായി അറിയില്ല. ശമ്പളം കൂടിയാൽ കൂടുതൽ അടയ്ക്കാം. ഇപ്പോഴത്തെ നിലയിൽ കുറച്ചുകാലമെടുക്കും.”