“അമേരിക്കയിലേക്ക് പോകണമെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
അജു നെറ്റി ചുളിച്ചു.
“നീ അവിടെയല്ലേ താമസിക്കുന്നത്?”
“താമസിച്ചിരുന്നു.”
“എന്നുവച്ചാൽ?”
“ഞാൻ തിരികെ പോകുന്നില്ല.”
അജു അവളെ നോക്കി.
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടെങ്കിലും അർഥം മനസ്സിലാകാത്തതുപോലെ.
“എന്ത്?”
“എന്റെ കോഴ്സുകൾ കഴിഞ്ഞു.”
“എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ജോലി അവിടെ നോക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.”
“ഞാനും ഒരിക്കൽ അങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരുന്നു.”
“പിന്നെ?”
“വേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.”
അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നേരെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യും.”
“ഇവിടെ?”
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ…അച്ഛന്റെ കോർപ്പറേഷനിൽ.”
“അപ്പോൾ നീ…അമേരിക്കയിലെ ഓഫീസിൽ…അല്ല ഹോസ്പിറ്റലിൽ…”
അജു വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞു.
“സ്ഥിരമായി തിരികെ വന്നതാണോ?”
“അതെ.”
“ഇനി വീണ്ടും പോകില്ലേ?”
ലച്ചു ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:
“ജോലിക്കു പോകേണ്ടിവരും. യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവരും.
ചിലപ്പോൾ മാസങ്ങളോളം പുറത്തായിരിക്കേണ്ടിയും വരാം.”
അജുവിന്റെ മുഖത്തെ വെളിച്ചം ചെറുതായി മങ്ങി.
ലച്ചു തുടർന്നു:
“പക്ഷേ എന്റെ വീട് ഇനി ഇവിടെ തന്നെയാണ്.”
ആ വാക്കുകൾക്കുശേഷം അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
അജുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ ആദ്യം കണ്ടത് അവിശ്വാസമായിരുന്നു.
പിന്നെ ആശ്വാസം.
അതിനു പിന്നാലെ അഞ്ചുവർഷമായി അവൻ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചിരുന്ന മറ്റെന്തോ.
അവൾക്കും അതിന്റെ പേര് പറയേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൻ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“അച്ഛന് അറിയാമോ?”
“ഞാൻ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നതോ?”
“നമ്മൾ ഇപ്പോഴും സംസാരിക്കാറുണ്ടെന്ന്.”
ലച്ചു ചിരിച്ചു.
“അച്ഛന് അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്.”
അജുവിന്റെ മുഖത്ത് ആശങ്ക തെളിഞ്ഞു.
“അദ്ദേഹം എന്തു പറഞ്ഞു?”
“ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.”
“ലച്ചു.”
“ശരിക്കും. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുവർഷത്തിനിടെ ഒരിക്കൽ പോലും നിന്റെ പേര് പറഞ്ഞ് എന്നെ തടഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“അതിന് എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നാണോ അർഥം?”
“അത്രയും പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട.”
“ശരി.”
അവൾ കുറച്ചു നേരം അവനെ നോക്കി.
“അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് അച്ഛൻ എനിക്ക് ഒരു വാക്ക് നൽകിയിരുന്നു.”
“എന്ത് വാക്ക്?”
“ഞാനും നീയും പഠനം പൂർത്തിയാക്കി, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്വന്തമായി നിൽക്കാൻ പഠിച്ച ശേഷം, അപ്പോഴും പരസ്പരം വേണമെന്നാണെങ്കിൽ തടയില്ലെന്ന്.”
അജു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ലച്ചു കൈവരിയിൽനിന്ന് മാറി അവന്റെ മുന്നിലേക്കു നിന്നു. അവനെ കെട്ടിപിടിച്ചു പറഞ്ഞു.
“അച്ഛൻ ആ വാക്ക് മാറ്റിയിട്ടില്ല.”
അജുവിന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
പക്ഷേ അതോടൊപ്പം മറ്റൊരു സംശയവും.
“അപ്പോഴും പരസ്പരം വേണമെന്നാണെങ്കിൽ എന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.”
“അതെ.”
“നിനക്ക്?”
ലച്ചു അവനെ നോക്കി.
അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിലെ ഭയം അവൾ കണ്ടു.
അഞ്ചുവർഷം
അവളെ കാത്തിരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവൻ ഒരിക്കലും പൊങ്ങച്ചം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
അവൾ മടങ്ങിവരുമെന്ന് ഉറപ്പ് ചോദിച്ചിട്ടില്ല.
അവളുടെ തീരുമാനങ്ങളിൽ അവകാശം സ്ഥാപിച്ചിട്ടില്ല.
അവൾ സംസാരിക്കാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ പരാതിപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
പക്ഷേ അതിനർഥം അവന് വേദനിച്ചില്ലെന്നല്ല.
അഞ്ചുവർഷം ചെറിയ കാലയളവല്ല.
ഒരു ബന്ധം അവസാനിക്കാൻ മതിയായ സമയം.
ഒരാളെ മറക്കാൻ ചിലർക്കു മതിയായ സമയം.
വേറൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാനും മതിയായ സമയം.
അജു അവളെ കാത്തിരിക്കണമെന്ന് ലച്ചു ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
എന്നിട്ടും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും തനിക്കായി ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ടെന്ന് അവൾ കണ്ടു.
ലച്ചു ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ നിനക്കോ?”
അജു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം പിടിച്ചുനിന്നു.
ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ അകലുന്നതുപോലെ തോന്നി.
വിവാഹവീട്ടിൽ ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചെണ്ടക്കാർ വീണ്ടും താളം തുടങ്ങി.
മൈക്കിലൂടെ ആരോ അതിഥികളെ മണ്ഡപത്തിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു.
അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിയിടിച്ചു.
എന്നാൽ ആ നിമിഷത്തിൽ രണ്ടുപേരും അതൊന്നും കേട്ടില്ല.
അജുവിന്റെ മനസ്സിലൂടെ ചിത്രങ്ങൾ കടന്നുപോയി.