“അല്ല.”
“നിന്നെ വിശ്വസിക്കാമോ?”
അവൾ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി.
കണ്ണുകളിൽ നനവുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ചിരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അഞ്ചുവർഷം കാത്തിരുന്നിട്ട് ഇപ്പോഴാണോ ചോദിക്കുന്നത്?”
അജു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവളെ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ചു.
വരാന്തയുടെ മറുവശത്തെ വാതിലിനരികിൽ മീര നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങിയ അവൾ അവിടെത്തന്നെ നിർത്തി.
അവളുടെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തമായൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് രക്തം പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളോടെ ആശുപത്രിക്കു പുറത്തിരുന്ന ലച്ചുവിനെ അവൾ കണ്ടിരുന്നു.
ജീവൻ തിരിച്ചുകിട്ടുമോ എന്നറിയാതെ കിടന്ന അജുവിനെയും.
അവരുടെ വേർപാടിനെയും.
വർഷങ്ങളോളം നീണ്ട ഫോൺവിളികളെയും.
ഒരാൾ മറ്റേയാളെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ സാധാരണയായി
സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും അവൾ കണ്ടിരുന്നു.
ഇന്നത്തെ ഈ കൂടിക്കാഴ്ച അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ രഹസ്യമാക്കിയത്.
ചില നിമിഷങ്ങൾ മുന്‍കൂട്ടി പറഞ്ഞാൽ അതിന്റെ ഭംഗി നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് അവൾക്കു തോന്നിയിരുന്നു.
മണ്ഡപത്തിൽ കേറണ്ട സമയമായതിനാൽ അവരെ നോക്കി വന്ന മീര, ഇതുകണ്ടു അവരെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
വരാന്തയിൽ അജുവും ലച്ചുവും കുറച്ചുനേരം കൂടി അനങ്ങാതെ നിന്നു.
പറയാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ചോദിക്കാൻ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും.
അംഗീകരിക്കേണ്ട മാറ്റങ്ങൾ.
പങ്കിടേണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ.
ഒരുമിച്ച് എടുക്കേണ്ട തീരുമാനങ്ങൾ.
ജീവിക്കാനുള്ള ഒരു ജീവിതം.
പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ വാക്കുകൾ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അഞ്ചുവർഷത്തെ ദൂരത്തിനും മായ്ക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നത് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ചുവർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് ആ ആലിംഗനത്തിലുമുണ്ടായിരുന്നു.
വിവാഹമണ്ഡപത്തിൽ ചെണ്ട വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
പുതിയൊരു ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നതായി അറിയിച്ചുകൊണ്ട് ആളുകൾ കൈയടിച്ചു.
ആ ശബ്ദം കേട്ട് ലച്ചു പതുക്കെ അജുവിൽനിന്ന് അകന്നു.
എന്നാൽ അവന്റെ കൈവിട്ടില്ല.
അജു അവളുടെ വിരലുകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവർ പരസ്പരം നോക്കി.
“പോകണ്ടേ?” ലച്ചു ചോദിച്ചു.
“എവിടേക്ക്?”
“മീരയുടെ കല്യാണത്തിന്.”
അജു ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ കരുതി നീ വീണ്ടും അമേരിക്കയെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നതെന്ന്.”
“നിനക്ക് ഇപ്പോഴും പേടിയാണോ?”
അവൻ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി.
“ഇല്ല.”
ഇത്തവണ അത് സത്യമായിരുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ പേടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ലച്ചു കൈവിരലുകൾ അവന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ ചേർത്തു.
അവർ ഒരുമിച്ച് മുൻവശത്തേക്കു നടന്നു.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് അവർ അവസാനമായി നടന്നത് രണ്ടുവഴികളിലേക്കായിരുന്നു.
ഇന്ന് വഴി ഒന്നായിരുന്നു.
ചില യാത്രകൾ മനുഷ്യരെ അകറ്റാനല്ല.
തിരികെ എത്തേണ്ട സ്ഥലം കാണിച്ചുകൊടുക്കാനാണ്.
ലച്ചു തിരികെ എത്തിയിരുന്നു.
അജുവിന്റെ അരികിലേക്ക് മാത്രമല്ല.
സ്വന്തം
ജീവിതത്തിലേക്ക്.
അവരുടെ കഥ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.
പക്ഷേ കാത്തിരിപ്പ് അവസാനിച്ചു.
ശുഭം.