അവൾ കണ്ണുകൾ മാറ്റി.
ഫോണിൽ എത്ര തവണ കണ്ടാലും നേരിൽ കാണുന്നത് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
ആ ചെറിയ സ്ക്രീനിൽ അവന് ഉയരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന സുരക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ചിരിച്ച ശേഷം ചുണ്ടിന്റെ ഒരറ്റം മാത്രം അല്പം ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നത് ഫോണിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.
ലച്ചു അവനെ വീണ്ടും നോക്കി.
“നീയും മാറിയിട്ടുണ്ട്.”
“എങ്ങനെ?”
“വലുതായി.”
“അഞ്ചുവർഷം കഴിഞ്ഞല്ലോ.”
“ഞാൻ ഉയരത്തെക്കുറിച്ചല്ല പറഞ്ഞത്.”
“പിന്നെ?”
“നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ പേടിയില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അജു കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
“നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ദേഷ്യവുമില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“പകരം വേറെ ദേഷ്യങ്ങളുണ്ട്.”
“അറിയാം. ഫോണിലൂടെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
ലച്ചു ചിരിച്ചു.
അകലെ ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ചെറുക്കന്റെ വീട്ടുകാർ എത്തിയിരിക്കണം.
മുൻവശത്ത് ആളുകൾ കൈയടിക്കുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതും കേട്ടു.
“അങ്ങോട്ടു പോവണ്ടേ?”
ലച്ചു ചോദിച്ചു.
“പോകണം.”
എന്നിട്ടും രണ്ടുപേരും
അനങ്ങിയില്ല.
“എപ്പോഴെത്തി?”
അജു ചോദിച്ചു.
“ഇന്നലെ രാത്രി.”
“ഇന്നലെതന്നെ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
“ഹോട്ടലിലായിരുന്നു.”
“എന്തുകൊണ്ട് വിളിച്ചില്ല?”
“വിളിച്ചാൽ സർപ്രൈസ് പോകില്ലേ?”
“ഞാൻ വിമാനത്താവളത്തിൽ വരുമായിരുന്നു.”
“അതുകൊണ്ടാണ് വിളിക്കാതിരുന്നത്.”
“എന്ത് അതുകൊണ്ട്?”
“നീ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ മീരയുടെ ഈ പദ്ധതി നടക്കില്ലായിരുന്നു.”
അജു തലകുലുക്കി.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പണ്ടേ അപകടകാരികളായിരുന്നു.”
“അഖിൽ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ നിനക്ക് ഞങ്ങളെ പേടിച്ചാൽ മതി.”
അഖിലിന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖം ഒരു നിമിഷം മങ്ങി.
അഞ്ചുവർഷത്തിനിടെ അവർ അവനെക്കുറിച്ച് വളരെ കുറച്ചുതവണ മാത്രമാണ് സംസാരിച്ചത്.
ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം അഖിൽ എവിടേക്കു പോയെന്ന് ഔദ്യോഗികമായി ആരും കണ്ടെത്തിയിരുന്നില്ല.
കേസ് അടച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും അന്വേഷണം പതുക്കെ നിശ്ചലമായി.
അവനെക്കുറിച്ച് പല കഥകളും കേട്ടു.
നാട്ടുവിട്ടുപോയെന്നും വിദേശത്താണെന്നും പേരുമാറ്റി ജീവിക്കുന്നുവെന്നും.
ഒന്നിനും തെളിവുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കൃഷ്ണൻ മേനോൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും വ്യക്തമായി സംസാരിച്ചില്ല.
ആ അജ്ഞാതത്വം ആദ്യകാലത്ത് ലച്ചുവിനെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
പിന്നീട് ഭയം മങ്ങി.
അല്ലെങ്കിൽ അതിനൊപ്പം ജീവിക്കാൻ അവൾ പഠിച്ചു.
അജു വിഷയം മാറ്റി.
“പഠിത്തം എല്ലാം കഴിഞ്ഞോ?”
“കഴിഞ്ഞു.”
“ബിബിഎയും എംബിഎയും?”
“രണ്ടും.”
“അഭിനന്ദനങ്ങൾ, മിസ് ലക്ഷ്മി കൃഷ്ണ.”
“നന്ദി, മിസ്റ്റർ അർജുൻ.”
“എന്നിട്ട് ഇനി എന്താണ് പദ്ധതി?”
“അത് ചോദിക്കാൻ നീ അഞ്ചുവർഷം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നോ? കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയും ചോദിച്ചതല്ലേ?”
“അപ്പോൾ നീ ശരിയായ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.”
“ഞാൻ ആലോചിക്കുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“ആലോചന കഴിഞ്ഞോ?”
“കഴിഞ്ഞു.”
അവർ മാവിന്റെ നിഴലിലേക്കു നടന്നു.
മുൻവശത്തെ തിരക്ക് അവിടെനിന്ന് കാണാനായില്ല. പക്ഷേ വിവാഹത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ലച്ചു കൈവരിയിൽ ചാരി നിന്നു.
“അച്ഛന്റെ കോർപ്പറേഷനിൽ ചേരുകയാണ്.”
അജുവിന്റെ
മുഖം തെളിഞ്ഞു.
“ശരിക്കും?”
“ഹും.”
“എന്ത് സ്ഥാനത്ത്?”
“ആ ചോദ്യമാണ് എല്ലാവരും ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത്.”
“പിന്നെ എന്തു ചോദിക്കണം?”
“എനിക്ക് എന്തുചെയ്യാനറിയാം എന്ന് ചോദിക്കാം.”
“ശരി. നിനക്ക് എന്തുചെയ്യാനറിയാം?”
“ആ ചോദ്യം കുറച്ചുകൂടി ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.”
അജു ചിരിച്ചു.
ലച്ചു തുടർന്നു:
“അച്ഛന്റെ കസേരയിൽ നേരെ പോയിരിക്കാനല്ല തീരുമാനം. ആദ്യം പ്രവർത്തനവിഭാഗത്തിൽ ചേരും. ആശുപത്രികളുടെ അഡ്മിനിസ്ട്രേഷനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ടീമിലായിരിക്കും തുടക്കം. അവിടെനിന്ന് കമ്പനിയുടെ മറ്റു വിഭാഗങ്ങളും പഠിക്കണം.”
“അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചോ?”
“ആദ്യം സമ്മതിച്ചില്ല. ഹെഡ് ഓഫീസിൽനിന്ന് തുടങ്ങണമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാൻ തയ്യാറായില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“എല്ലാവരും എന്നെ ഉടമയുടെ മകളായി മാത്രമേ കാണൂ. ഒരു തീരുമാനം എടുത്താൽ പോലും അത് എന്റെ അറിവുകൊണ്ടാണെന്ന് ആരും കരുതില്ല.”