ചിലപ്പോൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്.
ചിലപ്പോൾ ദേഷ്യത്തോടെ.
ചിലപ്പോൾ ഉറക്കം നിറഞ്ഞ്.
ചിലപ്പോൾ കരച്ചിൽ ഒളിപ്പിച്ച്.
എന്നിട്ടും ഇപ്പോൾ കേട്ടപ്പോൾ അത് പരിചിതമായി തോന്നിയില്ല.
കാരണം ആ ശബ്ദം ഫോണിന്റെ മറുവശത്തുനിന്നല്ല വന്നത്.
അവന്റെ പിന്നിൽനിന്നാണ്.
അജു പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
വരാന്തയുടെ അറ്റത്ത് ലച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവന് ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്നു.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പുള്ള പെൺകുട്ടിയല്ല അവിടെ നിന്നിരുന്നത്.
അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രായത്തിന്റെ വലിയ മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
മുമ്പത്തെ കുസൃതി നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി ഇപ്പോഴും അതേപോലെ.
പുരികം ചെറുതായി ഉയർത്തി അവനെ നോക്കുന്ന ശീലവും മാറിയിട്ടില്ല.
ഇളംനീല നിറമുള്ള സാരിയായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. മുടി പിന്നിൽ കെട്ടിയിരുന്നു. കാതിൽ ചെറിയ കമ്മലുകൾ. കൈയിൽ ഒരു ഫോൺ മാത്രം.
അവളുടെ രൂപത്തിൽ എന്താണ് മാറിയതെന്നും എന്താണ് മാറാതിരുന്നതെന്നും വേർതിരിച്ചറിയാൻ അജുവിന് കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൻ നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ലച്ചു ചിരിച്ചു.
“എന്താ?”
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അനങ്ങിയെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
അവൾ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ടുവച്ചു.
“അഞ്ചുവർഷം കൊണ്ട് പേര് മറന്നോ?”
അജു
ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു:
“ലച്ചു?”
“ഹും.”
ആ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടതോടെ അവന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ തകർന്നു. അല്ലെങ്കിൽ തുറന്നു.
അവൻ ചുറ്റും നോക്കി.
വരാന്ത.
മാവ്.
ദൂരെ കേൾക്കുന്ന ചെണ്ട.
അടുക്കളയിൽനിന്നുള്ള പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം.
എല്ലാം യാഥാർഥ്യമായിരുന്നു.
അവൾ ശരിക്കും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നീ…”
അവൻ വീണ്ടും നിർത്തി.
ലച്ചു ചിരി അടക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“ഞാൻ?”
“നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ?”
“വിമാനത്തിൽ.”
അജു അവളെ തുറിച്ചുനോക്കി.
“അഞ്ചുവർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും നിന്റെ തമാശയ്ക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല.”
“നിനക്ക് ചോദ്യം ചോദിക്കാനറിയാത്തതിന് ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം?”
“നീ വരുമെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.”
അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം തെളിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്ത് ഒരു തല പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.
മീര.
വിവാഹവേഷത്തിൽ, ആഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ്, വാതിലിനു പിന്നിൽനിന്ന് അവരെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
അജു അവളെ കണ്ടു.
“മീര.”
മീര നിരപരാധിയായ മുഖം വരുത്തി.
“എന്താ?”
“നീയാണോ ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്?”
“എന്തു ചെയ്തു?”
“ലച്ചു വരുന്ന കാര്യം നിനക്കറിയാമായിരുന്നോ?”
“അറിയാമായിരുന്നു.”
“എന്നിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ?”
“അവൾ പറയരുതെന്ന് പറഞ്ഞു.”
അജു ലച്ചുവിനെ നോക്കി.
അവൾ ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“സർപ്രൈസ്,” മീര പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് എന്നെ പറ്റിച്ചതാണോ?”
“അഞ്ചുവർഷത്തിനു ശേഷം ഒരിക്കൽ പറ്റിച്ചതുകൊണ്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.”
“നിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ കണക്കു തീർക്കാം.”
“ആദ്യം എന്റെ കല്യാണം നടക്കട്ടെ.”
മീര ലച്ചുവിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി.
“ഞാൻ പോകുന്നു. അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ രണ്ടുപേരും മുന്നിലേക്കു വരണം. പ്രത്യേകിച്ച് നീ, അജൂ. ചെറുക്കന്റെ വീട്ടുകാർ എത്തിയാൽ അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ ആളില്ലെന്ന് പറയരുത്.”
“മീര.”
“എന്ത്?”
“പൂക്കൂട് എവിടെ?”
“ഏത് പൂക്കൂട്?”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്കു മറഞ്ഞു.
അജു വീണ്ടും ലച്ചുവിനെ നോക്കി.
ഇപ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ മറ്റാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ലച്ചു വരാന്തയുടെ നടുവിലേക്കു നടന്നു.
അജുവിന്റെ തൊട്ടുമുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ നിർത്തി.
“സുഖമാണോ?”
അവൻ അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ടു തന്നെ പറഞ്ഞു:
“അത് ഫോണിൽ ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”
“ഫോണിൽ ചോദിച്ചാൽ നീ ‘സുഖം’ എന്ന് പറയും.”
“ഇപ്പോഴും സുഖമാണ്.”
“നേരിൽ കണ്ടാൽ കള്ളമാണോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാമല്ലോ.”
“എന്നിട്ട്?”
അവൾ അവനെ തലമുതൽ കാൽവരെ നോക്കി.
“കുഴപ്പമില്ല.”
“അത്രേയുള്ളോ?”
“കുറച്ച് ഗൗരവം വന്നിട്ടുണ്ട്.”
“അത് പ്രശംസയാണോ?”
“തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല.”
അജു ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ലച്ചുവിന്റെ മുഖത്തെ ആത്മവിശ്വാസം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മങ്ങി.