കോളേജിൽ ആദ്യമായി കണ്ട ലച്ചു.
ദേഷ്യത്തോടെ തുറിച്ചുനോക്കുന്ന കണ്ണുകൾ.
അഖിലിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഓടിയ രാത്രി.
ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുകയറിയ കത്തിയുടെ വേദന.
ആശുപത്രിയിൽ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ തന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന വിരലുകൾ.
യാത്രയ്ക്കു മുമ്പ് അവൾ കരഞ്ഞ ദിവസം.
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ഉറക്കം നിറഞ്ഞ മുഖം.
പരീക്ഷയ്ക്കു മുമ്പുള്ള ആശംസകൾ.
ജോലി കിട്ടിയെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ സന്തോഷം.
ആദ്യ ശമ്പളത്തിൽ അമ്മയ്ക്ക് സാരി വാങ്ങിയെന്നു കേട്ടപ്പോൾ അവൾ രഹസ്യമായി കണ്ണുതുടച്ചത്.
ഒരുപാട് രാത്രികളിലെ നിശ്ശബ്ദതകൾ.
പറയാതെ മായ്ച്ച സന്ദേശങ്ങൾ.
കാത്തിരിപ്പുകൾ.
അവളുടെ മനസ്സിലൂടെയും മറ്റൊരു ജീവിതം കടന്നുപോയി.
അജുവിന്റെ തറവാട്.
വരാന്തയിലെ
പഴയ കസേര.
അമ്മയുടെ ഭക്ഷണം.
ദിവ്യയുടെ കളിയാക്കൽ.
ആശുപത്രിയിലെ മോണിറ്ററിന്റെ ശബ്ദം.
വിമാനത്താവളത്തിൽ അവസാനമായി അവന്റെ മുഖം കണ്ടത്.
അപരിചിതമായ രാജ്യത്തിലെ ആദ്യരാത്രി.
തനിച്ചിരുന്ന മുറിയിൽ ആദ്യമായി അവനെ വിളിച്ചത്.
ക്ലാസിലെ തിരക്കിനിടയിൽ എത്തിയ സന്ദേശങ്ങൾ.
അവന് ജോലി ലഭിച്ച ദിവസം.
ഒരു മാസത്തെ ശമ്പളം ചെലവാക്കാതെ വീട്ടിലേക്ക് അയച്ചെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ തോന്നിയ അഭിമാനം.
തിരികെ വരാനുള്ള തീരുമാനമെടുത്ത രാത്രി.
മീരയെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞ രഹസ്യം.
ഇന്നലെ വിമാനം നാട്ടിലിറങ്ങിയപ്പോൾ അനുഭവപ്പെട്ട ആശ്വാസം.
ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നിറയുന്ന പഴയ ചൂട്.
അജു എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ലച്ചു…”
“ഹും?”
പറയാൻ അനവധി കാര്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ നിന്നെ മിസ് ചെയ്തു.
നീ തിരികെ വരുമെന്ന് കാത്തിരുന്നു.
ഇനി പോകല്ലേ.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ ഇന്നും എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.
നമുക്ക് എവിടെനിന്നാണ് വീണ്ടും തുടങ്ങേണ്ടത്?
പക്ഷേ ഒന്നും പുറത്തുവന്നില്ല.
ലച്ചുവിനും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
തന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെ മാറിയാലും അവന്റെ മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ അഞ്ചുവർഷം മുമ്പത്തെ പെൺകുട്ടിയായി മാറുന്നതുപോലെ അവൾക്കു തോന്നി.
ആരാണ് ആദ്യം മുന്നോട്ടുവന്നതെന്ന് ഇരുവർക്കും പിന്നീട് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു നിമിഷം അവർ അങ്ങനെ കെട്ടിപിടിച്ചു പരസ്പരം നോക്കിനിന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഇച്ചിരിദൂരം പോലും ഇല്ലാതായി.
ലച്ചു അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്നു.
അജുവിന്റെ കൈകൾ അവളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
അത് ആലോചിച്ചെടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നില്ല.
അനുമതി ചോദിച്ചുമില്ല.
അഞ്ചുവർഷമായി തടഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന രണ്ടു ഹൃദയങ്ങളുടെ സ്വാഭാവികമായ മറുപടിയായിരുന്നു.
അവരുടെ അധരങ്ങൾ ഇണച്ചേർന്നു. ലച്ചു അവനെ മുറുകെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് ഇതുപോലെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ മുറിവുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾക്ക് സൂക്ഷിക്കേണ്ടിയിരുന്നു.
അവന് വേദനിക്കുമോ എന്ന് ഭയപ്പെടേണ്ടിയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ആ സംഭവത്തിന്റെ മങ്ങിയൊരു അടയാളം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
വേദനയില്ലായിരുന്നു.
എങ്കിലും ആ അടയാളംപോലെ അവരുടെ ജീവിതത്തിലും കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുവർഷം ശേഷിച്ചിരുന്നു.
മായാത്ത ഒരു ഓർമ്മയായി.
വേദനിപ്പിക്കാതെ തന്നെ എല്ലാം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രേഖയായി.
ലച്ചു മുഖം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു.
അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കേട്ടു.
അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് ഒരു സന്ധ്യയിൽ അതേ ശബ്ദത്തോട് ചേർന്നുനിന്നുകൊണ്ടാണ് അവൾ യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങിയത്.
അന്ന് ഓരോ മിടിപ്പും വിടപറയലിന്റെ എണ്ണമായിരുന്നു.
ഇന്ന് അതേ ശബ്ദം മറ്റൊന്നാണ് പറയുന്നത്.
യാത്ര അവസാനിച്ചു.
അജു അവളുടെ മുടിയിൽ മുഖം ചേർത്തു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.
ആ ആശ്വാസം എത്രമാത്രം ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അതു ലഭിക്കുന്നതുവരെ അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“നീ ശരിക്കും തിരികെ പോകുന്നില്ലല്ലോ?”
അവൻ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ലച്ചുവിന്റെ കൈകൾ അവനെ കൂടുതൽ മുറുകെ ചുറ്റി.
“ഇല്ല.”
“ഇത് വേറെ സർപ്രൈസ് ഒന്നുമല്ലല്ലോ?”