“ഹ്മ്മ് ഹ്മ്മ് ശെരി ശെരി, ഇപ്പൊ കിടന്ന് ഉറങ്ങാൻ നോക്ക് നാളെ ജോലിക്ക് പോണ്ടേ….”
“ഹ്മ്മ് ഗുഡ് നൈറ്റ്….”
“ഗുഡ് നൈറ്റ്…ഉമ്മ….”
അവർ ബെഡ്ഷീറ്റ് എടുത്ത് പുതച്ച് പരസ്പരം കെട്ടിപിടിച്ച് കിടന്നുറങ്ങി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ജീവൻ പതിവ് സമയത്ത് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. ബെഡിൽ ഐശ്വര്യ ഇല്ലായിരുന്നു. അവൻ എഴുനേറ്റ് മുഖം കഴുകി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഹാളിലും കിച്ചണിലും അവളെ കണ്ടില്ല. കോഫി ഉണ്ടാക്കി കിച്ചണിൽ വച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് എടുത്ത് കൊണ്ട് അവൻ റൂമിൽ നിന്ന് ഫോണും എടുത്ത് ബാൽക്കണിൽ ചെന്നിരുന്നു. എന്നിട്ട് അവളുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. കുറച്ചു നേരത്തെ റിങ്ങിന് ശേഷം കാൾ കണക്ട് ആയി.
“ഹലോ….”
മറുതലക്കൽ നിന്ന് പുരുഷ ശബ്ദം. ഒരു നിമിഷം അവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“ഹലോ… ഐഷു….?”
“ബ്രോ ഐശ്വര്യ വർക്ഔട്ടിൽ ആണ്. ഫോൺ ഇവിടെ മാറ്റി വച്ചിരിക്കുകയാണ്. അത്യാവശ്യം ആണോ വിളിക്കണോ….?”
“വേണ്ട, ജസ്റ്റ് വിളിച്ചേനെ ഉള്ളു, താങ്ക്യൂ….”
ഫോൺ വച്ച് അവൻ ഇളം മഞ്ഞിൽ കുളിച്ച് നിക്കുന്ന പ്രഭാതം നോക്കി ഇരുന്ന് കോഫീ കുടിച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോവാനായി അവൻ റെഡിയാവുമ്പോൾ ആയിരുന്നു ഐശ്വര്യ വന്നത്.
“അഹ് ഇതെന്തേ ഇന്ന് രാവിലെ പോയെ….?”മുറിയിലേക്ക് വന്ന അവളോട് അവൻ ചോദിച്ചു.
“ചുമ്മാ ഇന്ന് നേരെത്തെ എഴുനേറ്റു അതുകൊണ്ട് പോയതാ…..”
“ഹ്മ്മ്, ഞാൻ നിന്നെ കാണാത്തത് കൊണ്ട വിളിച്ചേ….”
“അഹ് കണ്ടു, ഫോൺ റീസെപ്ഷനിൽ വച്ചിരുന്നേ….”
“ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോ എടുത്ത് ആരാ….?”
“അതാ റോഷൻ ആയിരിക്കും….”
“ഏത് റോഷൻ…..”
“വല്ലപ്പോഴും ജിമ്മിൽ വരണം എന്നാലേ അറിയൂ. ട്രൈനെർ ആണ്….”
“ഓഹ്, ആള് എങ്ങനെ ഡീസന്റ് ആണോ….?”
“ഒരു കോഴി ടൈപ് ആണ്. കാണാൻ ഒക്കെ ഒരു ചോക്ലേറ്റ് ബോയ്. ഒരു 26 വയസ് ഒക്കെ കാണും….”
“കോഴി ടൈപ് എന്ന് പറയാൻ നിന്നെ മുട്ടാൻ വന്നോ….?”
“ഹ്മ്മ്…. വന്നു….”
“എഹ് എന്നിട്ട്….?”
“അയ്യടാ, എന്താ ആകാംഷ. ജോലിക്ക് പോവാൻ നോക്ക്….”
“അഹ് പറയടി….”
“പിന്നെ പറയാം ഞാൻ നല്ല ടയർഡാ, ഒന്ന് കുളിക്കട്ടെ. ആശാൻ പോവാൻ നോക്ക്….”
“ഹ്മ്മ്… ഞാൻ പറയിച്ചോളാം….”
അവൾ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബാത്റൂമിലേക്ക് കേറി. ജീവൻ കൊട്ടും ബാഗും എല്ലാം എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
കാർ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവൻ മെട്രോ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ ഒരു സ്റ്റേഷൻ ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അതികം ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. പെട്ടന്ന് തന്നെ ട്രെയിനും വന്നു. വർക്കിംഗ് ഡേ ആയത് കാരണം അത്യാവശ്യം നല്ല തിരക്കുണ്ട്. ഉള്ളിൽ കയറിയപ്പോ ഉറക്കാൻ സ്ഥലമില്ല. അവൻ വിൻഡോയുടെ സൈഡിലായി നിന്നു. ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷൻ വിട്ടു. ചെവിയിലെ ഇയർ ബഡിൽ പാട്ടും കേട്ട് അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് തന്നെ ആരോ തട്ടി വിളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോ സിസ്റ്റർ മേഘന.ഒരു ഡാർക്ക് ഗ്രീൻ കളർ ചുരിതാർ ആണ് അവളുടെ വേഷം.
“അഹ് മേഘന ഗുഡ് മോർണിംഗ്….”
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് ഡോക്ടർ, ഡോക്ടർ മെട്രോയിൽ ആണോ പോവുന്നെ….?”
“അത്, എന്റെ കാർ സർവീസിന് കൊടുത്തേക്കാ, സൊ….”
“അഹ് ഓക്കേ….”
“മേഘന എന്നും മെട്രോക്ക് ആണോ പോകുന്നെ….?”
“അഹ് അതെ. രണ്ട് സ്റ്റോപ്പ് കഴിഞ്ഞാ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയല്ലോ, മുമ്പിൽ ചെന്ന് ഇറങ്ങാം….”
“ഹ്മ്മ്, ഇന്ന് തൊട്ട് ഡ്യൂട്ടി തുടങ്ങണം അല്ലെ….”
“അഹ് അതെ, ഷെഡ്യൂൾ പ്രകാരം. എന്ത് ആവിശ്യം ഉണ്ടേലും എന്നോട് പറഞ്ഞാ മതി….”
“എന്ത് ആവിശ്യം ഉണ്ടേലും…..?”
ആ ചോദ്യം കേട്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് നാണം വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ചെറു ചിരിയോടെ അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
അങ്ങനെ അവരുടെ സ്റ്റേഷൻ എത്തി. ഇറങ്ങാനായി ഡോറിന്റെ അടുത്ത് നല്ല തിരക്കായി. മേഘനയുടെ പിന്നിലായി ജീവനും നിന്നു. തിരക്ക് കൂടുതലായത് കൊണ്ട് അവർ നല്ലപോലെ അടുത്താണ് നിക്കുന്നത്. പെട്ടന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് ചെറിയ തള്ളൽ വന്നപ്പോ ജീവൻ അവളുടെ തോളിൽ രണ്ട് കൈയും വച്ചു. വീഴാൻ പോയ അവളെ പിടിച്ചു.അവൾ തിരിഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.