അവൾ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ ആ തണുപ്പിൽ ചിരിച്ചു.
അവളുടെ ആ ചിരി ശബ്ദം ആ രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു സംഗീതം പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.
കുറച്ചു ദൂരം നടന്നപ്പോഴേക്കും തണുപ്പ് വല്ലാതെ കൂടിയിരുന്നു.
“… നല്ല തണുപ്പ്, നമുക്ക് അകത്തേക്ക് കയറാം,” അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ തിരികെ നടന്ന് റിസോർട്ടിന്റെ ഇൻഡോർ പ്ലേ ഏരിയയിലേക്ക് കയറി. അവിടെ ചെറിയൊരു ഫയർ പ്ലേസ് കത്തിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിനടുത്തായി ഒരു കാരംസ് ബോർഡും ഒരു ചെസ്സ് ബോർഡും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ ആ കാരംസ് ബോർഡിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. “കളിക്കാൻ അറിയാമോ?” ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ചെറുതായിട്ട്…” നാണത്തോടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ എനിക്ക് എതിർവശത്തുള്ള കസേരയിൽ പോയിരുന്നു.
കളി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവൾ പറഞ്ഞ ആ ‘ചെറുതായിട്ട്’ എത്രത്തോളം വലുതാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. വളരെ കൃത്യതയോടെ അവൾ ഓരോ കരുക്കളും
പോക്കറ്റിലാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സ്ട്രൈക്കർ വിരലുകളിൽ വെച്ച് ഉന്നം പിടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തെ ആ ഗൗരവം കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ അടിക്കുന്ന പല കരുക്കളും പോക്കറ്റിൽ വീഴാതെ പാളിപ്പോയപ്പോൾ അവൾ എന്നെ നോക്കി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
കളി തോൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്ക് സന്തോഷം നൽകിയത് ആ നിറഞ്ഞ ചിരി കാണുന്നതായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ റെഡ് കോയിൻ കൂടി അവൾ സ്വന്തമാക്കിയപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തോടെ അവൾ കയ്യടിച്ചു.
“ഇനി നമുക്ക് ചെസ്സ് കളിക്കാം… അതിൽ ഞാൻ എന്തായാലും ജയിക്കും!”
ഞാൻ ഒരു വാശിയോടെ പറഞ്ഞു.
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തൊട്ടടുത്തുള്ള ടേബിളിലേക്ക് മാറി.
കരുക്കൾ നിരത്തി അവൾ കളി തുടങ്ങി. കാരംസ് ബോർഡിൽ കണ്ട ആവേശമായിരുന്നില്ല ചെസ്സ് ബോർഡിന് മുന്നിൽ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നത്.
വളരെ ശാന്തമായി, ആലോചിച്ച് അവൾ ഓരോ നീക്കങ്ങളും നടത്തി.
കളി പകുതിയായപ്പോൾ എന്റെ ശ്രദ്ധ ആ ചെസ്സ് ബോർഡിൽ നിന്നും
പൂർണ്ണമായും അവളിലേക്ക് മാറി. നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ മുടിയിഴകൾ ചെവിയുടെ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കിവെച്ച്, കണ്ണുകൾ കുറുക്കി അവൾ ഓരോ കരുക്കളും നീക്കുന്നത് ഞാൻ അങ്ങനെ നോക്കിയിരുന്നുപോയി.
ആ ഇരുണ്ട വെളിച്ചവും ഫയർ പ്ലേസിലെ തീയുമേറ്റ അവളുടെ ആ വെളുത്ത മുഖം കൂടുതൽ സുന്ദരമായി എനിക്ക് തോന്നി. ഞങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായതുപോലെ… അവിടെ ഞാനും അവളും മാത്രം.
പെട്ടെന്ന് അവൾ മുഖമുയർത്തി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ഞാൻ അവളെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാതെ നാണം വന്നു. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണ് താഴ്ത്തി.
“ചെക്ക്…” അവൾ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഞെട്ടി ചെസ്സ് ബോർഡിലേക്ക് നോക്കി. എന്റെ രാജാവിന് രക്ഷപ്പെടാൻ വേറെ പഴുതുകളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു!
ഞാൻ ഒരു തോൽവി കൂടി, ആ തോൽവിയിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയമായിരുന്നു—അവളുടെ സ്നേഹവും വിശ്വാസവും.
ഞാൻ പതുക്കെ ടേബിളിന് കുറുകെ കൈനീട്ടി അവളുടെ രണ്ട് കൈകളും എന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി.
“എല്ലാത്തിലും നീ ജയിക്കുന്നത് കാണാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം,” ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഉവ്വ് ഉവ്വേ. അവൾ ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു
ഒരുപാട് കാലത്തിന് ശേഷം ലഭിച്ച വലിയൊരു സമാധാനത്തോടെ, ഹൃദയം നിറയെ സ്നേഹവുമായി ഞങ്ങൾ തിരികെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
ആ തണുത്ത കാറ്റിലൂടെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ കോട്ടേജിലേക്ക് നടന്നു.
കുളിര് കാരണം ഫാബിയ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
കോട്ടേജിന്റെ വരാന്തയിൽ എത്തി ഞാൻ പതുക്കെ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കാൽവെച്ച ഫാബിയ അക്ഷരങ്ങൾ കിട്ടാതെ വാതിൽക്കൽ തന്നെ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി!
മുറിയാകെ ചുവന്ന റോസാപ്പൂവിതളുകൾ കൊണ്ട് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ഹൃദയത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ചുവന്ന ബലൂണുകൾ റൂമിലാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. നടുവിലെ ചെറിയ ടേബിളിൽ മനോഹരമായ ഒരു കേക്ക് വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ ആ കേക്കിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് അവൾ വായിച്ചു: