”ഇല്ല അമ്മായി. അവൻ രാവിലെ വിളിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞത് അവിടെ എന്തോ വലിയ തിരക്കിലാണെന്നാണ്. അല്പം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാം,” മാളവിക പറഞ്ഞു.
അമ്മായിക്ക് കഞ്ഞി കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞ് അവൾ ആ പ്ലേറ്റും പാത്രങ്ങളും കഴുകാനായി റൂമിനുള്ളിലെ വാഷ് ബേസിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. വെള്ളത്തിൽ കൈ കഴുകി പാത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ടേബിളിലിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ ഉച്ചത്തിൽ ബെല്ലടിച്ചത്.മാളവിക വേഗം ചെന്ന് ഡിസ്പ്ലേയിലേക്ക് നോക്കി.
‘വിനോദ് സാർ’ എന്ന് തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിണക്കം വീണ്ടും തിരതല്ലി.”ഇയാൾക്ക് ഇത് എന്തിന്റെ കേടാ…” അവൾ പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു. ആദ്യം കോൾ എടുക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി ഫോണിന്റെ പവർ ബട്ടൺ അമർത്തി അവൾ അത് സൈലന്റ് ആക്കി.
പക്ഷേ, വിനോദ് സാർ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. രണ്ടാം തവണയും മൂന്നാം തവണയും ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ അമ്മായിയും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു.ഒടുവിൽ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ മാളവിക ഫോൺ എടുത്തു.ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ചതും മറുതലയ്ക്കൽ നിന്നും വിനോദ് സാറിന്റെ പരിഭ്രമിച്ചുള്ള ശബ്ദം കേട്ടു.
”സോറി മാളവിക… നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. നീ ഇപ്പോഴും പിണക്കത്തിലാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. നീ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഒട്ടും സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഞാൻ എത്ര ദിവസമായി ഒന്ന് സമാധാനമായി ഉറങ്ങിയിട്ട് എന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”
മാളവിക ഒന്നും മിണ്ടാതെ മറുപുറത്തെ വിതുമ്പൽ കേട്ടു നിന്നു. അവളുടെ നിശബ്ദത അദ്ദേഹത്തെ കൂടുതൽ തളർത്തി.
”മാളവിക… നീ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറ. ഒരു ‘ഹലോ’ എങ്കിലും ഒന്ന് പറയു മാളൂ… എനിക്കൊരു സമാധാനത്തിന് വേണ്ടിയിട്ടാണ്. അന്ന് ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നീ എന്നോട് ഒന്ന് ക്ഷമിക്ക്,” വിനോദ് സാർ വല്ലാതെ താഴ്മയായി സംസാരിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടറിയ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ കല്ലിച്ച മനസ്സ് പതുക്കെ ഒന്ന് അലിഞ്ഞു. അത്രയും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഒരാൾ ഇത്രയും താഴ്ന്നു സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം തോന്നി.
”ഹലോ സാർ…” മാളവിക പതുക്കെ വിളിച്ചു. “സാർ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത്? എനിക്ക് സാറിനോട് വഴക്കൊന്നുമില്ല. ഞാൻ കുറച്ച് തിരക്കിലായിപ്പോയി, അതുകൊണ്ടാ ഫോൺ എടുക്കാതിരുന്നത്.”
”മാളവിക, എനിക്കറിയാം നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടെന്ന്. ഞാൻ അന്ന് പെരുമാറിയത് ശരിയായില്ല,” അദ്ദേഹം വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
”സാർ… അന്ന് കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു. ഇനി സാർ എന്നെ അത് ഓർമ്മിപ്പിക്കരുത്. കുഴപ്പമില്ല, സാറിനോട് ഞാനല്ലേ ക്ഷമിക്കേണ്ടത്? ഇനി ആ പഴയ കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് എടുത്തിടണ്ട. വേറെ എന്തെങ്കിലും വിശേഷങ്ങൾ സംസാരിക്കാം,” മാളവിക വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.വിനോദ് സാർ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഇപ്പോൾ അല്പം ആശ്വാസം പ്രകടമായിരുന്നു. “അമ്മായിക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് മാളവിക? കുറവുണ്ടോ? തെന്നി വീണതാണെന്നാണല്ലോ അറിഞ്ഞത്.”
”അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല സാർ. രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ കഞ്ഞിയൊക്കെ കുടിച്ച് ഇവിടെ ടിവി കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എല്ലാവരും സുഖമായിരിക്കുന്നു. സാറിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? മരുന്ന് ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ?” മാളവിക ചോദിച്ചു.
”അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഇനി ഒരു ചെക്കപ്പ് കൂടിയുണ്ട്, അത് അളിയൻ കൊണ്ടുപോയിക്കോളും. മാളവിക… നീ എന്നോട് സംസാരിച്ചല്ലോ, അത് മതി എനിക്ക്. നീ എപ്പോഴാ സ്കൂളിൽ വരുന്നത്?” അദ്ദേഹം ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
”രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അമ്മ ഡിസ്ചാർജ് ആയിക്കഴിഞ്ഞാൽ വരാം സാർ,” മാളവിക മറുപടി നൽകി.വിനോദ് സാറുമായുള്ള സംഭാഷണം അവസാനിക്കാറായപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ വീണ്ടും ഒരു വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടത്. ഫോൺ വെക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അദ്ദേഹം പതുക്കെ ചോദിച്ചു.