മാളവിക: “അച്ഛാ… അമ്മേ… ഇത് വിനോദ് സാർ. ഞാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്കൂളിലെ സീനിയർ മാത്തമാറ്റിക്സ് സാറാണ്. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു ആണ് വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്.”അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന അമ്പരപ്പ് മാറി അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖത്ത് ഒരു ബഹുമാനം തെളിഞ്ഞു. വിനോദ് സാർ കൈകൾ കൂപ്പി അവരെ നോക്കി വിനയത്തോടെ ചിരിച്ചു.
വിനോദ് സാർ: “നമസ്കാരം… സുഖമാണല്ലോ അല്ലേ?”
അച്ഛൻ: “ആ നമസ്കാരം സാർ. ഇരിക്കൂ… ഇവിടെ ഈ കസേരയിലിരിക്കൂ”.മാളവിക: “സാറിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലാതെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുവന്നതാ അച്ഛാ. താഴെ ബില്ലിംഗ് സെക്ഷനിൽ വെച്ചാണ് ഞാൻ സാറിനെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടത്. അമ്മായിക്ക് വയ്യാതെ ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മായിയെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പോകാം എന്ന് വിചാരിച്ച് സാർ കൂടെ വന്നതാണ്.”
അമ്മ: “അയ്യോ… അത് വലിയ കാര്യമായി സാർ. ഈ തിരക്കിനിടയിലും കാണാൻ വന്നതിൽ ഒത്തിരി സന്തോഷം. അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് സാർ? എന്തുപറ്റി?”
വിനോദ് സാർ: “അമ്മയ്ക്ക് ചെറിയൊരു ശ്വാസംമുട്ടലിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു അമ്മേ. പ്രായത്തിന്റേതായ അസ്വസ്ഥതകളാണ്. താഴെ ഒരു ജീവനക്കാരന്റെ അടുത്ത് ഇരുത്തിയിട്ടാണ് ഞാൻ വേഗം മുകളിലേക്ക് വന്നത്. അമ്മയെ കാറിൽ ഇരുത്തണം.”
അതിനുശേഷം വിനോദ് സാർ പതുക്കെ അമ്മായി കിടക്കുന്ന കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.വിനോദ് സാർ: “അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? വേദനയൊക്കെ കുറവുണ്ടോ?”
അമ്മായി: “ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല സാർ. ഡോക്ടർ വന്ന് നോക്കിയിരുന്നു. ഇന്ന് അല്ലെകിൽ നാളെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം എന്ന് പറഞ്ഞു. മാളു ഉള്ളതുകൊണ്ട് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ കഴിഞ്ഞുപോയി.”വിനോദ് സാർ: “അത് നന്നായി. മാളവിക സ്കൂളിൽ വളരെ മിടുക്കിയാണ് കേട്ടോ. കുട്ടികൾക്കും മറ്റ് അധ്യാപകർക്കും ഒക്കെ അവളെ വലിയ കാര്യമാണ്. വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിലും അവൾ ഇത്രയും ഉത്തരവാദിത്തം കാണിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ സന്തോഷമുണ്ട്.”
വിനോദ് സാർ അത് പറയുമ്പോൾ മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ലിഫ്റ്റിൽ വെച്ച് അവളുടെ ഇടതു മുലയിൽ അമർത്തിയ കൈകളുടെ ചൂടും, അവൾ കണ്ണടച്ച് കാണിച്ച ആ വശ്യമായ ചിരിയുടെ ഓർമ്മയും ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് വിനോദ് സാറിനെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു.
അച്ഛൻ: “അതേ സാർ, അവൾ വന്നതിൽ പിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ്. രാഹുൽ ഗൾഫിൽ ആയതുകൊണ്ട് എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും അവൾ തന്നെയാണ് മുന്നിൽ നിൽക്കാറുള്ളത്.”
വിനോദ് സാർ: “ശരി എന്നാൽ… ഞാൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങട്ടെ. അമ്മ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. നിങ്ങൾ സാധനങ്ങളൊക്കെ എടുത്ത് സൂക്ഷിച്ചു പോകൂ. മാളവിക… നാളെ കാണാം കേട്ടോ.”
മാളവിക: “ശരി സാർ… താങ്ക്സ് സാർ വന്ന് കണ്ടതിന്.”
അച്ഛനും അമ്മയും സാറിനെ വാതിൽക്കൽ വരെ ചെന്ന് യാത്രയാക്കി. വിനോദ് സാർ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മാളവികയോട് യാത്ര പറയാനായി ഒന്നുക്കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
വിനോദ് സാർ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ റൗണ്ട്സിനു വന്നു.അമ്മായിയെ പരിശോധിച്ച ശേഷം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു “എല്ലാം സാധാരണ നിലയിലാണ്, എങ്കിലും അമ്മക്ക് ചെറിയ വേദന ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നത്കൊണ്ട് ഒന്നുകൂടി കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഒരു ദിവസം കൂടി ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടക്കട്ടെ, നാളെ രാവിലെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഡോക്ടർ റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി.മാളവിക അമ്മായിയുടെ കട്ടിലിനരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അവളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. സൗമ്യമിസ്സ് ആയിരുന്നു അത്.”ഹലോ മാളൂ… നീ എവിടെയാ? സ്കൂളിലേക്ക് വരുന്നില്ലേ ഇന്ന്?” സൗമ്യയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു.
”ഇല്ല സൗമ്യാ, അമ്മായിക്ക് വയ്യാതെ ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്. നാളെയേ ഡിസ്ചാർജ് ഉള്ളൂ. എന്താ എന്തുപറ്റി?” മാളവിക തിരക്കി.