ഹൻസിബ തളർന്നു കിതച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ഇക്കാ… അവന്മാർ
നമ്മളെ കണ്ടു എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കറണ്ട് അടിച്ചതുപോലെയുള്ള ഫീൽ ആയിരുന്നു… എന്റെ പൂറ് മുഴുവൻ ചൂടായിരിക്കുകയാ…”
ഞാൻ അവളുടെ തളർന്ന ശരീരത്തിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അമർന്നു കിടന്നു. രാത്രിയിലെ ആദ്യത്തെ ആവേശം അവസാനിച്ചെങ്കിലും, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ അന്ന് വിത്തുപാകിയ ഈ വന്യമായ കളി അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഇവരെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുമെന്ന വലിയൊരു ആവേശത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, പതിവിലും വൈകിയാണ് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റത്. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങളുടെ ചൂടും ആവേശവും മാറിയിരുന്നില്ല. ഞാൻ ഉണർന്ന് ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ
മുൻപിൽ കയ്യിൽ ചായയുമായി സോഫയിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തായി ഫാസിലും ശ്രീരാഗും അല്പം ക്ഷീണിതരായ മുഖത്തോടെയാണ് കസേരകളിൽ ഇരുന്നത്. അവരുടെ മുഖത്തെ ആ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ കഴിഞ്ഞ രാത്രി വാതിലിന് ഉള്ളിലൂടെ കണ്ട കാര്യങ്ങള് അവരുടെ ഉറക്കം എത്രമാത്രം കെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.
അല്പസമയത്തിനു ശേഷം ഹൻസിബ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രവും അവളുടെ നടപ്പിലെ പ്രത്യേക അഴകും ഫാസിലിന്റെയും ശ്രീരാഗിന്റെയും കണ്ണുകളെ വീണ്ടും വട്ടം കറക്കി.
അവർ കഴിഞ്ഞ രാത്രി കണ്ട ദൃശ്യങ്ങൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വന്നുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകണം; രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കാതെ തല താഴ്ത്തിയാണ്
ചായക്കപ്പ് എടുത്തത്.
ഹൻസിബ ചായ വെച്ചുകൊണ്ട് രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “എന്താ ചേട്ടേ, ഇന്നലെ രാത്രി വലിയ ഉറക്കമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ? മുഖത്തൊക്കെ ഒരു ക്ഷീണം പോലെയുണ്ടല്ലോ.”
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ കള്ളച്ചിരിയോടെ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: “പിന്നെ… രാത്രി മുഴുവൻ ഓരോരുത്തരുടെ മുറിയിൽ നിന്നും വരുന്ന സൗണ്ടും ബഹളവും കേട്ടാൽ പിന്നെങ്ങനെയാ ഉറക്കം കിട്ടുക?
എനിക്കും അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങാൻ പറ്റിയില്ല.”
ശ്രീരാഗ് കയ്യിലെ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “അല്ല ചേട്ടാ… ഇവരുടെ റൂമിലെ കട്ടിലിന്റെ കാര്യം ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ, അത് ശരിക്കും മാറ്റേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു.
അല്ലെങ്കിൽ രാത്രിയിലെ ആട്ടവും ബഹളവും കേട്ട് ഫ്ലാറ്റിൽ ആർക്കും സമാധാനത്തോടെ കിടന്നുറങ്ങാൻ
പറ്റില്ല.”
ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന്, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവരുടെ അടുത്തുള്ള കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “എന്താടാ, ഇന്നലെ രാത്രി അത്രയ്ക്ക് വലിയ ശബ്ദമൊന്നും കേൾക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.
ഞങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ കിടന്ന് ഇങ്ങനെ ചവിട്ടിപ്പൊളിക്കുകയൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ പിന്നെന്താ ഇത്ര വലിയ ബഹളം?”
അത് കേട്ടതും ഫാസിലും ശ്രീരാഗും പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് പതറി, എങ്കിലും ഒന്ന് അമ്പരന്നുകൊണ്ട് ശ്രീരാഗ് പറഞ്ഞു: “അതെടാ… റൂമുകൾ തമ്മിൽ കിലോമീറ്ററിന്റെ അകലം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ, തൊട്ടടുത്തല്ലേ.
അപ്പോള് പിന്നെ റൂമായാലും ഹാൾ ആയാലും ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് ഒരേപോലെ തന്നെയല്ലേ ഇരിക്കുക…”
അവരുടെ ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ, ഇന്നലെ രാത്രി വാതിലിനടുത്ത് വന്ന് ഞങ്ങളുടെ കളി നേരിട്ട് കണ്ട് വിറച്ചുപോയ ആ അവസ്ഥ
അവരുടെ ഉള്ളിലുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അത്
കേട്ട് ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു.
ചായ കുടിയും വർത്തമാനവുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് അന്ന് വെള്ളിയാഴ്ചയായതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും ഫ്ലാറ്റിൽ തന്നെയാണുണ്ടായിരുന്നത്. ഉച്ചയായപ്പോൾ ഹൻസിബ അടുക്കളയിൽ ഉച്ചഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലായി. ഞാനും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ഫാസിലും ശ്രീരാഗും ഹാളിലിരുന്ന് ടിവി കാണുകയും ഇടയ്ക്ക് നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.