വൈകുന്നേരം ജോലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വന്ന് അത്താഴവും കാര്യങ്ങളും കഴിഞ്ഞ് രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ഫാസിലും ശ്രീരാഗും ഹാളിലിരുന്ന് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയത്ത്,
ഹൻസിബ അടുക്കളയിലെ പണികളൊക്കെ പെട്ടെന്ന് തീർത്തു.
അവളുടെ പണികൾ കഴിഞ്ഞയുടൻ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പെട്ടന്ന് തന്നെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. ബാക്കി എല്ലാവരും ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്ന സമയത്ത് തന്നെ ഞങ്ങൾ റൂമിനകത്ത് ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം കലാപരിപാടികൾക്ക്
തുടക്കമിട്ടു.
അന്ന് പതിവിലും നേരത്തെയാണ് ഞങ്ങൾ പരിപാടി തുടങ്ങിയത്. കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ഞങ്ങളുടെ ആവേശം മൂത്തപ്പോൾ ശബ്ദങ്ങളും കൂടി. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹൻസിബയുടെ മൂളക്കങ്ങളും കട്ടിൽ ആടുന്ന ശബ്ദവുമൊക്കെ ബെഡ്റൂമിന്റെ പുറത്തേക്ക് കൃത്യമായി കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഹാളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ഫാസിലും ശ്രീരാഗും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ശബ്ദം കേട്ടതും പരസ്പരം നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ കളിആക്കിക്കൊണ്ട് കമന്റുകൾ അടിക്കാൻ
തുടങ്ങി.
ഫാസിൽ കുറച്ചുകൂടി ഉറക്കെത്തന്നെ ഹാളിലിരുന്ന് പറഞ്ഞു: “അല്ല ഷാജു ചേട്ടാ… റൂമിൽ നിന്ന് ഭയങ്കര കട്ടിൽ ആടുന്ന ശബ്ദങ്ങളൊക്കെ പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടല്ലോ!
ചേട്ടൻ ഒന്ന് കട്ടിലിന് കുറച്ചെണ്ണയൊക്കെ ഒഴിച്ച് സെറ്റ് ആക്കി വെക്ക്. ആ പാവം കട്ടിൽ ഇപ്പോ എന്തായാലും തളർന്ന് ഒടിഞ്ഞു വീഴും എന്ന് തോന്നുന്നു! കുറച്ചൊന്ന് പതുക്കെ അനക്കട്ടാ…”
അതു കേട്ട് ശ്രീരാഗും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ഹാളിലിരുന്ന രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും അവരുടെ ആ കളിയാക്കലും കുസൃതിയും കണ്ട് ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അതൊക്കെ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
ഫാസിൽ അങ്ങനെ കളിയാക്കിപ്പറഞ്ഞതും ശ്രീരാഗ് കമ്മെന്റ് കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി. അവൻ കള്ളച്ചിരിയോടെ ഫാസിലിനോട് പറഞ്ഞു:
“ആടാ ഫാസിലെ… ഷാജു ചേട്ടൻ ഇന്ന് നല്ല
കിടിലൻ ഫോമിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു! പാവം ചേച്ചി ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ സഹിക്കുന്നു ആവോ? പാവം അല്ലേ നമ്മുടെ ചേച്ചി…” എന്ന് ശ്രീരാഗ് ഹാളിലിരുന്നുകൊണ്ട് കുറച്ചുകൂടി ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
പുറത്തുനിന്ന് അവരുടെ കമന്റുകളും സംസാരവും കേൾക്കുമ്പോൾ, ഹൻസിബയുടെ ഉള്ളിലെ ലഹരിയും അതിനൊപ്പം വല്ലാതെ ഇരട്ടിക്കുകയായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഹാളിലിരുന്ന് ഫാസിലും ശ്രീരാഗും ഉറക്കെ കമന്റുകൾ അടിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, ബെഡ്റൂമിനുള്ളിൽ വെച്ചുതന്നെ ഞാൻ അതിന് മറുപടിയായി അല്പം ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:
“ഡാ…
പുറത്തിരുന്ന് ഞങ്ങളെ കളിയാക്കാതെ, വെറുതെ സമയം കളയാതെ പോയി കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക് നിങ്ങളൊക്കെ! ഈ ഒച്ചയൊക്കെ കേട്ട്
അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്ന് സമയം കളഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇന്ന് കിടന്നുറങ്ങാനേ പറ്റില്ല കേട്ടോ. വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് വർത്താനം ഉണ്ടാക്കാതെ പോയി റൂമിൽ കിടക്ക്!”
എന്റെ മറുപടി കേട്ടതും പുറത്തിരുന്ന അവർക്ക് കുറച്ചുകൂടി കളിയാക്കാനും കമന്റ് അടിക്കാനുമുള്ള അവസരമായി. ശ്രീരാഗ് കള്ളച്ചിരിയോടെ ഹാളിൽ നിന്ന് തിരിച്ച് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:
“അതൊക്കെ ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം ഷാജു! ഞങ്ങളുടെ ഉറക്കം വരുന്നതുവരെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നോളാം, നീ അതോർത്ത് ടെൻഷൻ അടിക്കാതെ നിന്റെ പരിപാടി നോക്ക്.
ഞങ്ങളെ വിട്ടിട്ട് നീ പോയി കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക് എന്നൊന്നും പറയേണ്ട, ഞങ്ങളുടെ സമയം ആകുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ എങ്ങനെയെങ്കിലും പോയി കിടന്നുറങ്ങിക്കോളാം!”
ഫാസിൽ അത് ഏറ്റുപിടിച്ചുകൊണ്ട്
കുറച്ചുകൂടി പച്ചയായി ആ കളി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോന്നു: “അല്ലേ…. ഷാജു ഇത്ത പാവമാണ് കേട്ടോ! നീ കാണിക്കുന്ന ഈ കാട്ടുകൂട്ടിലൊക്കെ പാവം ഇത്ത എങ്ങനെ താങ്ങിക്കൊടുക്കാനാവോ?
ഇത്ത കരയുന്നതുപോലെയുള്ള സൗണ്ടൊക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായി ഇവിടെ കേൾക്കുന്നുണ്ട് കേട്ടോ! നാളെ രാവിലെ ഇത്ത ഈ ഒടിഞ്ഞ ശരീരവുമായി ഫ്ലാറ്റിൽ എങ്ങനെ എണീറ്റ് നടക്കുമെന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോഴാ…”
പുറത്തുനിന്ന് അവരുടെ പച്ചയായ കമന്റുകളും കുസൃതിയും കേട്ടതും, ബെഡ്റൂമിനുള്ളിൽ ഞങ്ങളുടെ ആവേശവും ലഹരിയും അതിരുകളില്ലാതെ ഇരട്ടിക്കുകയായിരുന്നു.