നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 7

Nidhiyude Kaavalkkaran Part 7 | Author : Kavalkkaran

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

 

 

“മുന്നോട്ട് നോക്കല്ലേ….”

 

നിധി എന്റെ ബാക്കിൽ നിന്നും ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു….

 

അതു കേട്ടതും ഞാൻ മുന്നോട്ട് നോക്കി…

 

ചോരയൊലിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി നിധിയുടെ രൂപമുള്ള ശരീരം എന്നേ തന്നേ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്… അവളുടെ ശരീരം കുറച്ചുകൂടി വെളുത്തിട്ടുണ്ട്…

 

പക്ഷേ മുഖത്ത് ചിരിയല്ല കത്തിയെരിയുന്ന ദേഷ്യം മാത്രം…

 

പെട്ടെന്ന് നിധിയെന്റെ കണ്ണുകൾ പൊത്തി…

 

ആ അന്ധകാരത്തിലും ആ മുഖമെന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും പോവുന്നില്ല..

 

ശേഷം മറു കൈകൊണ്ടവൾ എന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു എങ്ങോട്ടോ നടക്കാൻ തുടങ്ങി….

 

മൈരേന്നേ കൊല്ലാൻ കൊണ്ടുപോവുകയാണോ….. പക്ഷേ എന്തോ അവളുടെ സാമീപ്യം എനിക്ക് കുറച്ച് ആശ്വാസം നൽകി…

 

ചുറ്റും പല പല ശബ്ദങ്ങളും കേൾക്കാമെങ്കിലും നിധി ശക്തിയിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ പൊത്തിയിരുന്നു….

 

അവൾ കയ്യെടുത്താലും ഞാൻ നോക്കാൻ പോവുന്നില്ല എന്ന് ഇവൾക്കറിയില്ലല്ലോ….

 

മനസ്സിൽ പല ചോദ്യങ്ങളും കൂട് കൂട്ടാൻ തുടങ്ങി….

 

അതിലേ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു ശരിക്കുമുള്ള നിധി മരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്നത്…….

 

ഒരു പക്ഷേ നേരത്തേ കണ്ടതായിരിക്കുമോ ശരിക്കുമുള്ള നിധി. ഇപ്പോൾ എന്റെ കൂടേ ഉള്ളത് നിധിയായിട്ട് അഭിനയിക്കുന്ന വേറേ ആരെങ്കിലുമായിക്കൂടെ….

 

അതേ.അതാണ് സത്യം അല്ലെങ്കിൽ ദൈവം ഒരാൾക്കും ഇതുപോലെ ചെറ്റ സ്വഭാവം കൊടുക്കില്ല…

 

“നീ കൂടുതൽ അങ്ങ് ആലോചിച്ച് തല പുണ്ണാക്കേണ്ട ഞാൻ തന്നെയാ ഒറിജിനിൽ… ”

 

നിധിയുടെ ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി….

 

😳

 

ഞാൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചത് ഇവളെങ്ങനേ അറിഞ്ഞു….

 

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അവളിൽ നിന്നും കുതറിമാറി അവൾക്ക് നേരേ തിരിഞ്ഞു….

 

ദേഹത്തുള്ള മുറിവൊന്ന് വേദനിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ അത് കാര്യമാക്കിയെടുത്തില്ല….

 

നിധി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്..

 

ഇവളേ കണ്ടിട്ട് മനുഷ്യന്റെ പോലെത്തന്നെയുണ്ട്….പക്ഷേ അത് പോരാ എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ ഉറപ്പിക്കണം…

 

“നീയാരാടി മൈരേ…. ”

 

ഞാൻ മാന്യമായി അവളോട് ചോദിച്ചു…

 

അവൾ മറുപടി പറയാതേ എന്റെ ശരീരത്തിൽ ധൃതിയിൽ പിടിക്കാൻ ശ്രമിചെങ്കിലും

അവൾ തൊടുന്നതിനു മുന്പേ ഞാൻ അവളുടെ കൈകൾ അത്യാവശ്യം ശക്തിയിൽ തന്നേ തട്ടി തെറിപ്പിച്ചിരുന്നു…

 

അവൾ വേദന കടിച്ചുപിടിച്ച് വീണ്ടും എന്നേ തൊടാനായി ശ്രമിച്ചതും. എനിക്ക് മൊത്തത്തിൽ അങ്ങ് പൊളിഞ്ഞു കയറി…

 

തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം എന്റെ അഞ്ചുവിരലുകളും അവളുടെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു…

 

അടി കൊണ്ട അവൾ നിലത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു….

 

കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് വേണ്ടായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നിയത്…. പെണ്ണിന്റെ പോയിട്ട് ഒരു ആണിന്റെപോലും കരണം ആ രീതിക്ക് ഞാൻ പുകച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല….

 

അവൾ കുറച്ചു നേരം നിലത്ത് അതേ ഇരുപ്പ് ഇരുന്നു…

 

ശേഷം പെട്ടെന്ന് എണീക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് ബാലൻസ് കിട്ടാത്തതിനാൽ വീണ്ടും വീണു..

 

പൊട്ടിയ ചുണ്ടും, ചുവന്ന കവിളുകളും, കലങ്ങി മറിഞ്ഞ കണ്ണുകളും കണ്ടപ്പോൾ ജീവിതത്തിലാദ്യമായി അവളോട് എനിക്കൊരു പാവം തോന്നി…

 

അവളേ എണീക്കാൻ സഹായിക്കാനായി ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു…

 

“ഏട്ടാ….. ”

 

പെട്ടെന്നാണ് ആ സ്വരം എന്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചത്….

 

അമ്മു..?

 

ഞാൻ നിധിയേ നോക്കി അവൾ വേണ്ടാ എന്ന് തലയാട്ടിയെങ്കിലും…ആ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ…

 

ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി…

 

വഴി പൂർണമായും മഞ്ഞുകൊണ്ടും തണുപ്പുകൊണ്ടും മൂടിയിരുന്നു…..

 

ആ വെള്ളപ്പുതച്ച വഴികളിൽ നിന്നും ഒരു ശരീരം എന്നേ കൈ നീട്ടി വിളിച്ചു…

 

“ഏട്ടാ….. ”