അജ്മൽ: “ആ… അത്… ശരി അമ്മൂ. അതാവും നല്ലത്. നേരം വൈകിയില്ലേ…”
അവൻ ആദ്യം ‘ശരി’ എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും, അമ്മു വാതിൽക്കലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹം പുറത്തുചാടി. അവൾ പോകുന്നതിനോട് അവന്റെ മനസ്സ് തീരെ യോജിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അജ്മൽ: (പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈയ്യിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു കൊണ്ട്) “അമ്മൂ… നിൽക്ക്. നീ… നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകണോ? എനിക്ക് എന്തോ ഒട്ടും ഉറക്കം വരുന്നില്ല. നമുക്ക് കുറച്ചു നേരം കൂടി സംസാരിച്ചിരുന്നാലോ?”
അമ്മു പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. “എന്താ അജൂ… നിന്റെ നാണമൊക്കെ എവിടെ പോയി? പെട്ടെന്ന് ഒരു മാറ്റം വന്നല്ലോ!”
അജ്മൽ: (അല്പം ചമ്മിയെങ്കിലും വിടാതെ) “അതല്ല… ഈ ഗോവൻ രാത്രിയിൽ ഇങ്ങനെ തനിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു സുഖമില്ല. പിന്നെ നീ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടിരിക്കാൻ നല്ല രസമാണ്. അല്പം കൂടി നേരം നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് വലിയൊരു സമാധാനമാകും.”
അമ്മു ഒന്ന് ആലോചിക്കുന്നത് പോലെ നെറ്റിയിൽ വിരൽ വെച്ചു നിന്നു. അവളുടെ ആ നിൽപ്പിൽ വസ്ത്രത്തിന്റെ സ്ലിറ്റിലൂടെ തെളിഞ്ഞ കാലുകളിലേക്ക് അജ്മലിന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ പാളിപ്പോയി.
അമ്മു: “ഹും… നീ ഇത്രയും നിർബന്ധിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഇരിക്കാം. പക്ഷേ അധികനേരം വേണ്ട കേട്ടോ. ഹൻസി എങ്ങാനും എഴുന്നേറ്റാൽ നീ എന്ത് മറുപടി പറയും?”
അജ്മൽ: (ധൈര്യം സംഭരിച്ച്) “അവൾ ഇപ്പോൾ എങ്ങും എഴുന്നേൽക്കില്ല അമ്മൂ. നീ വന്നേ…”
അമ്മു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ബാൽക്കണിയിലെ ആ ഇരിപ്പിടത്തിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു. അജ്മൽ അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. ആ രാത്രിയിലെ രണ്ടാമത്തെ റൗണ്ട് സംസാരത്തിന് തുടക്കമിടുകയായിരുന്നു അവർ. അജ്മലിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയവും ആവേശവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം അമ്മു ശരിക്കും ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മു പതുക്കെ ബാൽക്കണിയിലെ കൈവരിയിൽ ചെന്നുനിന്നു. രാത്രിയുടെ കനത്ത ഇരുട്ടിൽ ഗോവൻ തീരത്തെ വെളിച്ചങ്ങൾ ദൂരെ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ ബാക്ക്ലെസ്സ് വസ്ത്രത്തിന്റെ വശങ്ങളിലെ വിടവിലൂടെ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വശ്യത പൂർണ്ണമായും അജ്മലിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിലായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്, പുറത്തേക്ക് അല്പം തള്ളി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികൾ ആ ചുവന്ന നിയോൺ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അജ്മൽ ആ കാഴ്ച കണ്ട് ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമടക്കി നിന്നുപോയി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ കൊതിയും പേടിയും ഒരുപോലെ തിരതല്ലി. അവൻ പതുക്കെ ഉമിനീർ ഇറക്കി കൊണ്ട്, തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകൾ നിയന്ത്രിച്ച് അവൾക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു നിന്നു.
അമ്മു: (തിരിയാതെ തന്നെ) “എന്താ അജൂ… നീ അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണോ? ഇങ്ങോട്ട് അടുത്ത് വന്നു നിൽക്ക്. ഈ കാറ്റിന് നല്ല സുഖമുണ്ട്.”
അജ്മൽ മടിച്ചു മടിച്ച് അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത് ചെന്നു നിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ സുഗന്ധം അവനെ വല്ലാതെ മത്തുപിടിപ്പിച്ചു.
അജ്മൽ: “അമ്മൂ… നീ… നീ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും പേടിയാകുന്നു. നിന്റെ ഈ വേഷം… ഇത് കാണുമ്പോൾ ആർക്കായാലും നിയന്ത്രണം പോകും.”
അമ്മു: (ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി) “നിയന്ത്രണം പോകാനാണല്ലോ ഞാൻ ഇത് ഇട്ടത്. പക്ഷേ നീ ഇത്രയും പാവമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. പബ്ബിൽ വെച്ച് നീ കാണിച്ച ആ ഒരു ഉഷാറൊന്നും ഇപ്പോഴില്ലല്ലോ?”
അജ്മൽ: (നാണത്തോടെ തല താഴ്ത്തി) “അത് പിന്നെ… അവിടെ മഹേഷേട്ടനും ഹൻസിയും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ. ഇപ്പോൾ നമ്മൾ മാത്രം… പിന്നെ നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ കളിയാക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ല.”