“ഇന്ന് അവിടെ തിരക്കിനിടയിൽ എനിക്ക് എന്റെ ഫോണിൽ നമ്മുടെ പരിപാടിയുടെ ഫോട്ടോസ് ഒന്നും എടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല. കസിൻസ് കുറെ ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ എടുത്തല്ലോ ഇന്ന് പന്തലിൽ വെച്ച്, അതൊക്കെ ഒന്ന് എന്റെ വാട്സാപ്പിലേക്ക് അയച്ചു തരുമോ? എനിക്ക് എല്ലാം ഒന്നുകൂടെ കാണാനാ…” ഷാഹിദ് പറഞ്ഞു.
“ഉം… ഞാൻ അയക്കാം,” അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഫോൺ വെച്ചതിന് പിന്നാലെ അവന്റെ വാട്സാപ്പിലേക്ക് ചിത്രങ്ങൾ വന്നു തുടങ്ങി. അവളുടെ കസിൻസും കൂട്ടുകാരികളും ഫോണിൽ പകർത്തിയ നിശ്ചയത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളും ചെറിയ വീഡിയോകളുമായിരുന്നു അത്. ആ പച്ച ലഹങ്കയിട്ട്, കൈകളിൽ മൈലാഞ്ചിയണിഞ്ഞ് നാണിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ഒരു ക്ലോസപ്പ് ഫോട്ടോ ഷാഹിദ് കുറെ നേരം സൂം ചെയ്തു നോക്കി. അവൻ വേഗം അവൾക്കൊരു മെസ്സേജ് അയച്ചു.
“ഈ പച്ച ലഹങ്കയിൽ ശരിക്കും നീ വല്ലാത്തൊരു മൊഞ്ചത്തി തന്നെയാട്ടോ… അവിടെ വെച്ച് എന്റെ കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നിയില്ല.”
മറുപുറത്ത് അവൾ ആ മെസ്സേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്തു മായ്ക്കുന്നതൊക്കെ അവൻ വാട്സാപ്പിൽ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്നറിയാതെയുള്ള അവളുടെ ആ പരക്കംപാച്ചിൽ അവനിൽ ചിരിയുണർത്തി. ഒടുവിൽ ഒരു ചെറിയ ‘താങ്ക്സ്’ ഉം നാണിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു ഇമോജിയും മാത്രം മറുപടിയായി വന്നു. ആദ്യ ദിവസത്തെ ആ അപരിചിതത്വം പതുക്കെ പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ മാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവരുടെ ചാറ്റും കാൾസും എല്ലാം ഒരു പതിവായി മാറി. പകൽ സമയങ്ങളിൽ വാട്സാപ്പിൽ മെസ്സേജുകൾ അയച്ചും, രാത്രികളിൽ മണിക്കൂറുകളോളം
സംസാരിച്ചും അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുത്തു.
രാത്രി വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയ ശേഷം, റൂമിലെ ലൈറ്റണച്ച് പുതപ്പിനുള്ളിലിരുന്നാണ് ജസ്‌നയുടെ സംസാരം മുഴുവനും. ശബ്ദം പുറത്തുകേൾക്കാതിരിക്കാൻ വളരെ പതുക്കെ, ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിലായിരുന്നു അവളുടെ സംസാരം. ഒന്നുരണ്ടു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഷാഹിദ് വോയ്‌സ് കോളിൽ നിന്നും വീഡിയോ കോളിലേക്ക് മാറിത്തുടങ്ങി. സ്ക്രീനിൽ ഐഫോണിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം കാണുന്ന അവളുടെ മുഖം. ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിന് മുൻപുള്ള, മേക്കപ്പുകളൊന്നുമില്ലാത്ത അവളുടെ ആ നാടൻ ലുക്ക് ഷാഹിദിനെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.
വീഡിയോ കോളിൽ വരുമ്പോഴും അവൾ ഒരു കോട്ടൺ ഷാൾ കൊണ്ട് തലയും നെഞ്ചുമൊക്കെ പരമാവധി മറച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ തന്റേതായ ആ അതിരുകൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അവൾ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കതയും ഒരു ശരാശരി നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയുടെ ലജ്ജയും അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ഭംഗി നൽകി. പതുക്കെപ്പതുക്കെ തന്നിലേക്ക് അടുക്കുന്ന അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ഫോണിലൂടെ അവൻ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. തീർത്തും റിയലിസ്റ്റിക്കായ, എന്നാൽ ഒരുപാട് കാത്തിരിപ്പും പ്രണയവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ രാത്രികൾ അവർക്കിടയിലെ ദൂരം കുറച്ചുകൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം രാത്രി അവർ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. സമയം ഒരു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പൊന്നു പതിവുപോലെ റൂമിലെ ലൈറ്റണച്ച്, കോട്ടൺ ഷാൾ തലയിലൂടെ ഇട്ടു, പുതപ്പിനുള്ളിലായിരുന്നു. ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ആ വലിയ കണ്ണുകളിലേക്കും സംസാരിക്കുമ്പോൾ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്കും നോക്കിയിരുന്ന ഷാഹിദിൽ പതിയെ ഒരു വല്ലാത്ത പ്രണയവും കാമവും നിറഞ്ഞുതുടങ്ങി. എന്നും ഷാഹിദിന് അത് പതിവുള്ളതെന്നെങ്കിലും മാന്യതയുടെ മുഖം മൂടി പൊന്നുവിൻറെ മുന്നിൽ അഴിഞ്ഞു വീഴാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി പരമാവതി
മാന്യമായിട്ട് കോൾ അവസാനിപ്പിക്കാൻ അവന് ഇത് വരെ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… പക്ഷേ ഇന്ന് അവൻ്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു അവൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു…
“പൊന്നൂ…” അവൻ വളരെ നേർത്ത, എന്നാൽ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.
“ഉം…” അവൾ പതിയെ മൂളി.