ചിന്ത നൽകിയ കുറ്റബോധത്തേക്കാൾ നൂറിരട്ടി വലുതായിരുന്നു, ഈ വിലക്കപ്പെട്ട പ്രണയം അവളുടെ സിരകളിൽ പടർത്തിയ ലഹരി!
രോഹിത് തന്റെ താടി അവളുടെ നെറുകയിലെ മുടിയിഴകളിലേക്ക് അമർത്തിവെച്ച് ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു.
“എന്തൊരു മണമാടീ നിന്റെ ഈ മുടിക്ക്…” അയാൾ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. “രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നോ എന്റെ റാണി?”
ജസ്ന നാണത്തോടെ അയാളുടെ തോളിൽ മുഖം ഒന്നുകൂടി പൂഴ്ത്തി. “മ്മ്… ഇന്നലെ രാത്രി ഉമ്മ കാണാതെ മുടിയിൽ കുന്തിരിക്കവും ഊദും പുകച്ചതാ. ഏട്ടന് ഇഷ്ടമാകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി…”
അവളുടെ ആ കുറുമ്പും കൊഞ്ചലും കേട്ടപ്പോൾ രോഹിത്തിന്റെ നെഞ്ച് കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു. അയാളുടെ വിരലുകൾ അവളുടെ കവിളിലൂടെ തഴുകി താടിയിൽ പിടിച്ച് അവളുടെ മുഖം മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി.
അത്രയും അടുത്ത് അയാളുടെ ആ കരിവീട്ടി പോലെയുള്ള മുഖവും, ആഴമുള്ള കണ്ണുകളും കണ്ടപ്പോൾ ജസ്നയുടെ ശ്വാസം മുട്ടി.
അയാൾ ഇപ്പോൾത്തന്നെ തന്നെ
ചുംബിക്കുമോ എന്ന് കരുതി അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചെറുതായി വിറച്ചു.
എന്നാൽ പെട്ടെന്നാണ് ജസ്നയ്ക്ക് തന്റെ കാൽക്കൽ വെച്ചിരുന്ന ഹാൻഡ്ബാഗിന്റെ കാര്യം ഓർമ്മവന്നത്!
“അയ്യോ ഏട്ടാ… ഒരു കാര്യം ഞാൻ മറന്നുപോയി!” അവൾ പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ തോളിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി, കവിളിൽ വിരിഞ്ഞ മനോഹരമായൊരു നാണത്തോടെ ഹാൻഡ്ബാഗ് എടുത്ത് മടിയിൽ വെച്ചു.
“എന്താ മോളൂ? വിസ പേപ്പർ വല്ലതും മഞ്ചേരിയിൽ വെച്ചിട്ടാണോ പോന്നത്?” രോഹിത് കുസൃതിയോടെ പുരികം ഉയർത്തി.
“അതൊന്നുമല്ല!” ജസ്ന ബാഗിന്റെ സിപ്പ് തുറന്ന്, ഉമ്മ ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം ഭദ്രമായി പൊതിഞ്ഞുവെച്ചു തന്ന ആ സ്റ്റീൽ ടിൻ പുറത്തേക്കെടുത്തു. “ദാ…
ഇത് കണ്ടോ? ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം എന്റെ ഉമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിത്തന്നതാ. പാവം ഉമ്മ പറഞ്ഞത് എന്താണെന്നറിയാമോ? ബാംഗ്ലൂർ എയർപോർട്ടിൽ എന്നെ കൂട്ടാൻ വരുന്ന ആ റാഹില മാഡത്തിന് കൊടുക്കണമെന്ന്!”
രോഹിത് കൗതുകത്തോടെ ആ ടിന്നിലേക്ക് നോക്കി. ജസ്ന ടിന്നിന്റെ അടപ്പ് തുറന്നതും—നല്ല ശുദ്ധമായ വെളിച്ചെണ്ണയിൽ വറുത്തെടുത്ത, ഏലയ്ക്കയുടെയും തേങ്ങയുടെയും നെയ്യിന്റെയും കൊതിപ്പിക്കുന്ന മണമുള്ള അസ്സൽ മലപ്പുറം ഉന്നക്കായകളുടെ സുഗന്ധം ആ മെയ്ബാക്ക് കാറിനുള്ളിലാകെ നിറഞ്ഞു!
രോഹിത് കുമാറിന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി; അയാളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ആ പഴയ കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“ആഹാ! ഉന്നക്കായ!” രോഹിത് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. “അന്ന് ആദ്യമായിട്ട് എനിക്ക് വാട്ട്സ്ആപ്പിൽ ഫോട്ടോ അയച്ചുതന്നപ്പോൾ കരിഞ്ഞുപോയ ആ ഉന്നക്കായയുടെ തങ്കച്ചിമാരാണോ ഇത്? അതോ ഇതും കരിഞ്ഞതുതന്നെയാണോ?”
“ദേ ഏട്ടാ… വീണ്ടും ആ കരിഞ്ഞ ഉന്നക്കായയുടെ കഥ പറയല്ലേ!” ജസ്ന ചുണ്ടുകോട്ടി കൃത്രിമ ദേഷ്യത്തോടെ അയാളുടെ കയ്യിൽ പതിയെ ഒന്ന് നുള്ളി. “അന്ന് ഏട്ടന്റെ മെസ്സേജ് കണ്ടിട്ടുള്ള വെപ്രാളത്തിൽ കരിഞ്ഞുപോയതല്ലേ! ഇത് കരിഞ്ഞതൊന്നുമല്ല, നല്ല ഒന്നാംതരം ഉന്നക്കായയാണ്!”
“എങ്കിൽ പിന്നെ… ആ റാഹില മാഡത്തിന് കൊടുക്കാൻ ഉമ്മ തന്ന സ്ഥിതിക്ക്, റാഹില മാഡത്തിന്റെ ബോസിന് തന്നെ ഇതിന്റെ ആദ്യത്തെ പങ്ക് കിട്ടണമല്ലോ,” രോഹിത് സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു: “എന്റെ മോളുടെ ആ മൈലാഞ്ചിയിട്ട കൈകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് ഒരെണ്ണം വായിൽ വെച്ചുതന്നേ…”
ജസ്നയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നുതുടുത്തു.
ഷാഹിദിന് പോലും അവൾ ഇങ്ങനെ കാറിലിരുന്ന് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്തിട്ടില്ല. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ടിന്നിൽ നിന്ന് മൃദുവായ
ഒരു ഉന്നക്കായ എടുത്ത് ചെറിയൊരു കഷ്ണമാക്കി രോഹിത്തിന്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
രോഹിത് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ വായ തുറന്ന് ആ കഷ്ണം കഴിച്ചു.
