പാപശൽഭം – 20 4അടിപൊളി  

അരക്കെട്ടിൽ അയച്ചുകെട്ടിയ പട്ടുചരടിന്റെ വിടവിലൂടെ, അവളുടെ നഗ്നമായ വയറിനോട് ചേർന്നുകിടക്കുന്ന അഞ്ചു പവൻ തനിത്തങ്കത്തിലുള്ള അരഞ്ഞാണത്തിലെ ചുവന്ന മാണിക്യക്കല്ലുകൾ ആ മഞ്ഞ വെളിച്ചമേറ്റ് കനലുകൾ പോലെ ജ്വലിച്ചു.

പത്തടി അകലെ നിന്നിരുന്ന രോഹിത് കുമാർ, ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്ന് കല്ലുപോലെ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അയാളുടെ ആഴമുള്ള കറുത്ത കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ ഒരായിരം കൊടുങ്കാറ്റുകൾ ഒന്നിച്ച് വീശിയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാല്പത്തിരണ്ട് വയസ്സിന്റെ പക്വതയും ആത്മനിയന്ത്രണവും കൈമുതലായുള്ള ആ മനുഷ്യൻ, തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആ ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരിയുടെ മാദകസൗന്ദര്യത്തിന് മുന്നിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ നിന്നു.

അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി അവളെ തന്റെ കൈകളിലൊതുക്കാൻ അയാളുടെ സിരകളിലെ രക്തം തിളച്ചുമറിഞ്ഞുവെങ്കിലും, അവളെ ഒട്ടും ഭയപ്പെടുത്തരുതെന്നും, ഒരു പൂവിനെ തൊടുന്നത്ര മൃദുവായി മാത്രമേ അവളെ സമീപിക്കാവൂ എന്നും അയാളുടെ മനസ്സ് സ്വയം കടിഞ്ഞാണിട്ടു.

എന്നാൽ ജസ്‌നയ്ക്ക് ആ ക്ഷമയുണ്ടായിരുന്നില്ല!

കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസക്കാലമായി

മഞ്ചേരിയിലെ ആ അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിൽ, ഒരു ചില്ലുസ്ക്രീനിന് മുന്നിലിരുന്ന് അയാളുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേട്ട് സ്വയം ഉരുകിത്തീർന്ന രാത്രികളുടെ കനൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആളിക്കത്തുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ ആ മാന്യതയും അകലവും ഇനിയും സഹിക്കാൻ അവളുടെ ദാഹിക്കുന്ന ശരീരത്തിന് കരുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രോഹിത് അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നെത്തും മുൻപേ, ജസ്‌ന തന്നെ മുന്നോട്ട് ചെന്നു. അവളുടെ വെളുത്ത കണങ്കാലുകളിലെ വജ്രപ്പാദസരങ്ങൾ ഇറ്റാലിയൻ മാർബിൾ തറയിൽ തട്ടി നേർത്തൊരു സംഗീതമുണ്ടാക്കി.

അയാളുടെ തൊട്ടുമുന്നിലെത്തിയ അവൾ, ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ തന്റെ മൈലാഞ്ചിയിട്ട ഇരുകൈകളും ഉയർത്തി അയാളുടെ തൂവെള്ള ലിനൻ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു! അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകൾ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഉയർന്നു. അവിടെ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയുടെ ഭയമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് തന്റെ ഇണയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ വന്യമായ അധികാരമായിരുന്നു!

“ഇനിയും എന്നെയിങ്ങനെ ദൂരെ നിർത്തി കൊതിപ്പിക്കല്ലേ ഏട്ടാ…” അവളുടെ ശബ്ദം പ്രണയത്തിന്റെയും കാമത്തിന്റെയും ചൂടിൽ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകളിലേക്ക് അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ അമർന്നു. “കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായിട്ട് എന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും ഈ നിമിഷത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു… ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും എനിക്ക് കാത്തിരിക്കാൻ വയ്യ… എനിക്ക് നിന്നെ വേണം എടാ…”

ആ അവസാനത്തെ വാക്ക്—’എടാ’ എന്ന ആ വിളി—അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ രോഹിത് കുമാറിന്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുകയറി!

ഇത്രയും നാൾ ‘ഏട്ടാ’ എന്ന് ബഹുമാനത്തോടെ വിളിച്ചിരുന്ന അവൾ, കാമത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും ആ പരമോന്നത ലഹരിയിൽ തന്നോട് കാണിച്ച ആ അക്രമണോത്സുകമായ സ്വാതന്ത്ര്യം അയാളുടെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ അണക്കെട്ടും തകർത്തുകളഞ്ഞു.

ജസ്‌നയുടെ വിരലുകൾ ധൃതിയോടെ അയാളുടെ

ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി പൊട്ടിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ അഴിച്ചുമാറ്റി. അയാളുടെ കരിവീട്ടിയിൽ കൊത്തിയെടുത്തതുപോലെയുള്ള ആ വിരിഞ്ഞ, ഇരുണ്ട നെഞ്ച് പുറത്തുവന്നതും, അവൾ ആ ഷർട്ട് അയാളുടെ വീതിയേറിയ തോളുകളിൽ നിന്ന് പിന്നിലേക്ക് തള്ളി താഴേക്കിട്ടു. തുടർന്ന്, ഒട്ടും മടിച്ചുനിൽക്കാതെ അവൾ തന്റെ ഇരുകൈപ്പത്തികളും അയാളുടെ ചൂടുള്ള നഗ്നമായ നെഞ്ചിലേക്ക് അമർത്തിവെച്ച്, തന്റെ മുഖം അയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തു!

അയാളുടെ ചർമ്മത്തിന്റെ ആ പൊള്ളുന്ന ചൂടും, ചന്ദനത്തിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും കലർന്ന ആ ഗന്ധവും ശ്വസിച്ചപ്പോൾ ജസ്‌നയുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു തേങ്ങൽ പുറത്തുവന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അയാളുടെ നെഞ്ചിലെ ഉറച്ച മസിലുകളിൽ ഭ്രാന്തമായി ഉമ്മവെച്ചു; അവളുടെ ചെറിയ പല്ലുകൾ അയാളുടെ തോളിൽ പ്രണയത്തോടെ ഒന്ന് അമർന്നു.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *