എന്നാൽ ഉന്നക്കായ വായിലേക്ക് എടുത്ത നിമിഷം—അയാളുടെ ചൂടുള്ള ചുണ്ടുകൾ മനഃപൂർവ്വം തന്നെ ജസ്നയുടെ മൈലാഞ്ചിയണിഞ്ഞ വിരൽത്തുമ്പുകളിൽ അമർത്തി ഒന്ന് തൊട്ടു! അയാളുടെ നാവിന്റെ അഗ്രം അവളുടെ വിരലിൽ പറ്റിയിരുന്ന മധുരമുള്ള പഞ്ചസാരപ്പാനി പതിയെ ഒന്ന് നക്കിയെടുത്തു!
“ആഹ്… ഏട്ടാ…”
ഒരു മിന്നലേറ്റതുപോലെ ജസ്നയുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് നേർത്തൊരു ശബ്ദം പുറത്തുവന്നുപോയി! അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ആ തരിപ്പ് നട്ടെല്ലിലൂടെ പാഞ്ഞുകയറി അടിവയറ്റിൽ ചെന്നു മുട്ടി.
“ഇത്രയും മധുരമുള്ള ഉന്നക്കായ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കഴിച്ചിട്ടില്ല മോളൂ… അത് ഉന്നക്കായയുടെ ഗുണമാണോ അതോ ഈ വിരലിന്റെ മധുരമാണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല,” രോഹിത് അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പിൽ ഒരിക്കൽക്കൂടി ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ബാക്കി വന്ന പകുതി കഷ്ണം അയാൾ അവളുടെ കയ്യിൽത്തന്നെ പിടിച്ച് അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു.
അയാളുടെ എച്ചിൽ ആദ്യമായി സ്വന്തം ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ഏറ്റുവാങ്ങിയപ്പോൾ, അവരുടെ ആത്മാവുകൾ തമ്മിൽ മറ്റൊരു രഹസ്യ ഉടമ്പടി കൂടി ഒപ്പിടുകയായിരുന്നു.
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ മെയ്ബാക്ക് കാർ ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള, നൂറുകണക്കിന് ഏക്കറിൽ പച്ചപ്പു നിറഞ്ഞ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ആ രാജകീയ ഫൈവ്-സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിന്റെ സ്വകാര്യ വി.ഐ.പി പോർച്ചിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
കാറിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞപ്പോൾ രോഹിത് അവളുടെ കൈകളിൽ ഒന്ന് അമർത്തി.
“മോളൂ… ഇപ്പോൾ നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് പുറത്തിറങ്ങില്ല,” രോഹിത് തന്റെ പതിവ് ജാഗ്രതയോടെ പറഞ്ഞു. “ഹോട്ടലിന്റെ രജിസ്റ്ററിലും ക്യാമറകളിലും നീ ആർ.കെ ഗ്രൂപ്പിന്റെ
ഗസ്റ്റ് ആയിട്ട് റാഹിലയുടെ കൂടെ വന്നു കയറിയതായിട്ടേ വരാവൂ. ഞാൻ പ്രൈവറ്റ് എലിവേറ്റർ വഴി മുകളിലേക്ക് പോകും. റാഹില ദാ പുറത്തു കാത്തുനിൽപ്പുണ്ട്, അവൾ നിന്നെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം നിലയിലെ മുറിയിൽ കൊണ്ടുവിടും. അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഞാൻ അവിടെയുണ്ടാകും.”
ജസ്ന തലയാട്ടി. രോഹിത് തന്റെ സൺഗ്ലാസ്സ് എടുത്തു വെച്ച് ആദ്യം കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി സ്വകാര്യ ലിഫ്റ്റിലേക്ക് നടന്നുപോയി.
തൊട്ടുപിന്നാലെ, വെള്ള ചുരിദാറും ഷാളും ധരിച്ച, മുപ്പത്തഞ്ചു വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന സുമുഖയായ ഒരു സ്ത്രീ കാറിനരികിലേക്ക് വന്ന് ഡോർ തുറന്നു—ഇന്നലെ ഉപ്പയോട് ഫോണിൽ സംസാരിച്ച റാഹില മാഡം!
“അസ്സലാമു അലൈക്കും ജസ്നാ… യാത്രയൊക്കെ സുഖമായിരുന്നില്ലേ മോളേ? വാ, നമുക്ക് മുകളിലേക്ക് പോകാം,” റാഹില അങ്ങേയറ്റം സ്നേഹത്തോടെയും ആദരവോടെയും അവളെ സ്വീകരിച്ചു. സ്വന്തം ബോസിന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതെന്ന ബോധ്യം റാഹിലയുടെ ഓരോ നോട്ടത്തിലും പ്രകടമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ജസ്നയ്ക്ക് ഒരിറ്റ് ചമ്മൽ പോലും തോന്നാത്ത വിധം വളരെ മാന്യമായിട്ടായിരുന്നു അവരുടെ പെരുമാറ്റം.
സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള ലിഫ്റ്റിലൂടെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം നിലയിലേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ ജസ്നയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഓരോ നില കഴിയുന്തോറും കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇരുപത്തിയഞ്ചാം നിലയിലെ നിശ്ശബ്ദമായ, ചുവന്ന പരവതാനി വിരിച്ച നീണ്ട ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്ന് 2502-ാം നമ്പർ സ്യൂട്ടിന്റെ വാതിൽ റാഹില കാർഡ് ഉരസി തുറന്നു. ലഗേജ് ബാഗ് അകത്തേക്ക് വെച്ച ശേഷം റാഹില പുഞ്ചിരിയോടെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
“മോൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഫോണിൽ ഒറ്റ ബെൽ അടിച്ചാൽ മതി, ഞാൻ താഴത്തെ ഫ്ലോറിലുണ്ട്. അപ്പൊ… മോൾ റെസ്റ്റ് എടുക്ക് ട്ടോ,” റാഹില കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി, പ്രധാന വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് അടച്ചു.
മുറിക്കുള്ളിൽ ജസ്ന തനിച്ചായി!
അവൾ വാതിലിന്റെ ഡിജിറ്റൽ ലോക്ക് അകത്തുനിന്ന് വീണുവെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി.
ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ആ മുറിയുടെ ഒത്ത നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകാലുകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു; ശ്വാസഗതി ക്രമാതീതമായി ഉയർന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ മുറിയുടെ വലതുവശത്തെ ഭിത്തിയിലുള്ള ആ കനമുള്ള തേക്കുമരത്തിന്റെ കണക്റ്റിംഗ് വാതിലിലേക്ക് നീണ്ടു.
