പാപശൽഭം – 20 4അടിപൊളി  

“എന്റെ പൊന്നൂ…” രോഹിത് അവളുടെ മുതുകിലൂടെ കൈയോടിച്ചുകൊണ്ട്, അവളുടെ കാതിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തുവെച്ച് മന്ത്രിച്ചു: “ഇനി അടുത്ത നാല് പകലും മൂന്ന് രാത്രിയും ഈ വാതിലിനപ്പുറം മറ്റൊരു ലോകമില്ല മോളൂ… നീ എന്റേത് മാത്രമാണ്!”

ലില്ലിപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്നുള്ള ഇളംവെയിലും ഇഴചേർന്ന ആ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം നിലയിലെ പ്രസിഡൻഷ്യൽ സ്യൂട്ടിൽ, സമയം അതിന്റെ ചിറകുകൾ മടക്കിവെച്ച് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.

മിനിറ്റുകൾ നീണ്ട ആ ആദ്യ ചുംബനത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ നിന്ന് മോചിതയായപ്പോഴും, ജസ്‌നയ്ക്ക് സ്വന്തം കാലുകളിൽ നിൽക്കാനുള്ള ബലം തിരിച്ചുകിട്ടിയിരുന്നില്ല. അവൾ ഒരു പൂവള്ളി പോലെ രോഹിത് കുമാറിന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ ചാഞ്ഞുനിന്നു.

അവളുടെ കവിളുകൾ കുങ്കുമപ്പൂ പോലെ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു; അധരങ്ങളിൽ അപ്പോഴും അയാളുടെ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടും നനവും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. രോഹിത് വളരെ മൃദുവായി അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈചുറ്റി, സ്വീകരണമുറിയുടെ നടുവിലായി ഇട്ടിരുന്ന ആഡംബര വെൽവെറ്റ് സോഫയിലേക്ക് അവളെ ഇരുത്തി. തൊട്ടരികിലായി അയാളും ഇരുന്നു.

ജസ്‌ന അപ്പോഴും ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ ചുറ്റും നോക്കുകയായിരുന്നു. ഇറ്റാലിയൻ മാർബിൾ തറയും, ക്രിസ്റ്റൽ ഷാൻഡ്‌ലിയറുകളും, ചില്ലുജാലകങ്ങൾക്കപ്പുറം മേഘങ്ങൾ തൊട്ടുരുമ്മി നിൽക്കുന്ന ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ആകാശക്കാഴ്ചയും!

മടിയിൽ വെച്ചിരുന്ന അവളുടെ മൈലാഞ്ചിയിട്ട കൈപ്പത്തിയെ രോഹിത് തന്റെ വലിയ കൈക്കുള്ളിലാക്കി തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“എന്താ എന്റെ പെണ്ണ് ഇങ്ങനെ കണ്ണ് മിഴിച്ച്

ചുറ്റും നോക്കുന്നത്? സ്വപ്നമാണോ എന്ന് സംശയമുണ്ടോ?” രോഹിത് കുസൃതി കലർന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി ചോദിച്ചു.

“സത്യമായിട്ടും ഏട്ടാ… എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല,” ജസ്‌ന അയാളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ സ്വന്തം കവിൾ ചേർത്തുവെച്ചുകൊണ്ട് കൊഞ്ചി. “രാവിലെ കരിപ്പൂരിൽ നിന്ന് കയറുമ്പോൾ ഞാൻ കരുതിയത് ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് അപ്പോയിന്റ്മെന്റിന് പോകേണ്ടി വരുമെന്നാണ്. അല്ല ഏട്ടാ… ഇന്നത്തെ ബയോമെട്രിക്സിന് നമ്മൾ എപ്പോഴാ പോകേണ്ടത്? സമയം ഒന്നു കഴിഞ്ഞല്ലോ!”

അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യം കേട്ടതും രോഹിത് കുമാർ തല പിന്നിലേക്ക് ചായ്ച്ച് മനോഹരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അയാളുടെ ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള ചിരി മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി.

“ബയോമെട്രിക്സോ? ഇന്നോ?” രോഹിത് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. “എന്റെ പൊന്നു മോളൂ… നീ ശരിക്കും വിചാരിച്ചത് കനേഡിയൻ വിസയുടെ മെഡിക്കൽ എടുക്കാൻ അഞ്ചു ദിവസം തുടർച്ചയായി ആശുപത്രി കയറിയിറങ്ങണമെന്നാണോ?”

ജസ്‌ന അമ്പരപ്പോടെ തലയുയർത്തി അയാളെ നോക്കി. “അല്ലേ?! അപ്പൊ ഇക്ക പറഞ്ഞതോ? തിങ്കളാഴ്ച ബയോമെട്രിക്സ്, ചൊവ്വാഴ്ച ബ്ലഡ് ടെസ്റ്റ്, പിന്നെ നാൽപ്പത്തിയെട്ട് മണിക്കൂർ ഒബ്സർവേഷൻ…”

“അതൊക്കെ നിന്റെ ഇക്കയെയും ഉപ്പയെയും വിശ്വസിപ്പിച്ച് എന്റെ റാണിയെ അഞ്ചു ദിവസത്തേക്ക് എനിക്ക് പൂർണമായി അനുഭവിക്കാൻ വേണ്ടി ഈ ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു തിരക്കഥയല്ലേ പെണ്ണേ!” രോഹിത് അവളുടെ മൂക്കിൻതുമ്പിൽ പതിയെ ഒന്ന് നുള്ളിക്കൊണ്ട് ആ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി.

“നമ്മുടെ ഡിപ്ലോമാറ്റിക് ഫാസ്റ്റ്-ട്രാക്ക് ക്വോട്ട വഴി നിന്റെ മെഡിക്കലും ബയോമെട്രിക്സുമെല്ലാം തീർക്കാൻ വെറും രണ്ട് മണിക്കൂർ മതി! അത് വരുന്ന വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ ഒൻപതു മണി മുതൽ പതിനൊന്നു മണി വരെയുള്ള വി.ഐ.പി സ്ലോട്ടിൽ ഞാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

റാഹില വന്ന് നിന്നെ കൊണ്ടുപോയി രണ്ട് മണിക്കൂർ കൊണ്ട് എല്ലാം തീർത്തു തരും!”

ജസ്‌ന വാ പൊത്തിപ്പോയി! അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്താൽ വിടർന്നു.

“എന്നുവെച്ചാൽ… ഇന്ന് മുതൽ വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ വരെ എനിക്ക് എങ്ങോട്ടും പോകേണ്ടെന്നോ?!”

“എങ്ങോട്ടും പോകേണ്ട!” രോഹിത് അവളുടെ ഇരുകൈകളും എടുത്ത് തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവെച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദം പ്രണയത്താൽ ആർദ്രമായി: “ഈ തിങ്കളാഴ്ച ഉച്ച മുതൽ വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ വരെ—നാല് പകലും മൂന്ന് രാത്രിയും—ഈ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം നിലയിലെ ആകാശക്കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് എന്റെ മോൾക്ക് പുറത്തേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കേണ്ട കാര്യമേയില്ല! ഇവിടെ ക്ലിനിക്കുകളുമില്ല, ക്യൂവുകളുമില്ല… ഞാനും നീയും മാത്രം! നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ കട്ടെടുത്ത നാല് ദിവസങ്ങളാണ് ഇത്!”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *