Train എടുത്തു എന്ന് മെസ്സേജ് അയച്ചു. ഉടനെ തന്നെ സീൻ ആക്കി.. തിരക്ക് ഉണ്ടോ വല്ല ശല്യവുമുണ്ടോ എന്ന് തിരിച്ചും മെസ്സേജ് അയച്ചു.. പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല എന്ന് അയച്ചതും വീട് എത്തീട്ടു message അയക്കാൻ പറഞ്ഞു ഒരു ഉമ്മ smileyum അയച്ചു ഏട്ടൻ offline ആയി..ഞാനും phone of ആക്കി വച്ചു.. നാട്ടിൽ പോകുമ്പോഴാണ് കൂടുതലും ഫോണിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്നത്അ.. നാട്ടിൽ ആണെങ്കിലും message വളരെ കുറവാ…. വിളിച്ചു സംസാരിക്കും മണിക്കൂറോളം..
നാട്ടിൽ പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു വലിയ ദൂരമില്ല.. ഒരു മൂന്ന് മണിക്കൂർ അതിനുള്ളിൽ station എത്തും. എല്ലാ വീക്കും വെള്ളിയാഴ്ച വൈകീട്ട് ഇറങ്ങും തിരിച്ചു തിങ്കളാഴ്ച ആദിരാവിലെ തിരിക്കും. ഇന്ന് ലീവ് ആയോണ്ടും കഴിഞ്ഞ് വീക്ക് വീട്ടിൽ പോകാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ടും ഇന്ന് രാവിലെ തിരിക്കണം എന്ന് കരുതി എങ്കിലും….. മാധവേട്ടൻ…. പലപ്പോഴും ഒന്നായി ചേർന്ന ആ ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ….ഇന്ന് രാവിലെ മുതൽ …..
ആലോചിച്ചതെ ദേഹം വല്ലാതെ കുളിർന്നു… അഞ്ജുവർഷംങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഇത് പോലെ ഒരു train യാത്രയിൽ ആദ്യമായി ഈ നഗരത്തിൽ വന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഒരിക്കൽ പോലും കരുതില്ല ഇങ്ങനെ ഒരു അധ്യായം ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന്… ആരും അറിയാത്ത എന്നാൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വാക്കുകൾ എഴുതി ചേർക്കപ്പെട്ട എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരവും നിഷിദ്ധവുമായ അധ്യായം….
കോവിലകത്ത് ഹരിമാധവൻ നായർ..
എല്ലാരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട ഹരി സർ… എന്റെ മാത്രം മാധവേട്ടൻ… എന്റെ മാത്രം daddy…
Train മുൻമ്പോട്ട് സഞ്ചാരികും തോറും ഓർമ്മകൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു… ആദ്യമായി ഡിഗ്രിക്ക് ജോയിൻ ചെയ്തു കോളേജിലെ first day.. ആ ദിവസത്തിലേക്ക്…
**************************************
“പറഞ്ഞത് ഒക്കെ ഓർമയുണ്ടല്ലോ.. എന്ത് ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും വിളിക്കണം.. പിന്നെ ആദ്യമായി വീട് മാറി നിക്കുന്നതാണ്… ഇത്രെയും നാളും എങ്ങനെയാണോ കഴിഞ്ഞത് അത് പോലെ അടക്കവും ചിട്ടയോടും കഴിയണം… ഇത് ഇപ്പോൾ bsc chemistry പഠിക്കാൻ നാട്ടിൽ എങ്ങും കോളേജ് ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് ആണോ എന്നാണ് നിന്റെ വലിയമ്മാവനും മറ്റു ബന്ധുക്കളും ചോദിക്കുന്നത്..”
ചെറിയ ഒരു മുഷിച്ചലോടെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും നെഞ്ച് ഒന്ന് ഇടിച്ചു പോയി… ഇനി ബന്ധുക്കളുടെ വാക്ക് കേട്ട് പഠിപ്പ് ഒക്കെ നാട്ടിൽ മതി എന്ന് പറഞ്ഞു വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോകുമോ…..
“അച്ഛാ…നാട്ടിലെ കോളേജിനെക്കാളും ഇവിടെയാ നല്ല രീതിയിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.. നല്ല അധ്യാപകരും കുട്ടികളുമാണ് അച്ഛാ…ഞാൻ ഇവിടെ പഠിച്ചോട്ടെ…”
“മ്മ്മ്മ്..”
ഇപ്പോൾ കരയും എന്ന് രീതിയിൽ അത്രേയും ദയനീയമായി ഉള്ള എന്റെ സംസാരം കേട്ടിട്ടോ.. മനസ്സ് അലിഞ്ഞിട്ടാണോ എന്ന് അറിയില്ല ഒന്ന് അമർത്തി മൂളിയതല്ലാതെ അച്ഛൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല..
വീണ്ടും ഓരോ ഉപദേശവും എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കണം.. ദിവസവും മൂന്ന് നേരം വച്ച വീട്ടിൽ അല്ലാതെയും വിളിക്കണം എന്ന് എല്ലാം വീണ്ടും ഓർമിപ്പിച്ചു അച്ഛൻ പോകാൻ ഇറങ്ങി.. ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് ഞങ്ങൾ വന്ന ഓട്ടോയിൽ തന്നെയാണ് അച്ഛൻ തീരിച്ചു സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുന്നതും.
ഹോസ്റ്റൽ ഗേറ്റ് കടന്ന് അച്ഛനുമായി ആ ഓട്ടോ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞതും ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. ഒപ്പം മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത സന്തോഷവും.. അത്രേയും ഇഷ്ടമാണ് chemistry എന്ന് വിഷയം.. സയൻസിൽ മിക്കവർക്കും ബയോളജി ഇഷ്ട വിഷയമായപ്പോൾ എന്ത് കൊണ്ടോ എന്റെ ഇഷ്ടം പോയത് periodic ടേബിലിലും ഓരോ element തമ്മിലുള്ള റിയാക്ഷനിലേക്കാണ്..
പണ്ട് കാലം മുതലേ നിലനിൽക്കുന്ന myth ആയ സയൻസ് എടുത്താലേ രക്ഷപെടു എന്ന് ചിന്ത ആവോളം കുടുംബത്തിൽ ഉള്ളത് കൊണ്ട് വലിയ പ്രശ്നമില്ലായിരുന്നു. പെൺകുട്ടികൾക്ക് ചേരുന്ന ജോലി ടീച്ചറും നഴ്സുമാണ് എന്ന് മറ്റൊരു പൊട്ടത്തരമായ വിശ്വാസം അച്ഛൻ ഉള്ളത് കൊണ്ടും മറ്റ് പ്രൊഫഷണൽ കോഴ്സ് എടുക്കാനും നിർബന്ധിച്ചില്ല.. അതും ഭാഗ്യമായി..