വളഞ്ഞു പോയ സുമയെ കുനിച്ചു നിർത്തി കൃഷ്ണൻ ആഞ്ഞു ചാമ്പി അവസാനം പാല് മുഴുവൻ അവളുടെ കൂതിയില് നിറച്ചു കൃഷ്ണൻ മാറി നിന്നു കിതച്ചു.
കൂതിയില് നിന്നു തുടയിടുക്കിലേക്കും നിലത്തേക്കും ഇറ്റുന്ന പാലുമായി സുമ ഊർന്നു നിലത്തു കിടന്നു.
പതിയെ എഴുന്നേറ്റു ഊരിയെറിഞ്ഞ തുണിയെല്ലാം വാരി ചുറ്റുമ്പോഴും, നഗ്നനായി, അവളെ നോക്കി കൃഷ്ണൻ നിന്നു.
“നീരജയെ എനിക്ക് കൊണ്ട് താ സുമേ…നിനക്ക് ഗുണങ്ങളെ ഉണ്ടാവൂ.. ”
സാരി ഉടുത്തു ഒന്നു വെച്ചു പുറത്തിറങ്ങാൻ പോയ സുമ അവനെ നോക്കി തലയാട്ടി.പുറത്തു തലയിട്ടു പരിസരം നോക്കി പതിയെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി സാരിത്തുമ്പിനാൽ പൊതിഞ്ഞ മാല മുറുക്കി പിടിച്ചു കൈക്കൂലി കയ്യിലും പൂറിലും ഏറ്റു വാങ്ങി നടന്നു വീട് പിടിച്ചു.
***********************************
കിച്ചുവിന്റെ രാത്രികൾ നിദ്രയറിയാതെ ഉലഞ്ഞു തുടങ്ങി, തെളിമാനം പോലെ അവൻ കണ്ടു വായിച്ചിരുന്ന പെണ്ണിന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ ഒളിക്കുന്നത് എന്താണെന്നറിയാതെ തകർന്ന ഹൃദയവും മുറിവേറ്റ മനസുമായി അവൻ രാത്രികളും പകലുകളും തള്ളി നീക്കി.
ഏട്ടനു ചക്കിയെ വിട്ടു കൊടുക്കണം എന്നു എല്ലാവരും പറഞ്ഞാലോ….അമ്മയും പറഞ്ഞാലോ, ഇടയ്ക്കെല്ലാം അവന്റെ മനസ്സ് തലയിലേക്ക് തീകോരിയിടും, ആര് പറഞ്ഞാലും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല, ആർക്കു വേണ്ടിയും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല, കിച്ചു പ്രേമിച്ചത് ഒരാളെയ കാമിച്ചത് ഒരാളെയ താലികെട്ടിയതും ഒരാളെയ…
അവന്റെ ഹൃദയം നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടു തലച്ചോറിനോട് മറുപടി പറയും.
ചക്കിയും നിന്നെ വേണ്ട ഏട്ടനെ മതി എന്നു പറഞ്ഞാലോ, തൂക്കി നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ആദ്യ താലിയുടെ തൂക്കത്തിനു കട്ടി തോന്നിയാലോ,…. തലച്ചോറ് വീണ്ടും ന്യായം നിരത്തുമ്പോൾ, മുറിക്കുള്ളിൽ ആരും കാണാതെ തലയിണയിലെ പഞ്ഞിയിൽ പല്ലുകൾ ആഴ്തി അവൻ കരയും.
നീരജയെ കാണാനോ സംസാരിക്കാനോ കൃഷ്ണനോ കിച്ചുവിനോ ഇപ്പോൾ കഴിയാത്തതിനാൽ തന്റെ മനസ്സ് അവൾ കാണുന്നുണ്ടോ എന്നു പോലും കിച്ചുവിന് അറിയാത്ത അവസ്ഥയിലായി, എന്നാൽ ഹൃദയത്തിൽ വീണ മുറിവും, ഉറക്കം കാണാത്ത കണ്പോളകളും, കരഞ്ഞു വീങ്ങിയ മുഖവും കണ്ടു കണ്ണു നിറഞ്ഞ അമല അവനെ തേടി വന്നു. കട്ടിലിൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കി കിടന്നിരുന്ന കിച്ചുവിനെ കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്ന അമല മുടിയിൽ തലോടി.
“ഒരിക്കെ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും തോന്നീട്ടില്ല…. പക്ഷെ നിങ്ങൾ രണ്ടും ഇപ്പോഴും ഏട്ടത്തിയെയും അനിയനേയും പോലെ ജീവിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ, അമ്മ ഇവരോടൊക്കെ എന്താ പറയേണ്ടേ….”
ഉത്തരം അറിഞ്ഞിട്ടും തോറ്റു പോയവനെ പോലെ ആയിരുന്നു കിച്ചുവിന്റെ മനസ്സ്. അവളില്ലാതെ പറ്റില്ല എന്നും അവളിപ്പോൾ ജീവനാണെന്നും പറയണം എന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവളുടെ മൗനം കിച്ചുവിനെ കടിച്ചു മുറിച്ചു. അമലയുടെ വയറിനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു മടിയിൽ മുഖം അമർത്തി അവൻ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയെ ഏട്ടനുള്ളപ്പോൾ തന്നെ താലി കെട്ടേണ്ടി വന്നതിന്റെയാണോ, അതോ തകർന്നു പോയ സ്വന്തം ജീവിതം ഓർത്തിട്ടാണോ അവൻ കരയുന്നത് എന്നറിയാതെ ആ ‘അമ്മ ഹൃദയം വേദനിച്ചുകൊണ്ടു അവന്റെ മുടിയിലൂടെ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു.
***********************************
കൃഷ്ണൻ പുറത്തേക്ക് പോവുന്നത് കണ്ടാണ് കിച്ചു നീരജയെ കാണണം എന്നുറപ്പിച്ചു പുറത്തേക്ക് വന്നത്. അമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജനൽപ്പടിയിൽ പുറത്തേക്ക് കണ്ണും നട്ട്,
“ച…”
വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവളുടെ ഓമനപ്പേര് എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ കെട്ടി.
പാതിയിൽ മുറിഞ്ഞ വിളി കേട്ടു നീരജ തിരിഞ്ഞു നോക്കി, അവളുടെ മുഖം കിച്ചുവിനെ കണ്ടു ഒന്നു ഇടറി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരുന്നത് കണ്ട കിച്ചുവും തകർന്നു.
“കരയല്ലേ….ഈ കരച്ചിൽ കാണാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി അല്ലെ, ഞാൻ ഇതുവരെ…… …എനിക്കറിയില്ല ഇപ്പൊ…. നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്നോ, നമ്മുടെ ഭാവി എന്താണെന്നോ ഒന്നും… പക്ഷെ, നിന്റെ തീരുമാനം അതിനപ്പുറം ഒന്നുമില്ല എനിക്ക്….നിന്റെ സന്തോഷത്തിനും മേലെ വേറൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട…..”