‘ ഇരിക്ക്… പിന്നെ… നീയെന്താ .. ഉണ്ണാൻ വരാതിരുന്നേ…?…’
‘ എനിയ്ക്കുവിശപ്പില്ല… അതുകൊണ്ടാ….’
‘മോനേ… അവളു ചുമ്മാ വളാവളാ പറയത്തേയുള്ളൂ…പാവാ… മനസ്സിലൊന്നുമില്ല…പെമ്പിള്ളേരൊള്ളതുകൊണ്ടുള്ള പേടീം കാണും… എനിയ്ക്കു നിന്നെ അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടല്ലേ ഇങ്ങോട്ടു കൊണ്ടു വന്നേ… നീയതിന് അത്താഴപ്പട്ടിണി കെടക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല… ‘
‘കഴിവതും… ആരേയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ നോക്കണമെന്നുണ്ട് കുമാരേട്ടാ….. എന്നാലും ഇന്ന്… സത്യായിട്ടും വെശപ്പില്ലാത്തതു കൊണ്ടാ…. ‘
‘എങ്കി… നിന്റിഷ്ടം… പഠിക്കാൻ മറക്കണ്ട… നിന്റമ്മ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടൊണ്ട് എപ്പഴും ഓർമ്മിപ്പിക്കണമെന്ന്…’
രാമേട്ടൻ വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. അതുവരേ വാതിൽക്കൽനിന്ന അഭി ഒരു ചുരുട്ടിയ പായും തലയിണയും മുറിയിലേക്കിട്ടു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു.
‘ദാ… പായ്…. കെടക്കയൊണ്ട്… പക്ഷെങ്കി….വല്ലാണ്ടു മുഷിഞ്ഞതാ…’ അവൾ എന്നേ നോക്കാതെ തന്നെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
1എനിക്കിതൊക്കെത്തന്നെ ധാരാളം……പിന്നേ….’ അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു.
‘വിരോധല്ല്യങ്കിൽ…കൂജയോ പാത്രോ ഒണ്ടാരുന്നെങ്കി…. കൊറച്ചു വെള്ളം എടുത്തുവെക്കാമാരുന്നു…..’ സങ്കോചത്തോടെയാണു ഞാനതു പറഞ്ഞത്. ഓർത്തിരുന്നെങ്കിൽ അതൊക്കെ വീട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടു വരാമായിരുന്നു.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ അഭി നടന്നകന്നു. ഇഷ്ടപ്പെട്ടു കാണത്തില്ലായിരിക്കും. വല്ലവനും വേണ്ടി വിടുതിവേല ചെയ്യാൻ മടികാണും. ങാ, അല്പം കഴിഞ്ഞിട്ട് നിലാവുദിക്കും അപ്പോൾ വേണമെങ്കിൽ കിണറ്റുകരെ പോകാവുന്നതേ ഉള്ളു. കഴിവതും ആരേയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ നോക്കണം. ഇപ്പോൾ ഈ വീട്ടിൽ എന്നോടു കാരുണ്യമുള്ളത് കുമാരേട്ടനും കലക്കും മാത്രം. ങാ, രണ്ടു പേരെങ്കിലുമുണ്ടല്ലോ, ആശ്വാസം.
അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു കൂജയും താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കല ചായ്പിലേക്കു വന്നു.
‘അയ്യോ… നീയെന്തിനാ മോളേ… ഇതും പൊക്കിക്കൊണ്ടുവന്നത്… ഞാൻ എടുത്തോണ്ടു വരുമാരുന്നല്ലോ…’ ഞാൻ കൂജ വാങ്ങി കസേരപ്പുറത്തുവെച്ചു ഒരു ബുക്കെടുത്തു മൂടി വെച്ചു.
‘ഞാനെടുത്തതല്ല.. ചേച്ചി തന്നയച്ചതാ… അത്താഴം കഴിക്കാണ്ട്… വെള്ളം കുടിച്ച് വയറുനെറക്കാനാരിക്കും.. കൊണ്ടുക്കൊട്… കുടിച്ച് വീർപ്പിക്കട്ടെയെന്നു പറഞ്ഞു….’
‘അങ്ങനെ പറഞ്ഞോ… എങ്കില് അങ്ങനെ തന്നെ വിചാരിച്ചോട്ടെ…’ ഞാൻ ചിരിച്ചു.
‘ എങ്കില് ഗുഡ്നൈറ്റ്.. അങ്കിൾ.’
‘ ഗുഡ്നൈറ്റ്…’ ഞാൻ വാതില് ചാരി.
പായ് കുടഞ്ഞുവിരിച്ചു. നിറം മങ്ങിയതെങ്കിലും അലക്കിയ ഉറയിട്ട തലയിണ. പഞ്ഞിയൊക്കെ കട്ടിപിടിച്ചു. വീട്ടില് അമ്മവെക്കുന്ന തലയിണ പോലെയുണ്ട്. എനിക്കുള്ള തലയിണ നല്ല മൃദുവായതാണ്. ഏതായാലും ഇവര് ഇത്രയെങ്കിലും തന്നല്ലോ. മെത്തയേക്കാൾ സുഖം തണുത്ത പായതന്നേ. ചൂടിനൊരാശ്വാസം കിട്ടുമല്ലോ. ഉറങ്ങാതെ കിടക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ ഓർത്തുപോയി. അമ്മ ഇപ്പോൾ എന്തു ചെയ്യുകയായിരിക്കും. ഇന്ന് എനിക്കുവേണ്ടി ചൂടുകാപ്പി തിളപ്പിക്കണ്ടല്ലോ. പുസ്തകത്തിലേക്കു തല കുമ്പിട്ട് മയങ്ങുന്ന എന്നേ തട്ടിയുണർത്തേണ്ടല്ലോ. പാവം എന്റെ അമ്മ. എങ്കിലും ആ അമ്മയെ ഒരു ദിവസം ദ്രോഹിച്ചതോർക്കുമ്പോൾ എന്നത്തേപ്പോലെ ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ നൊമ്പരം കുമിഞ്ഞു കൂടുന്നു. തന്നോടു തന്നെ പുഛം തോന്നുന്നു. വല്ലാത്ത ഒരു കുറ്റബോധവും. എങ്കിലും അമ്മ എല്ലാം മറന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഏകദേശം ഒന്നര വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പായിരുന്നു. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി. പതിവു പോലെ ഞാൻ അമ്മയുടെ മാറില് പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. എന്നും കിടക്കാൻ നേരം അമ്മ പറയും.‘കൊമ്പന്മീശ വന്ന ചെക്കനാ… ഇപ്പഴും അമ്മേടെ കീഴെയേ കെടന്നൊറങ്ങുവൊള്ളു….’
‘ ചുമ്മാ മിണ്ടാതെ തിരിഞ്ഞു കെടക്ക്….’
കേട്ടപാടെ അമ്മ തനിക്കു പുറം തിരിഞ്ഞു കിടക്കും. പകല് മുഴുവൻ അദ്ധ്വാനിച്ച അമ്മ താനുറങ്ങിയതിനു ശേഷമേ ഉറങ്ങുകയുള്ളു. അമ്മ തിരിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ അരക്കെട്ടിലേക്കു ഒരു കാല് കയറ്റിവെച്ച് ആ സുന്ദരശരീരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് താൻ കിടക്കും. പാതിമയക്കത്തില് അമ്മ നേരെ തിരിഞ്ഞു കിടന്ന് എന്നേ കെട്ടിപ്പിടിക്കും. ഞാൻ കുടിച്ചുവളർന്ന ആ മുലകളുടെ ചൂടില് മുഖംചായ്ച്ച് ഞാൻ സുഖമായുറങ്ങും. അമ്മയുടെ മുലകൾ വലുതാണെങ്കിലും നല്ല മാർദ്ദവമുള്ളതായിരുന്നു. യുവത്വം വിട്ടുമാറാത്ത സുന്ദരിയായ വിധവ. എങ്കിലും അമ്മ എനിയ്ക്കെന്നും ദൈവമായിരുന്നു, ദേവിയായിരുന്നു. കുളിമുറിയിൽ കയറി കോളേജില് വെച്ചു കണ്ട പെണ്ണുങ്ങളേ ഓർത്തു വാണമടിച്ചാലും അമ്മയുടെ ശരീരത്തെ പുണർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ യാതൊരു അശ്ലീലവിചാരവും തന്നെ തീണ്ടാറില്ലായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അമ്മയുടെ നഗ്നമായ തുള്ളിത്തുളുമ്പുന്ന മുലകൾ മുഴുവനായും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്നുറങ്ങുമ്പോൾ അതു വലിച്ചു കുടിക്കണം എന്ന ഒരു കുസൃതിയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല.
രണ്ടുമുറി മാത്രമുള്ള കൊച്ചു വീട്ടില് അമ്മ ഞാൻ കാണാതെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു തുണി മാറുമ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചിലപ്പോൾ അമ്മയുടെ കറുത്ത രോമങ്ങള് നിറഞ്ഞ അരക്കെട്ടും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ അങ്ങോട്ടു നോക്കിപ്പോയല്ലോ എന്ന കുറ്റബോധം മാത്രമേ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളു.
അമ്മയേയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ തൊഴുത്തിൽ നിന്നും പശുവിന്റെ അമറല് കേൾക്കാം, തുടർച്ചയായി അത് അമറുന്നു.
‘ ഛേ… ഈ പശുവിനൊറക്കമില്ലേ… ശല്യം…’ ഞാൻ അസഹ്യതയോടെ പറഞ്ഞു.
‘ വാവല്ലേ… പശുവിനെ ചവുട്ടിക്കാറായി…. നാളെ കൊണ്ടു പോയാല് നന്നായിരുന്നു…’
‘ എങ്കി കുട്ടനെ വിളിക്കാം… അവൻ കൊണ്ടുപൊയ്ക്കോളും…’
‘ അവനേ രണ്ടു ദെവസായി കാണാനില്യ… സുകുവിനോടു പറഞ്ഞാ അവൻ കൊണ്ടു പോകും… അമ്പതെങ്കിലും അവൻ ചോദിക്കും…’
‘ അയ്യോ… അമ്പതോ… അമ്മേ ഞാൻ കൊണ്ടുപൊയ്ക്കോളാം… നാളെ ക്ലാസ്സില്ലല്ലോ… വാണിയൻരാമന്റെ വീട് അടുത്തല്ലേ… ‘