എന്താണിത്…എന്തോ ഉണ്ടല്ലോ..ഇനി ലിസിച്ചേച്ചിയുടെ തുട പിടിച്ചതെങ്ങാനും…ഹേയ്…അങ്ങനാണേല് ഇപ്പൊ പൂരമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു കാണും..ഇത് വേറെ എന്തോ ആണ്.
അതെന്താണെന്നറിയാഞ്ഞിട്ട് ഒരൊരൊരു സമാധാനം കിട്ടുന്നില്ല.
“വരുന്ന വഴിയ്ക്ക് തലയില് വല്ലതും വീണോ..ഒരു മാതിരി ചിരിയൊക്കെ. എന്താണ്..ങ്ഹും..!”
ഞാനൊരു പരുങ്ങിയ ചിരിയോടെ അവരുടെ പിന്നാലെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
മേമ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പാത്രങ്ങള് അടുക്കളയിലെ ഒരു ഓരത്തു വച്ച് വാഷ്ബേസിനില് കൈ സോപ്പിട്ട് കഴുകാന് തുടങ്ങി.
ഇടയില് അവരൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഞാന് പിന്നാലെ അടുക്കളവരെ എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നു കണ്ടാവണം അവരെന്തോ ഒളിക്കുന്ന പോലൊരു ചിരിയോടെ ചുണ്ടുകള് ഉള്ളിലേക്ക് മടക്കി.
ഇനിയിപ്പോ ഉറക്കത്തിലെങ്ങാനും മുണ്ടഴിഞ്ഞു കിടന്ന് സുനയെങ്ങാനും…?! ഹാ…അതിനു വാതിലടച്ചല്ലേ കിടക്കുന്നത്…മേമയെന്താ പല്ലി വല്ലോമാണോ ചുമരിലൂടെ കയറി വന്നു നോക്കാന്..!
ആഹ്..എന്ത് മൈരെങ്കിലുമാവട്ടെ..!
“നീയാ പാലിന്റെ പാത്രങ്ങളൊന്നു കഴുകി വച്ചേ…ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചാപ്പിന്നെ പെടാപ്പാട് പെടണം..!”
ഹാളിലേക്ക് നടക്കാനൊരുങ്ങുകയായിരുന്ന ഞാന് പെട്ടെന്ന് നിന്നു. അവസരമാണ്..!
“അതൊക്കെ ഞാന് കഴുകാം…ആദ്യം മേമയെന്തിനാ എന്നെ നോക്കി ഈ ജാതി ചിരി ചിരിക്കുന്നെ എന്ന് പറ..!”
ഒരു ഡിമാന്റ് വെക്കുന്നത് പോലെയാണ് ഞാന് പറഞ്ഞത്. ശേഷം പാലിന്റെ പാത്രം കയ്യിലെടുത്തു.
“ചിരിച്ചോ..? ആര്..?”
മേമയല്ലാതെ വേറെ ഇതു മേമയാ ഇവിടുള്ളത്..?!”
“ഞാന് ചിരിച്ചോ..? ആവോ..എനിക്കൊന്നും ഓര്മ്മയില്ല..!”
ഒന്നുമറിയാത്തപോലെ ഭാവിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവര് പറയുന്നത്. ശേഷം പൊടുന്നനെ എന്തോ ഓര്ത്തപോലെ എന്റെ നേര്ക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“അല്ലാ….എനിക്കറിയാന് വയ്യാഞ്ഞിട്ട് ചോദിക്ക്യാ…ഞാനൊന്ന് ചിരിച്ചെങ്കില്ത്തന്നെ അതിലിത്ര പരിഭ്രമമെന്തിനാ നിനക്ക്…?”
ആ മുഖത്തൊരു സംശയം നിറഞ്ഞ ചിരി വിടര്ന്നു.
“എന്താണ് മോനെ..?!”
ഞാന് ശരിക്കും വിളറിപ്പോയി.
“ആഹ്..ഇനി അതില് പിടിച്ച് തൂങ്ങിക്കോ…ഒരു ലോഹ്യം ചോദിക്കാനും പാടില്ലേ…!”
ചമ്മല് മറക്കാനായി കപടദേഷ്യം ഭാവിച്ച് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് ഞാന് പാത്രങ്ങളുമായി പിന്നിലെ മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു.
മുറ്റത്തിന്റെ അതിരിലായി ഒരു ടാപ്പുണ്ട്. പാത്രങ്ങള് രണ്ടും നന്നായി കഴുകി വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം തിരിയുമ്പോഴാണ് എന്തോ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
നോക്കുമ്പോള് അല്പം ദൂരെയായി ഒതുക്കു കല്ലുകള്ക്ക് മുകളില് കയറി നിന്നു കൊണ്ട് ലിസിച്ചേച്ചി മാടി വിളിക്കുന്നത് കണ്ടു.
പുല്ലിന്റെ കെട്ട് പിടിച്ചു കൊടുക്കാനായിരിക്കുമെന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലായി. മനസ്സില് ആഹ്ലാദം തിരതല്ലി..കുണ്ണ വീണ്ടും തലകൊണ്ട് ‘എന്താ എന്താ’എന്ന് ചോദിക്കാന് തുടങ്ങി.
ഒരു കുതിച്ച് തുള്ളലോടെ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടാന് മനസ്സ് വെമ്പുകയാണ്. എന്നാല് മേമ അടുക്കളയിലുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും ഡൌട്ട് വന്നാ ആകെ മൂഞ്ചും.
‘നിക്ക് ഇപ്പൊ വരാം’ എന്ന് ഒരാംഗ്യം കാണിച്ച ശേഷം ഞാന് പാത്രങ്ങളുമായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
വാതില് കടക്കുന്നതിനു മുന്നേതന്നെ ഒരു നിമിഷം നിന്നുകൊണ്ട് മുഖം
സാധാരണ മട്ടിലാക്കിവച്ചു.
“മേമേ ..ദേ ലിസിച്ചേച്ചി വിളിക്കുന്നു…ചെല്ലാന്..!”
അതും പറഞ്ഞ് പാത്രങ്ങള് ഒരു അരികിലായി വച്ചശേഷം തികച്ചും സ്വാഭാവികമെന്ന മട്ടില് ഞാന് ഹാളിലേക്കെന്ന പോലെ നടന്നു.
“പുല്ല് പിടിച്ചു കൊടുക്കാനാവും..!”
മേമയുടെ ആത്മഗതം പിന്നില് കേട്ടു.
‘നീ ചെന്നതൊന്നു പിടിച്ചു കൊടുക്കെടാ’ എന്നൊരു ശബ്ദം കേള്ക്കാനായി ചെവികള് കൂര്പ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് ഒച്ചിഴയുന്ന വേഗതയിലേക്ക് ഗിയര് മാറ്റി.
എന്നാല് ആ ശബ്ദം കേള്ക്കുന്നേയില്ല…മൈര്..ഒവറാക്റ്റിംഗ് കൊളാക്കിയോ..?!’ എന്റെ മിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടി. ഇനി മേമയെങ്ങാന് പോയിക്കാണുമോ ഈശ്വരാ..
അടുക്കളയില് നിന്നും എന്തോ ഒച്ചപ്പെടുന്നത് കേട്ടു. ഭാഗ്യം പോയിട്ടില്ല..!