“ഇനി കാൾ വന്ന എടുത്തിട്ട് പറയണം അവൻ ശ്രേയയുടെ കൂടെ ആണ് കുറച്ച് കഴിഞ്ഞിട്ട് വിളിക്കാൻ” സമീർ ഫോൺ എടുത്തോണ്ട് വന്ന ശ്രേയയുടെ അസ്സിസ്റ്റാന്റിനോട് പറഞ്ഞു. അടുത്ത കാൾ വരണ്ട താമസം…
“ശ്രീഹരി ശ്രേയയുടെ കൂടെ ആണ് കുറച്ച് കഴിഞ്ഞിട്ട് വിളിക്കു“
“ഏത് ശ്രേയ നിങ്ങൾ ആരാ…” റാഷിക ചോദിച്ചു. പിന്നെ ഉള്ള മറുപടികൾ എല്ലാം സമീറിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം ആയിരുന്നു.
“ഞാൻ ശ്രേയയുടെ ഫ്രണ്ട് ആണ്, അവർ രണ്ട് പേരും കാര്യമായോ എന്തോ സംസാരത്തിൽ ആണ് പിന്നെ വിളിക്കു” എന്നും പറഞ്ഞ് റാഷികയുടെ മറുപടി വരുന്നതിന് മുന്നേ ഫോൺ വെച്ചു. റാഷിക ആ പാർക്കിൽ ഒറ്റക് അവന് വേണ്ടി ഉള്ള കാത്തിരിപ്പ് തുടർന്നു, ഉത്തരം അറിയാത്ത കൂറേ ചോദ്യങ്ങളും മനസ്സിലിട്ട് അവൾ അവിടെ ഇരുന്നു.
സമയം വേഗം കടന്ന് പോയി, ശ്രീഹാരിക്ക് മാത്രം അത് ഇഴഞ്ഞ് നീങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി, ഏകദേശം 6 മണി ആവാനായിരുന്നു, എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ശ്രീഹരിയും ശ്രേയയും പുറത്ത് ഇറങ്ങി.
“മിടുക്കൻ ആണ് സാം ഇവാൻ, പിന്നെ കുറച്ച് ടെൻഷൻ ഉണ്ട് എന്നെ ഉള്ളു. അതൊക്കെ ഒന്ന് മാറ്റി എടുത്ത ഇവൻ ഇനിയും നന്നായി പെർഫോം ചെയ്യും” ശ്രേയ പറഞ്ഞു.
എല്ലാം ഒരു ഭയഭക്തി ബഹുമാനത്തോട് കൂടെ നിന്ന് അവൻ കേട്ടു.
“സർ എന്ന ഞാൻ ഒന്ന് പോയിട്ട് വരാം… ചെറിയ ഒരു…” ശ്രീഹരി കൈ കൊണ്ട് എന്തൊക്കയോ ആംഗ്യം കാണിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എടാ സോറി, ഞാൻ ഇത് ഇത്ര നേരം എടുക്കും എന്ന് കരുതിയില്ല…” സമീർ അവനോട് പറഞ്ഞു. അതൊന്നും പ്രെശ്നം ഇല്ല എന്നും പറഞ്ഞ്, എല്ലാവരോടും യാത്ര ചോദിച്ച ശേഷം ശ്രീഹരി അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി. പോവുന്ന വഴിക്ക് അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് റാഷികയെ വിളിച്ചു, അവൾ ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂർ ആയിട്ട് ആ പാർക്കിൽ തന്നെ കാത്തിരുപ്പുണ്ട് എന്ന് അറിയാൻ പറ്റി, വണ്ടിയുടെ വേഗത അവൻ കൂട്ടി…
പാർക്കിൽ എത്തിയതും ശ്രീഹരി കാണുന്നത് ഉറക്കം തൂങ്ങി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ബെഞ്ചിൽ ഉറക്കം തൂങ്ങി ഇരിക്കുന്ന റാഷികയെ ആയിരുന്നു. ശ്രീഹരി മെല്ലെ ആ ഇരുണ്ട വൈകുന്നേരത്തെ അവളുടെ അടുത്ത് പോയിരുന്നു, മെല്ലെ അവളുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തട്ടി.
“എന്താ പെണ്ണെ എന്തേലും ഒക്കെ സ്ഥലത്ത് ഇങ്ങനെ ഒറ്റക്ക് ഇരുന്ന് ഉറങ്ങാന് എന്ന ബോധം ഒന്നും ഇല്ലേ” ഒരു തമാശ രൂപേണ ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റക് ആണ് എന്ന ബോധം നിനക്ക് ഉണ്ടോ…” റാഷിക അല്പം ഗൗരവത്തിൽ തന്നെ ചോദിച്ചു. വൈകി എത്തിയത് താൻ ആണ് എന്നും, ഇനി അതിന്റെ പേരിൽ ഒരു അടി വേണ്ട എന്നും കരുതി ശ്രീഹരി മെല്ലെ വേറെ ഓരോ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു ശ്രെദ്ധ തിരിപ്പിച്ചു.
“അല്ലാടി എന്താണ് അത്യാവശ്യമായി കാണണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത്, എന്ത് പറ്റി” ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. അത് കേട്ടതും റാഷികയുടെ കൈകൾ മെല്ലെ അവന്ടെ കൈയുടെ മുകളിലേക്ക് വന്നു, അവൾ അവനെ ശക്തിയിൽ തന്നെ പിടിച്ചു.
“ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നീ എന്നോട് ദേഷ്യം പിടിക്കരുത്… ഞാൻ ഇതുവരെ നിന്നോട് അതിന് പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല കാരണം ഇനി അവൻ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ച് വരില്ല എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്, പക്ഷെ…” റാഷിക പറഞ്ഞ് തുടങ്ങി. ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയത്തോട് കൂടി ശ്രീഹരി അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“ഇനിയിപ്പോ ഞാൻ എന്താകണം, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും മാറി തരണോ…” ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു, അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കട്ടി വന്ന് തുടങ്ങി.
“അങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലേ എടാ, നീ ഞാൻ പറയുന്നത് എന്ന് കേൾക്ക്” ശ്രീഹരിയുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോറി എടുത്ത് കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
“അന്ന് എന്റെ ഒരു ഡാൻസ് ഉണ്ടായിരുന്നിലെ, അവൻ അവിടെ വന്നിട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് നിന്നോട് എങ്ങനെ പറയും എന്ന് ആലോചിച്ച് നടക്കുക ആയിരുന്നു ഞാൻ…” അവൾ തുടർന്നു.
“അത് കഴിഞ്ഞിട്ട് എത്ര ദിവസം ആയടി, എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ ആണോ പറയാൻ തോന്നിയത്. ആരാ അവൻ അത് ആദ്യം പറ…” ഷർട്ടിന്റെ കൈ മടക്കി കൊണ്ട് ശ്രീഹരി പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് അവന്റെ കൂറേ ഡീറ്റെയിൽസ് ഒന്നും അറിയില്ല, പേർ ഹൃതിക്…(ശേഷം അവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും തുടങ്ങിയ എല്ലാ കഥകളും പറഞ്ഞു, അന്ന് ഡാൻസ് കളിക്കാൻ വന്നപ്പോ കണ്ടത് വരെ, പക്ഷെ കിസ് അടിച്ചത് പറഞ്ഞില്ല)” റാഷിക പറഞ്ഞു.