പേരില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങളിൽ ലയിച്ചു 2.11
Perillatha Swapnangalil Layichu 2.11 | Author : Malini Krishnan
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
സ്വപ്ന സാഫല്യം
രാത്രി ആയിരിന്നിട്ടും പുറത്ത് എങ്ങും ഇരുണ്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല, തൊലിൽ തൂകിയ സൈഡ് ബാഗിനെ കാലും ഭാരമുള്ള മനസ്സോട് കൂടി ആഷിക നടന്ന് നീങ്ങി. ചുറ്റിൽ നിന്നും കാറ്റ് വീശി തുടങ്ങി, മനസ്സിലെ ഭാരം അവളുടെ കാലുകളെ തളർത്തി, സ്വന്തം കാലുകൾ എഴച്ച് കൊണ്ട് അടച്ചിട്ടിരുന്ന വാതിൽ ലക്ഷ്യമാക്കി അവൾ നടന്നു.
ഒരു കൈ വിറക്കുകയും മറുകൈ കൊണ്ട് ഷർട്ടിന്റെ ഒരറ്റം ചുരുട്ടി പിടിക്കുകയും ചെയ്തു.
വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ ഉള്ളിലേക്ക് കേറി, വിചാരിച്ചത് പോലെ തന്നെ എല്ലാരും ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവളെ കണ്ടതും എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി. അവരെ കണ്ടവൾ തലതാഴ്ത്തി കൊണ്ട് തന്നെ അവർക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ സ്റ്റൈർകൈസ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
“ആഷിക…” കടുപ്പം ഏരിയ സ്വരത്തിൽ അച്ഛന്റെ വിളി അവൻ പിന്നിൽ നിന്നും കേട്ടു. എന്തിനാ വിളിച്ചത് എന്നൊന്നും അവൾ ചോദിച്ചില്ല, നേരെ അച്ഛന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. ആഷികയുടെ മുന്നിൽ മൂന്നുപേരും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“എവിടെ ആയിരുന്നു മോളെ നീ” അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
“എവിടെ ആയിരുന്നു എന്നല്ല അച്ഛാ, ആരുടെ കൂടെ ആയിരുന്നു എന്ന് ചോദിക്ക് അച്ഛാ…” സോഫയിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റ്, ദേഷ്യത്തോട് കൂടി റാഷിക മറുപടി പറഞ്ഞു.
“റാഷി… ആഷിക മോളെ, മോൾ പറ” അച്ഛൻ ഉറക്കെ അവളുടെ പേര് വിളിച്ചതിന് ശേഷം ആഷികയോട് ചോദിച്ചു. ആ വിളിയും നിന്നും തന്നെ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കണം എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ആഷിക്ക് മേൽ പതിഞ്ഞു, മറുപടിക്കായി കാത്ത്നിന്നു.
“ഞാൻ അത്… ഒരു ഫ്രണ്ടിനെ കാണാൻ വേണ്ടി” വാക്കുകൾ ഇടറിക്കൊണ്ട് ആഷികയിൽ നിന്നും മറുപടി വന്നു.
“ആരാ എവിടെയാ എന്നൊക്കെ ഇനി വേറെ ചോദ്യം ചോദികനോ ഡി നിന്നോട്” ദേഷ്യത്തിൽ റാഷിക ചോദിച്ചു.
“റാഷിക…” ഉച്ചത്തിൽ അവരുടെ അച്ഛൻ വിളിച്ചു. ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സകല ദേഷ്യവും കടിച്ചമർത്തി കൊണ്ട് ആയിരുന്നു അയാൾ സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി.
“നീ വെറുതെ അച്ഛനെ ടെൻഷൻ ആകാൻ നിക്കളെ പെണ്ണെ. നിങ്ങൾ ഒന്ന് അടങ്ങിക്കെ മനുഷ്യാ…” അമ്മ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു.
“ഇനി പഴയ പോലെ അടി ഒന്നും ഉണ്ടാവണ്ട എന്ന് കരുതി അല്ലെ നിങ്ങൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നത്… ആ ഒരു കാരണം കൊണ്ട് ഇവൾ എന്ത് തോന്നിവാസം കാണിച്ചാലും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല…” തന്റെ പൂർണ നിയന്ത്രണവും വിട്ട് റാഷിക ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന് ചോര കെട്ടി നിന്നു.
“ഇവൾ എന്നോട് മിണ്ടി തുടങ്ങിയതേ ഇതുപോലെ എന്തേലും പണി തരാൻ ആയിരിക്കും എന്നകാര്യത്തിൽ എന്നിക്ക് സംശയം ഒന്നും ഇല്ല…” റാഷിക തുടർന്നു.
“നിർത്തടി… കൂറേ നേരം ആയാലോ. മിണ്ടാതെ നില്കുന്നു എന്ന് കരുതി നീ പറയുന്നത് എല്ലാം ഒന്നും ഞാൻ കേട്ട് നിൽക്കാൻ പോവുന്നില്ല” ആഷിക തിരിച്ച് അതെ താളത്തിൽ മറുപടി കൊടുത്തു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അത് പറയുമ്പോ നിറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“അവളുടെ ഒരു മുതല കണ്ണീർ. അമ്മ… അന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഇറങ്ങിയേ പിന്നെ ഇവനെ കണ്ടിട്ടില്ലാലോ, അന്ന് മുതൽ തുടങ്ങിയതാ ഇവൾ എനിക്ക് ഇട്ട് ഈ പണി തരാൻ” റാഷിക പറഞ്ഞു. തന്റെ രണ്ട് പെണ്ണ്മക്കളൂം ഒരു ആണിന്റെ പേരും പറഞ്ഞ് അടി ഉണ്ടാകുന്ന കാഴ്ച മറ്റൊരു നിവർത്തിയും ഇല്ലാതെ അവരുടെ അച്ഛൻ നോക്കി നിന്നു.
“അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെ പറ്റി കൂടുതൽ നീ മിണ്ടരുത്. ഞാനും അവനും ആണ് ആദ്യം…” ആഷിക പറഞ്ഞ് തുടങ്ങി. പക്ഷെ എല്ലാം പറഞ്ഞ് റാഷികയേ കൂടുതൽ വിഷമിപ്പിക്കരുത് എന്നും അവൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവൾ കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“റാഷി, മോളെ. ഞാൻ നിന്നോട് എല്ലാം പറയാൻ ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു, പക്ഷെ ഓരോ കാരണങ്ങളാൽ പറ്റിയില്ല. എല്ലാം നിങ്ങളും കൂടി അറിഞ്ഞ് സമ്മതിച്ച ശേഷം മതി എനിക്ക്” ആഷിക പറഞ്ഞു, പക്ഷെ ഒരു പുച്ഛത്തോട് കൂടി ആയിരുന്നു റാഷിക അത് കേട്ട് നിന്നത്.