അർദ്ധപ്രാണസഖി – 4 13

ഓരോ അടിയേൽക്കുമ്പോഴും ശാലിനിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആ പഴയ കറുത്ത ഓർമ്മകൾ ഇരച്ചുകയറി…

ഓർമ്മകൾ:

* വിശ്വനാഥൻ ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്ന ദേവിനെ ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ പുതിയ ജീവിതം സുരക്ഷിതമാക്കാൻ വേണ്ടി നിസ്സഹായയായി നോക്കി നിന്ന നിമിഷം.

* വിശ്വനാഥനോടൊപ്പമുള്ള തന്റെ രഹസ്യ ജീവിതവും പുതിയ മക്കളെയും ദേവിൽ നിന്നും മാധവിൽ നിന്നും ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചത്.

* ലക്ഷ്മിയമ്മ തന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് ദേവ് തനിക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയ ആ ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പ് കണ്ടെത്തിയ ദിവസം. ആ കത്ത് വായിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ലക്ഷ്മിയമ്മ തന്നെ തല്ലിയതും, “ഇനി നിന്നെ ഈ വീട്ടിൽ കാണരുത്” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആട്ടിയിറക്കിയതും ശാലിനി ഓർത്തു. അന്ന് ആ വീടുവിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതിരുന്ന തന്റെ ക്രൂരത അവൾ ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ലക്ഷ്മിയമ്മ അടിച്ചു തളർന്ന് സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു. “നീ പോ ശാലിനി… നിന്റെ ആ പഴയ നാടകങ്ങളൊന്നും ഇനി ഇവിടെ നടക്കില്ല. ദേവൂട്ടി നിനക്ക് തന്നത് അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷയാണ്. നീ സ്നേഹിച്ച നിന്റെ ഈ ആഡംബര ലോകത്ത് നീ ഇനി ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കും.”

ശാലിനി തളർന്നു നിലത്തിരുന്നു. പിന്നെ പൊട്ടികരയാൻ തുടങ്ങി..

 

 

 

.

ശാലിനി തറയിലിരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: “അമ്മേ… എന്നെ ഇങ്ങനെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്. എന്തിനാണ് ഞാൻ ദേവിനെ എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റിയതെന്ന് അമ്മയ്ക്കറിവുള്ളതല്ലേ? അവന്റെ അച്ഛനെ കൊന്നവർ അവനെയും ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന് ഭയന്നതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ അവനെ മാറ്റിനിർത്തിയത്? അവനെ സുരക്ഷിതനാക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു ആ ഒളിച്ചോട്ടം!”

ലക്ഷ്മിയമ്മ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “അതെ, എനിക്കറിയാം! അവന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നീ അവനെ ദൂരേക്ക് അയച്ചു. പക്ഷേ ശാലിനി… വിശ്വനാഥനുമായുള്ള നിന്റെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചും നിനക്ക് ഉണ്ടായ പുതിയ മക്കളെക്കുറിച്ചും നീ എന്തുകൊണ്ട് അവനോട് പറഞ്ഞില്ല? നിന്റെ ഈ പുതിയ ജീവിതം നീ എന്തിനാണ് 15 വർഷം അവനിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെച്ചത്?”

ശാലിനി തല താഴ്ത്തി വിതുമ്പി: “ഞാൻ… ഞാൻ വിചാരിച്ചു അവൻ എന്നെ വെറുക്കുമെന്ന്. മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ച എന്നെ അവൻ അമ്മയായി അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു.”

 

 

 

ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വടി തറയിൽ ആഞ്ഞു പതിച്ചു. “അപ്പോൾ 15 വർഷം അത് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചാൽ എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് നീ കരുതിയോ? നിന്റെ ഈ പുതിയ സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കിടയിൽ നീ ആ പഴയ ദേവൂട്ടനെ മറന്നു. നീ അവനെ സംരക്ഷിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് നിന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തിന് അവൻ ഒരു തടസ്സമാകുമെന്ന് കരുതി അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു!”

 

 

 

ലക്ഷ്മിയമ്മ ശബ്ദമുയർത്തി തുടർന്നു: “നീ ചെയ്തതൊക്കെ അന്തസ്സില്ലാത്ത പണികളാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ അവന് എന്ത് തോന്നും എന്ന് നീ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ചിന്തിച്ചോ? സ്വന്തം അമ്മ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിൽ സന്തോഷമായി ജീവിക്കുമ്പോൾ താൻ അനാഥനായി തെരുവിൽ കഴിയുകയായിരുന്നു എന്ന സത്യം അവനെ എത്രമാത്രം തകർക്കുമെന്ന് നീ ഓർത്തോ? ഇന്ന് അവൻ നിനക്ക് നൽകിയ ഈ ശിക്ഷ… അത് അവൻ അനുഭവിച്ച 15 വർഷത്തെ ഏകാന്തതയുടെയും വേദനയുടെയും ഫലമാണ്.”

 

 

 

ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ഓരോന്നായി ശാലിനിയുടെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞുപതിച്ചു. ആ വീട്ടിൽ തനിക്ക് ഇനി സ്ഥാനമില്ലെന്നും, താൻ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ നുണകളുടെ സാമ്രാജ്യം തകർന്നു കഴിഞ്ഞെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

 

 

 

“എനിക്ക് നിന്നെ കാണണ്ട ശാലിനി… നിന്നെയായാലും, നിന്റെ ആ ഭർത്താവിനെയായാലും, ഇനി നിന്റെ മക്കളെയായാലും… ഈ പടിവാതിൽക്കൽ ഇനി നിന്റെ നിഴൽ പോലും വീഴരുത്. പോ !” ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.

ശാലിനി തളർന്ന് എഴുന്നേറ്റു. വാതിലിന് അടുത്തേക്ക് നടന്ന അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളെ വിളിച്ചു നിർത്തിയത്.