വാതിൽ തുറന്നതും മൂത്ത മകൾ മാളവിക ഓടിവന്ന് അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “പപ്പാ… ഇത്രയും ലേറ്റ് ആയോ? ഞങ്ങൾ എപ്പോഴേ നോക്കിയിരിക്കുവാ!”
അവളുടെ കൂടെ വിക്രമും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിക്രം ഗൗരവത്തോടെ ഒന്ന് തലയാട്ടി. ഇളയ മകൾ ദിയ ഓടിവന്ന് അയാളുടെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി. “പപ്പാ, എന്റെ ഗിഫ്റ്റ് എവിടെ? നാളെ ശാലിനി ആന്റിയുടെ ബർത്ത്ഡേ അല്ലേ, സർപ്രൈസ് പാർട്ടിക്കുള്ള എല്ലാം സെറ്റാണ്!”
വിശ്വനാഥൻ അവരുടെ തലയിൽ തലോടി. “എല്ലാം വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട് മക്കളെ… ഒരു ചെറിയ ബിസിനസ് മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു, അതാ വൈകിയത്.” അയാൾ കള്ളം പറഞ്ഞു.
അകത്തെ ഹാളിൽ ശാലിനി തിരക്കിലായിരുന്നു. നാളത്തെ ജന്മദിന ആഘോഷത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ അവൾ നേരിട്ട് വിലയിരുത്തുകയാണ്. ഫോണിൽ ആരോടോ കേക്കിന്റെ ഡിസൈനിനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. വിശ്വനാഥനെ കണ്ടതും അവൾ ഫോൺ വെച്ച് അരികിലേക്ക് വന്നു.
“വന്നോ? മുഖം കണ്ടിട്ട് നല്ല തളർച്ചയുണ്ടല്ലോ. മീറ്റിംഗ് അത്ര പ്രശ്നമായിരുന്നോ?” ശാലിനി അർത്ഥഗർഭമായി ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… ഒന്നുമില്ല ശാലിനി. വെറുതെ ഓരോ തിരക്കുകൾ.” വിശ്വനാഥൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
“ശരി, പോയി ഫ്രഷ് ആയി വാ. ദിയയും വിക്രമും ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.” ശാലിനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അയാൾ മുകളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ശാലിനി നോക്കി നിന്നു. വിശ്വനാഥന്റെ നടത്തത്തിലെ പതർച്ച അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
.
അടുത്ത ദിവസം ഓഫീസിൽ പതിവ് തിരക്കുകളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ചില പ്രധാന ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ശൂന്യമായിരുന്നു. പുതിയ ബോർഡ് മെമ്പർ ശാലിനി വിശ്വനാഥൻ ഇന്ന് ഓഫീസിലേക്ക് എത്തിയിട്ടില്ല. അതുപോലെ തന്നെ അർജുന്റെ ഡെസ്കും വിജനമായിരുന്നു.
അനന്യ തന്റെ ക്യാബിനിലിരുന്ന് ഫയലുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. അർജുന്റെ അസാന്നിധ്യം അവളെ അല്പം അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ ഫോണിൽ ഒരു മെസേജ് വന്നത്. അർജുൻ അയച്ചതായിരുന്നു അത്.
“ഹാഫ് ഡേ ലീവ് എടുക്കണം. ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം നമുക്കൊരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. സ്ഥലം ഞാൻ അയക്കാം.”
അനന്യ ആ സന്ദേശത്തിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു. അർജുൻ എന്തോ വലിയ നീക്കത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
അതേസമയം, നഗരത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് ഒരു കഫേയിൽ അർജുൻ തന്റെ സുഹൃത്തായ വരുണിനൊപ്പം ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. വരുണിന്റെ മുഖത്ത് ഒരുതരം ഗൗരവം തങ്ങിനിന്നിരുന്നു.
വരുൺ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “അപ്പോൾ… ഇത് നമ്മുടെ അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച ആയിരിക്കും അല്ലേ? നീ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു.”
അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ദൂരേക്ക് എവിടെയോ തറച്ചുനിന്നു.
വരുൺ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മടക്കിയ ഒരു കടലാസ് കഷ്ണം എടുത്ത് അർജുന്റെ മുന്നിലേക്ക് വെച്ചു. “ഇതാണ് നീ ചോദിച്ച അഡ്രസ്സ്. നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ആ പഴയ ആശ്രമത്തിന്റെ വിലാസമാണിത്. നിനക്ക് അവിടെ വേണ്ടത് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.”
അർജുൻ ആ കടലാസ് കഷ്ണം കയ്യിലെടുത്തു. അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന വിലാസം അവന്റെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി നീറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമായി തോന്നി.
“എല്ലാത്തിനും നന്ദി വരുൺ. നീ ചെയ്ത സഹായം ഞാൻ മറക്കില്ല.” അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു.
വരുൺ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “സൂക്ഷിക്കണം അർജുൻ. നീ നേരിടാൻ പോകുന്നത് നിസ്സാരക്കാരെയല്ല. ടേക്ക് കെയർ.”
അർജുൻ തലയാട്ടി. ആ വിലാസവും കൊണ്ട് അവൻ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ ആശ്രമത്തിന്റെ നിശബ്ദതയും, അവിടെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന തന്റെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു. വിശ്വനാഥന്റെ മാസ്ക്വറേഡ് പാർട്ടിക്ക് മുമ്പ് അവന് ഈ യാത്ര പൂർത്തിയാക്കിയേ തീരൂ.
അടുത്തതായി എന്ത് വേണം?
ആ നിമിഷങ്ങളെ വൈകാരികമായി വിപുലീകരിച്ച് താഴെ നൽകുന്നു. അർജുനും അനന്യയും തമ്മിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധവും അവരുടെ ഏകാന്തതയും വെളിപ്പെടുന്ന സന്ദർഭമാണിത്…
Super ഒന്നും പറയാനില്ല.