മാളവിക എന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അനന്യ അവിടെ നിന്ന് നടന്നുനീങ്ങി. മാളവിക ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. തന്റെ അപ്രമാദിത്വം ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഈ പെൺകുട്ടി ആരാണെന്ന് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകുമായിരുന്നില്ല.
പാർട്ടിയുടെ ആരവങ്ങൾക്കിടയിൽ, ആഡംബരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി ഒരു മൂലയിൽ തനിച്ച് നിൽക്കുന്ന ദിയയെ അർജുൻ കണ്ടു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം കാണുമ്പോൾ തന്റെ പഴയ ബാല്യകാലമാണ് അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നത്—അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിനായി കൊതിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ ‘ദേവ്’.
അവൻ പതുക്കെ അവൾക്ക് അരികിലേക്ക് നടന്നു.
“ഹലോ… നീ എന്താ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക്?” അർജുൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
“എല്ലാവരും ഡാൻസ് ചെയ്യുകയാണ്, എനിക്ക് ബോറടിച്ചു,” ദിയ പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ പേരെന്താ?”
“ദിയ. നിങ്ങളുടേതോ?”
“എന്നെ അങ്കിൾ എന്ന് വിളിച്ചോ… നിനക്ക് ചോക്ലേറ്റ് ഇഷ്ടമാണോ?”
സംസാരത്തിനിടയിൽ അവർക്കിടയിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആത്മബന്ധം ഉടലെടുക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. തന്റെ അമ്മ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിൽ വളർത്തുന്ന ഈ കുട്ടിയോട് അവന് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം സഹതാപമാണ് തോന്നിയത്. പെട്ടെന്നാണ് ശാലിനി അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നത്.
“ദിയാ… നീ എവിടെയായിരുന്നു? ഞാൻ എത്ര നേരമായി തിരയുന്നു!”
അപ്പോഴേക്കും ഡിജെ പാർട്ടി ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തറയിൽ നിന്ന് കൃത്രിമ പുക (Smoke) ഉയർന്നു വന്ന് അന്തരീക്ഷം ആകെ മൂടാൻ തുടങ്ങി.
അർജുൻ ശാലിനിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നെക്കാൾ നന്നായി അത് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ ശാലിനിയെ സ്തബ്ധയാക്കി. ഒരു അപരിചിതൻ തന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നത് അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും, ആ ശബ്ദത്തിലെ ഗാംഭീര്യം അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
ശാലിനി: “സോറി… എനിക്ക് നിങ്ങളെ മനസ്സിലായില്ല. ആരാണ് നിങ്ങൾ?”
അർജുൻ: “ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരാളാണ്. ഇപ്പോൾ രാജിക്കത്ത് നൽകിയിരിക്കുകയാണ്.”
ശാലിനി അത്ഭുതപ്പെട്ടു. “രാജി വെക്കുകയോ? എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക കാരണമുണ്ടോ?”
അർജുൻ: “ഉണ്ട്. എനിക്ക് ചില പ്രത്യേക ജോലികൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോഴത് കഴിഞ്ഞു.”
ശാലിനി: “എന്ത് ജോലിയാണത്?”
അർജുൻ: “അതിനെക്കുറിച്ച് മാധവ് മേനോൻ നിങ്ങളോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേ?”
മാധവ് മേനോൻ (അർജുന്റെ അച്ഛൻ) എന്ന പേര് കേട്ടതും ശാലിനിയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ആഞ്ഞടിച്ചു. അവരുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. വല്ലാത്തൊരു ഭയം അവരെ പൊതിഞ്ഞു.
ശാലിനി: “നിങ്ങളുടെ… നിങ്ങളുടെ പേരെന്താ?”
ഹാളിലെ പുക അവരെ പാതിയും മൂടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സംഗീതത്തിന്റെ ശബ്ദം കൂടി വന്നു. അർജുൻ അവളുടെ കാതിനടുത്ത് ചെന്ന് പതുക്കെ ആ പേര് ഉച്ചരിച്ചു:
“അർജുൻ…”
ശാലിനിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടിയത് പോലെ തോന്നി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവർ അവന്റെ മുഖത്തെ ആ വെള്ളി മാസ്ക് ബലമായി പിടിച്ചു മാറ്റി. പുക പടർന്ന ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് താൻ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ആ മുഖം ശാലിനി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകൾ… ആ നെറ്റിത്തടം…
“ദേവ്…” ശാലിനിയുടെ ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല.
അർജുൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തണുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“ദേവ് മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു… അമ്മേ.”
ശാലിനി തളർന്നു പിന്നിലേക്ക് മാറി. പുകയുടെ മറവിൽ അർജുന്റെ രൂപം ഒരു നിഴലായി മാറി അപ്രത്യക്ഷമായി. താൻ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ഈ ആഡംബര സാമ്രാജ്യത്തിന് മുകളിൽ തന്റെ ഭൂതകാലം ഒരു ശപിക്കപ്പെട്ട ഓർമ്മയായി തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
Super ഒന്നും പറയാനില്ല.