ഇപ്പോൾ ശബ്ദം കളിയല്ല— കാര്യഗൗരവം!!
“നീ ഇനിമുതൽ അവന് വേണ്ടി
ഒരുങ്ങണം… അവന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞ് അത് പോലെ തന്നെ നടക്കണം…”
അല്പനേരം മൗനം…
പിന്നെ മുഖത്ത് ചെറുതായി കുസൃതി ഒളിപ്പിച്ച് അർച്ചന തുടർന്നു—
“നീ ഇപ്പോൾ വിശ്വാമിത്രന്റെ തപസ്സിനെ
പരീക്ഷിച്ച മേനകയാകണം എന്നല്ല ഞാൻ പറയുന്നത്… പക്ഷേ
രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും ഒരേ സമയം ആകർഷണത്തിന്റെ അതിരിൽ
നിർത്തിയ ശൂർപ്പണഖയായാൽ
മതിയാകും…”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അർച്ചന കളിയാക്കുന്ന പോലെ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു…
അച്ചു അവളെ തല്ലാൻ കൈ ഓങ്ങിയതും അർച്ചന ചുണ്ടിൽ വിരൽ ചേർത്ത് മൗനം പാലിക്കൂ എന്ന പോലെ
ഭയം അഭിനയിച്ചു…
പിന്നെ അല്പം കാതരയായി പറഞ്ഞു—
“ഹ്മ്മ്… സമയം കളയാതെ വേഗം ഒരുങ്ങി അവന്റെ അടുത്തേക്ക്
ചെല്ലാൻ നോക്ക്…
നമുക്ക് ഈ പിണക്കം മാറ്റണ്ടേ…?”
“പിന്നെ ഇടാനുള്ള വസ്ത്രം
തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ…”
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു—
“നിന്റെ കാലുകളാണ് അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം എന്ന കാര്യം മറക്കല്ലേ… കേട്ടോ…”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അർച്ചന കണ്ണാടിയിൽ നിന്ന് പതിയെ
അപ്രത്യക്ഷയായി…
അച്ചു കുറച്ചുനേരം ആലോചനയിൽ ആയിരുന്നു… ചിന്തകൾ തുറന്നുപോയില്ല, പക്ഷേ ഉള്ളിൽ തിരിച്ചു തിരിഞ്ഞു നടക്കുകയായിരുന്നു….
അക്കു വരുന്നതിന് മുമ്പ് താൻ വീട്ടിൽ ധരിച്ചിരുന്നത് ലഘുവസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നു— ഷോർട്ട്സും മിനി സ്കർട്ട്സും അങ്ങനെ എല്ലാം..
അത് തനിക്ക് സാധാരണമായിരുന്നു,,, ദേവേട്ടനും അങ്ങനെയായിരുന്നു ഇഷ്ട്ടം…
പക്ഷേ അക്കു വന്നതോടെ താൻ വസ്ത്രധാരണത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ പുലർത്തിയിരുന്നു..
ഇന്നലെയാണ് ആദ്യമായി അവന്റെ മുന്നിൽ ഷോർട്ട്സ് അണിഞ്ഞത്…
അതും അവനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനായിരുന്നു..
അവൻ സമ്മാനിച്ച ബാർബി ഗേൾസിന്റെ കുട്ടിയുടുപ്പ് ധരിക്കാൻ മടിയായത് കാരണം.. അതിനു പകരമായി…
ഇന്നിപ്പോൾ വീണ്ടും അവനുവേണ്ടി ഒരുങ്ങേണ്ടി വരികയാണ്…
ഇത് മാത്രമാണ് അവന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാനുള്ള അവസാന വഴി…
ഇനിയും അവന്റെ അവഗണനകൾ സഹിക്കാനുള്ള ശക്തി തന്നിൽ അവശേഷിക്കുന്നില്ല!!
അച്ചു വസ്ത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു..
ഒരു കറുത്ത മിനി സ്കേർട്ട്– ഇറക്കം കുറഞ്ഞത്.. എന്നാൽ ഇറുക്കം കൂടിയതും.. ഒപ്പം അതിനു ചേരുന്ന ഒരു ഓറഞ്ച് നിറത്തിലുള്ള ടീഷർട്ടും…
അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി… സ്വയം നാണം തോന്നിപ്പോകുന്ന തരത്തിലുള്ള വസ്ത്രം… ടീഷർട്ടിന് ഇറുക്കം വീണ്ടും കൂടിയോ… മുട്ടിനു മുകളിൽ തുടകളും വല്ലാതെ പ്രദർശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ?? അവളിൽ വല്ലാത്തൊരു സംശയം… ജാള്യതയും…
‘അച്ചു’ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ വേഷം കെട്ടുന്നത്,,, അതൊരു താൽപര്യമല്ല!!
ഇത് അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിന്റെ,,, സ്വയം പിന്തള്ളലിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്നുള്ള നന്മയായിരുന്നു,,,
അക്കു വിഷമിക്കരുതെന്നൊരു ചിന്ത മാത്രം!!
അവന്റെ അവഗണനകൾ,,, അവൾ ഏറ്റെടുത്ത വേവലാതികളുടെ ഭാരം,,, ഹൃദയത്തിൽ പിടിച്ചിരിപ്പിക്കപ്പെട്ട കടലാസുകളുടെ തൂക്കം പോലെ!!
അതു ശൃംഗാരമല്ലായിരുന്നു… അനുതാപമായിരുന്നു,,
ഉദ്ദേശം പ്രലോഭനമല്ലായിരുന്നു എന്നിരുന്നാലും അറിയാതെ തന്നെ ഭാവം ലാസ്യമായിപ്പോയിരുന്നു!!
അച്ചു പതിയെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു… തല മാത്രം പുറത്തേക്ക് ഇട്ടു നോക്കി…
സോഫയിൽ ദേവേട്ടനും അക്കുവും… ദേവേട്ടൻ മൊബൈലിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു,,, അക്കു അലസമായി സമീപത്തിരിക്കുന്നു…
ഈ വേഷത്തിൽ അവരുടെ മുന്നിലൂടെ നടന്ന് പോകാൻ അച്ചുവിന് വല്ലാത്ത നാണം തോന്നി… ഇങ്ങനെ ധരിക്കുന്നത് പുതുമയുള്ളതല്ല; പക്ഷേ ഇതു ഇപ്പോൾ അക്കുവിനു വേണ്ടയാണെന്നുള്ള ബോധം…
ദേവേട്ടൻ അത് മനസ്സിലാക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടു,,, എന്നാൽ അതോടൊപ്പം അക്കുവിന്റെ മുഖത്ത് ‘തന്നെ’ ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ വിരിയുന്ന ഭാവം കണ്ടുനോക്കാനുള്ള ത്വരയും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരേ സമയം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു…