അച്ചുവിന്റെ ചെറുചുവടുകൾ സൂക്ഷ്മമായ അലയിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോൾ, അവളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ താളം തെറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു… ആ നിമിഷങ്ങളിൽ എവിടെ നോക്കണം എന്ന് പോലും അവൾക്കു അറിയാത്തപോലെ,,, നാണവും പ്രതീക്ഷയും ഒരേ സമയം അവളെ മുഴുവനായി വിഴുങ്ങിക്കിണ്ടിരുന്നു!!
അച്ചു അവരെ മറികടന്ന് അടുക്കളയിലേക്കു നടന്നു—
ഒരു പൂച്ചയുടെ മൃദുവായ മെഴ്വയക്കോടെ,
കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം പോലും അവളുടെ ചുവടുകളെ മറയ്ക്കുന്ന പോലെ…
ഇടംകണ്ണൊലിച്ച് അവൾ നോക്കി…
ദേവേട്ടൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല…ആശ്വാസം!
അടുത്ത നോട്ടം അക്കുവിലേക്കു…
ഹൃദയം വീണ്ടും താളം തെറ്റി…
അക്കു തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,
വെറും നോട്ടമല്ല…
അതിരുകൾക്കപ്പുറം പ്രതീക്ഷകളെ പോലും ഞെട്ടിക്കുന്ന കൊതിയുള്ള നോട്ടം…
അവൾ പോലും അറിയാതെ
നാണത്തിന്റെ ഒരു പുഞ്ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ കോണുകളിൽ വിരിഞ്ഞു…
വിജയത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി… ആശ്വാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി…
ഒരുതരം പ്രണയം കലർന്ന നാണം പോലെ!!
നിമിഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് വരെ
പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്ന അവളുടെ മനസ്സ്
അക്കുവിന്റെ ആ ഒറ്റ നോട്ടം കൊണ്ടു മാത്രം വീണ്ടും ഉല്ലാസത്തിലേക്ക് മടങ്ങി— പ്രണയത്തിന്റെ
മാന്ത്രിക സ്പർശം പോലെ.
അവളുടെ ചലനങ്ങളിൽ യാതൊരു കൃത്രിമത്വവും ഇല്ലായിരുന്നു…
വശീകരിക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശവും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല;
എങ്കിലും അവളുടെ നടപ്പിലും നോട്ടത്തിലും സ്വാഭാവികമായി ഒരു ലാസ്യഭാവം വിരിഞ്ഞുനിന്നു…
അത് പ്രലോഭനമല്ല, അവൾ അറിയാതെ തന്നെ അവളെ സുന്ദരിയാക്കുന്ന ഒരു നിസ്സംഗ സൗന്ദര്യമായിരുന്നു…
തീൻമേശയിൽ അത്താഴം ഒരുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അച്ചുവിന്റെ ഉത്സാഹം മങ്ങാതെ തന്നെയിരുന്നു…
അക്കുവിന്റെ ആ ചെറുനോട്ടത്തിലൂടെയും, മിണ്ടാതെ വിരിഞ്ഞ ആ പുഞ്ചിരിയിലൂടെയും
അവളുടെ മനസ്സിൽ കുടിഞ്ഞുകൂടിയ കാർമേഘങ്ങൾ പതിയെ പെയ്തിറങ്ങി പോയിരുന്നു…
പക്ഷേ ആ ഉല്ലാസത്തിന് ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നത്
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തുടങ്ങുന്നതുവരെ മാത്രം…
അപ്രതീക്ഷിതമായി അച്ചുവിനെ ആ വേഷത്തിൽ കണ്ട നിമിഷം,
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അക്കുവിന്റെ തപസ്സ് ഇളകിപ്പോയിരുന്നു…
എന്നാൽ അടുത്ത ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ, മൗനമായ ഒരു പ്രതിഷേധത്തിലൂടെ, അച്ചുവിനെ കൂടുതൽ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള
സ്വന്തം തന്ത്രത്തിലേക്ക് അവന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും പതിയെ മടങ്ങുകയും ചെയ്തിരുന്നു…
ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്ന കാഴ്ച തന്നെ, അത്താഴത്തിലും ആവർത്തിച്ചു…
അക്കുവും ദേവേട്ടനും മാത്രം സംസാരത്തിൽ മുങ്ങി,,,
അച്ചുവിനെ അവിടെയുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതുപോലെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്…
ഇപ്രാവശ്യം അവളും ശ്രമിച്ചില്ല…
അക്കുവിന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാനോ,
അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കൊരു നോട്ടം പോലും ഇഴയാനോ അവളും മനസ്സിനെ അനുവദിച്ചില്ല…
അച്ചുവിനും വാശിയുണ്ടായിരുന്നു…
മനസ്സിനുള്ളിൽ കരഞ്ഞിട്ടും, അത് പുറമേ കാണിക്കാതെ അവൾ ദൃഢമായി തന്നെ നിന്നു…
അച്ചു അവരെ പൂർണ്ണമായി ശ്രദ്ധിക്കാത്തതുപോലെ
നിശ്ശബ്ദമായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…
എങ്കിലും, അവരുടെ സംസാരത്തിലെ ഓരോ വാക്കും അവളുടെ മനസ്സിനെ തൊട്ടുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു—
അവൾ താൽപര്യപ്പെടുന്നില്ലെന്ന്
സ്വയം പറഞ്ഞാലും, ഒഴിവാക്കാൻ അവൾക്ക് സാധിക്കാതെ…
അവരുടെ ചർച്ചകൾ രാഷ്ട്രീയം, സിനിമ എന്നിങ്ങനെ പല വിഷയങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
ഒടുക്കം ദേവേട്ടൻ അക്കുവിനോട് അവന്റെ ജോലി കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു തുടങ്ങി… അവിടെയും അച്ചുവിന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുനിര്ത്താൻ
ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…
പക്ഷേ അടുത്ത വിശേഷം—
“നിന്റെ ജോലിസ്ഥലത്ത് വലവീശാൻ പറ്റിയ മീനുകളെ വല്ലതും കണ്ടെത്തിയോ?”
എന്ന് ദേവേട്ടൻ ചോദിച്ചതുമാത്രം,
അച്ചുവിന്റെ നോട്ടം അവൾക്കുപോലും അറിയാതെ അക്കുവിലേക്കു നീണ്ടു…