എന്നാൽ ഓരോ ശ്രമവും അവളെ കൂടുതൽ അവന്റെ അടുപ്പത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി…
അവളുടെ കാലിലെ ഏറ്റവും സെൻസിറ്റീവ് ഭാഗമായ കണങ്കാലിലേക്ക് അക്കുവിന്റെ കാൽപാദം സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം,,, അച്ചു ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം പിടിച്ചു…
ഇക്കിളിയും അമ്പരപ്പും ചേർന്ന ആ വിറയൽ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ പായിപ്പോയി…
ഇക്കിളി കാരണം ദേവേട്ടനെ പോലും അവൾ സ്പർശിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത തന്റെ കണങ്കാലിൽ ആ നിഷിദ്ധ ലഹരിയുടെ സഞ്ചാരം തടയാൻ അവൾ ആദ്യം നോട്ടം കൊണ്ടു ശ്രമിച്ചു…
പിന്നെ അതേ നോട്ടത്തിൽ അവളുടെ വിസമ്മതവും അസഹിഷ്ണുതയും പറഞ്ഞു….
അവസാനം… അവൾ അപേക്ഷിച്ചു.
“ചെയ്യരുത്…” എന്ന് പറയുന്ന നോട്ടം!!
പക്ഷേ അക്കുവിന്റെ മുഖത്തെ ആ വഷളൻ ചിരി മായുന്നില്ലായിരുന്നു…
അവൾക്കുനേരെ നോക്കാതെ, ദേവേട്ടനോട് സംഭാഷണം തുടരുമ്പോഴും, അവന്റെ കാൽ അവളുടെ കളിലൂടെയുള്ള പ്രയാണം തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു…
അവളുടെ ശരീരവും മനസ്സും തമ്മിൽ ഒരു പോരാട്ടം നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു…
അവൾ അറിയാതെ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു— ഇത് വെറും ഒരു സ്പർശമല്ല…
ഇത് പ്രണയത്തിന്റെയും നിഷിദ്ധത്തിന്റെയും ഇടയിൽ പിറക്കുന്ന, അപകടകരമായ ഒരു നിമിഷമാണ്…
വളരെ സാവധാനം അക്കുവിന്റെ കാൽപാദം മുകളിലേക്കു നീങ്ങുന്നത് അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
ആ സ്പർശം നിഷിദ്ധമാണെന്നും കൊടും പാപമാണെന്നും മനസ്സ് പറയുമ്പോഴും അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് പോകാൻ അവളുടെ ശരീരം സമ്മതിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു…
അവന്റെ ആ മൃദുവായ തഴുകലിൽ, അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ രോമവും പോലും എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുന്ന പോലെ തോന്നി…
ഒരു കുളിരുപോലെ ആ അനുഭൂതി അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ പടർന്നു,
അകത്തേക്ക് കുത്തിക്കയറി പതിയെ ഒഴുകി തുടങ്ങിയിരുന്നു…
അത് പുറത്തു കാണിക്കരുതെന്നുറച്ച്,
അച്ചു പല്ലുകൾ ചേർത്ത് കടിച്ചു പിടിച്ചു… മുഖത്ത് ഒരു ഭാവമാറ്റവും വരരുതെന്ന് അവൾ സ്വന്തം മനസ്സിനോട് തന്നെ ആജ്ഞാപിച്ചു…
എന്നിരുന്നാലും മേശക്കടിയിൽ നടക്കുന്നതായ ഈ ഒളിപ്പോരാട്ടം
ദേവേട്ടൻ കണ്ടുപിടിക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ഭയമായി കുത്തിനിന്നു…
ഒരേ സമയം, അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന സുഖം അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചു…
അത് അനുഭവിക്കുന്നതുതന്നെ തെറ്റാണെന്ന കുറ്റബോധം
അവളുടെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദ്യവും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു..
“ഇത് എന്താണ്…? ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇതു തടയാതെ ഇരിക്കുന്നത്…?”
സുഖവും കുറ്റബോധവും മാറിമാറി അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആടിമാറി…
ഒന്നിന് കീഴടങ്ങുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന് അവളെ പിടിച്ചുലയ്ക്കും…
ഒന്നിനും പൂർണ്ണമായി വഴങ്ങാൻ കഴിയാതെ,,, ഒന്നിനെയും പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളയാൻ കഴിയാതെ… മേശക്കടിയിലെ മൗനയുദ്ധം
അവളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു കലഹം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു!!
അക്കുവിന്റെ കാലുകളുടെ പ്രയാണം വീണ്ടും തുടർന്നു…
മുട്ടുകളെ പിന്നിട്ട്, അവൾ ഇതുവരെ അനുവദിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പരിധിയിലേക്ക് അത് അടുക്കുന്നതായി അവൾ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു…
ഇനി ഒരടി കൂടി മുന്നോട്ടുപോയാൽ,
ഇതുവരെ അവൾ തന്നെ വരച്ചിട്ടിരുന്ന എല്ലാ അതിരുകളും മായിപ്പോകുമെന്ന ബോധ്യം ഒരു മിന്നൽ പോലെ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ പായിച്ചു…
യന്ത്രിക്കാമെന്നോണം പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൾ കാലുകൾ ചേർത്തു ഇറക്കി അടച്ചു…
പക്ഷേ അത് ഒരു അകറ്റലായിരുന്നില്ല..
അവന്റെ കാൽപാദം അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച്,
അവൾ തന്നെ അതിനെ അവിടെ നിർത്തി…
“ഇനിയും ‘അതിരുകൾക്കപ്പുറം’ നീങ്ങരുത് ” എന്നൊരു മൗനസൂചന പോലെയായിരുന്നു ആ പിടിത്തം…
അവൾ അവനെ തള്ളിയില്ല…
അവൾ അതിരു വരച്ചതായിരുന്നു…
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും വിറയൽ അടങ്ങാത്തിരുന്നെങ്കിലും,
ആ നിമിഷം അവൾക്കു തോന്നി—
താൻ തോറ്റിട്ടില്ല, തന്നെ തന്നെ കൈവിട്ടുമില്ല…