“എന്താ ഇത്ര ഇളിക്കാൻ..?” തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന അർച്ചനയോട് അച്ചു അല്പം ഗർവിച്ചുതന്നെ ചോദിച്ചു…
“ഒന്നുമില്ല ന്റെ പൊന്നേ… നിന്റെ ആ കടന്നൽ കുത്തിയതുപോലുള്ള മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ചിരി വന്നുപോയതാ,”
അർച്ചന ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, പതിവ് പോലെ അവളെ വീണ്ടും കളിയാക്കി…
“ഹോ… വലിയ കാര്യം!”
അച്ചു ദേഷ്യം പോലെ മുഖം കട്ടപ്പെടുത്തി…
പക്ഷേ അത് ദേഷ്യമല്ലായിരുന്നു…
നെഞ്ചിനുള്ളിൽ, ആരും കാണാതെ, പതുക്കെ കുരുകി വളർന്ന ഒരു സങ്കടം മാത്രം…
ഇന്ന് പകൽ മുഴുവൻ അക്കുവിൽ നിന്നു നേരിട്ട അവഗണനകൾ…
അവന്റെ അകൽച്ച, എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും തന്റെ കണ്ണിൽ പോലും ഒരു നോക്കും വെക്കാത്ത പെരുമാറ്റം…
ഹൃദയം മുറിച്ചു കൊണ്ടു പോയ നിമിഷങ്ങൾ,,,
അർച്ചന അച്ചുവിന്റെ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയാണ്… അച്ചുവിന്റെ ഓരോ ഹൃദയസ്പന്ദനങ്ങളും അവളുടെതുമാണ്.. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കോരലും, ചൂടും, വേദനയും എല്ലാം അതുപോലെതന്നെ അർച്ചനയിലും എത്തി..
“എന്റെ പൊട്ടിക്കാളി അച്ചു, ഇതാണോ നിന്റെ പ്രശ്നം? അവൻ നിന്നെ കളിപ്പിക്കുകയല്ലേ… നിന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്താൻ അവന് സാധിക്കുമോ? ഇത് നിന്നെ വാഷി കേറ്റുകയല്ലേ?”
അച്ചുവിന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു; എന്നാൽ അപ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞത് ചൂടും വേദനയുമായിരുന്നു,,,
“അതെല്ലാം എനിക്കും അറിയാം,” അവൾ നേർവശം നോക്കി പറഞ്ഞു,
“പക്ഷേ, എന്നിട്ടും… എന്നിട്ടും എനിക്കെന്തോ വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം…”
അച്ചുവിന്റെ മറുപടി കേട്ട അർച്ചന അസഹ്യതയോടെ ‘മുഖം’ വലം കൈയാൽ മറച്ചുപിടിച്ചു…
അർച്ചനയുടെ ആ കാട്ടിക്കൂട്ടലുകൾ കണ്ട അച്ചുവിന്റെ മുഖത്ത്, അറിയാതെ തന്നെ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു;
പക്ഷേ ഹൃദയത്തിനകത്തെ ചൂടും വേദനയും, ആ പുഞ്ചിരിയിലും ഒളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു…
അൽപ്പനേരം മൗനം…
ആ മൗനം തന്നെ വാക്കുകളേക്കാൾ വലിയ ശബ്ദമായിരുന്നു…
പിന്നെ അർച്ചന പതിയെ ചോദിച്ചു—
“ഞാൻ നിന്നോട് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചോട്ടെ…?”
അച്ചു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… പതിയെ അർച്ചനയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു നിന്നു…ചോദ്യത്തെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദത…
അർച്ചന തുടങ്ങി…
“അക്കുവിന് ഓർമ്മവച്ച നാൾമുതൽ
നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നത് നിനക്ക് അറിയാത്ത കാര്യമല്ലല്ലോ…
നീയില്ലെങ്കിൽ അവൻ തികഞ്ഞുപോകില്ലെന്ന് പോലും
നിനക്ക് അറിയാം…”
ഒരു നിമിഷം ഇടവേള…
പിന്നെ, കൃത്യമായി, ഹൃദയത്തിലെ താണ്ഡവം പോലെ അർച്ചൻ വീണ്ടും ചോദ്യമിട്ടു——
“ഇത്രയും വർഷങ്ങളിൽ അവൻ നിനക്കു നൽകിയ അളവില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ പത്ത് ശതമാനം എങ്കിലും നീ അവന് തിരികെ നൽകിയിട്ടുണ്ടോ…?”
“പോട്ടെ… ഒരു ശതമാനം പോലും…?”
ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ, അച്ചുവിന് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…
തലകുനിച്ചു, നിശ്ചലമായി, നെഞ്ചിൽ വേദനയുടെ ഭാരവുമായി നിന്നു!
അർച്ചന പിന്നെയും വിട്ടില്ല—
“ഇന്നൊരു പകൽ അവൻ നിന്നെ അവഗണിച്ചതിനെ നിനക്ക് സഹിക്കാനാകുന്നില്ലെങ്കിൽ…
ഇത്രയും വർഷങ്ങളായി നീ അവനോട് കാണിച്ച അവഗണനകൾ അവന് എത്രയൊക്കെ സഹിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടാവും…?”
ആ ചോദ്യം അവസാനിക്കുന്നതിനു മുൻപേ അച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ
നിറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു …
“ഞാൻ… ഞാൻ അവന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചിയാണ്…”
അച്ചു കരച്ചിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…
വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നെങ്കിലും
ശ്വാസം മുട്ടിയിരുന്നു…കണ്ണീരിന്റെ ഒരു ചെറു നിഴൽ ചെല്ലിവന്നു…
അർച്ചന ഒട്ടും മടിച്ചില്ല… ഉടനെ തിരിച്ചും വാദിച്ചു—
“പക്ഷേ അവനു നിന്നോട് ഒരു ചേച്ചിയോടുള്ള സ്നേഹമല്ല… പ്രേമമാണ്!!
ആ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലിൽ അച്ചു വീണ്ടും പിടഞ്ഞു…
“ഞാൻ വിവാഹിതയാണ്…”
അവൾ അടുത്ത വാദം മുന്നോട്ടുവെച്ചു, അവസാന ആയുധം പോലെ, ഉറച്ച്, നിശ്ചിതമായ ശബ്ദത്തിൽ…
അർച്ചൻ അവളെ നേരിട്ട് നോക്കി, കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു, ശബ്ദം കൃത്യമാക്കി—