എങ്കിലും, കഴിഞ്ഞ രാത്രയിലെ ചിന്തകളിൽ നിന്നും വിരിഞ്ഞുവന്ന
ആ പ്രസന്നമായ പുഞ്ചിരി
അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും അപ്പോഴും
പൂർണമായും വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല!!
ആ നിമിഷം മുതൽ അന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവനും അച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞു നടന്നത് ഒരേ ഒരു മുഖമായിരുന്നു — ‘അക്കുവിന്റെ’ മുഖം!
പലപ്രാവശ്യം അവർ മുഖാമുഖം കണ്ടുമുട്ടി… അച്ചുവിന്റെ ഹൃദയം അപ്പോഴൊക്കെ അറിയാതെ തന്നെ വേഗം പിടിക്കും…
പക്ഷേ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർക്കപ്പെടുന്ന ആ നിമിഷം തന്നെ
‘അക്കു’ മുഖം വെട്ടിച്ച് മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു …
ഒരു പുഞ്ചിരിയില്ല…
ഒരു നോട്ടമില്ല…
അവളെ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചതുപോലും കാണിക്കാതെ…
അച്ചുവിന് അറിയാമായിരുന്നു —
ഇത് അവൻ ‘തന്നെ’ കളിപ്പിക്കുന്നതാണെന്ന്…
കാലത്ത് അവൾ അവനെ അവഗണിച്ചതിന് അവന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള മൗനത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു മധുരപ്രതികാരമാണിത് എന്ന്…
എന്നിട്ടും… അറിയാമായിട്ടും…
അച്ചുവിന്റെ മനസ്സിന് അത് അംഗീകരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു…
അവന്റെ ഓരോ അവഗണനയും
അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ആഴത്തിൽ ചെന്നു പൊള്ളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…
ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നപ്പോഴും അച്ചുവിന്റെ സാന്നിധ്യം പോലും അക്കു ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല…
അവൾ അവന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു…
പക്ഷേ അവന്റെ ലോകത്ത് അവൾ ഇല്ലാത്തതുപോലെ…
അക്കുവും ദേവേട്ടനും തമ്മിൽ
പൊതുവേയുള്ള പല കാര്യങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ചിരിയും അഭിപ്രായങ്ങളും വാക്കുകളും
അച്ചുവിനെ തൊടാതെ, അവളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഒഴുകിപ്പോയി…
അവൾ അവിടെയിരുന്നിട്ടും അവൻ അവളെ തീർത്തും അവഗണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…
അവന്റെ ശ്രദ്ധയെ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും
തന്നിലേക്ക് തിരിക്കാനായി ‘അച്ചു’ പലതരം കാര്യങ്ങളും ചെയ്തു നോക്കി..
അവന് ചോറ് വിളമ്പി കൊടുത്തു…
“അച്ചാറോ… വറവോ…
വേറെ എന്തെങ്കിലും വേണോ?”
ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും ഇടവിട്ട് ഇടവിട്ട് അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…
അത് ചോദ്യം അല്ലായിരുന്നു…
അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് എത്താനുള്ള
ഒരു ചെറു വഴിയായിരുന്നു…
പക്ഷേ ഓരോ തവണയും ‘അക്കു’ അവൾക്ക് അതിനുള്ള
മറുപടികൾ മാത്രം കൊടുത്തു…
വാക്കുകൾ മാത്രം… വികാരമില്ലാത്ത, തണുത്ത വാക്കുകൾ!!
ശബ്ദത്തിൽ അല്പം പോലും സ്നേഹം ചേർക്കാതെ,,,
അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒരു നേർനോട്ടം പോലും നോക്കാതെ…
അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്നില്ലെന്നപോലെ…
ഒരു നിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ തന്റെ കണ്ണുകളെ തേടുമോ എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അവനെ തിരഞ്ഞു…
ഒരു നോട്ടം… ഒരൊറ്റ നിമിഷം…
അത്രയെങ്കിലും മതി എന്ന നിലയിൽ…
പക്ഷേ അക്കു… അവൻ അത്രയും ശ്രദ്ധയോടെ അവളുടെ സാമീപ്യം പോലും
കാണാതിരിക്കുന്നതുപോലെ അഭിനയം തുടർന്നു…
അച്ചുവിന് തിരിച്ചറിവുണ്ടായിരുന്നു—
ഇത് അവഗണനയല്ല… വെറും കളിയുമെല്ല.. ഇത് അവന്റെ വേദനയാണ്. അവൾക്ക് തിരിച്ചു നൽകുന്ന, മൗനത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കുറ്റപത്രം!!
അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരുവിധം ചൂട് നിറഞ്ഞു, കണ്ണുകൾ നിറയാതിരിക്കാൻ
അവൾ പല്ലുകടിച്ച് നിന്നു…
ആ വിതുമ്പി നിൽക്കുന്ന കരച്ചലിന്റെ കാരണങ്ങളും അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു…
ഇപ്പോൾ അവർക്കിടയിലുള്ള ബന്ധം
വെറും സാഹോദര്യത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല.
അതിനുമപ്പുറം…
അതിരുകൾക്കപ്പുറം…
വാക്കുകൾക്ക് വഴങ്ങാത്ത ഒരു നിഷിദ്ധ ലഹരിയുടെ ചൂട് പടർന്നുനിക്കുന്ന ഒരു ആത്മബന്ധമാണ്…
ഇനിയങ്ങോട്ട് ഇത് ഒരു കളിയല്ല…
ചിരിച്ചൊഴിയാവുന്ന,,, അവഗണിച്ച് മറന്നുകളയാവുന്ന ഒന്നുമല്ല…
ഇത് രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സുകൾ തമ്മിലുള്ള, പറയാതെ പറഞ്ഞ,
വാക്കുകളില്ലാത്ത, പിന്നോട്ടടിക്കാൻ വഴിയില്ലാത്ത, ഒരിക്കലും പിരിയാൻ പറ്റാത്ത ബന്ധത്തിലേക്കുള്ള