കുറച്ചു സമയം അങ്ങനെ കടന്നുപോയി. മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം അല്പം ശാന്തമായപ്പോൾ, പുറത്തെ ഇടനാഴിയിൽ നിന്നൊരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു. തുടർന്ന് അവരുടെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ ചെറിയൊരു മുട്ടു കേട്ടു.
“ഇക്കാ… അകത്തുണ്ടോ?”
അത് ഷബീറിന്റെ പെങ്ങൾ അൻസിബയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
ശബ്ദം കേട്ടതും നസീമ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഷബീറിന്റെ മടിയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. തന്റെ ഡ്രസ്സും ഷാളുമൊക്കെ ഒന്നുകൂടി ശരിയാക്കി കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി ഇരുന്നു.
ഉണ്ണിയും കസേരയിൽ നിവർന്നിരുന്നു. ഷബീർ തന്റെ മുണ്ടൊന്ന് ശരിയാക്കി ഉടുത്ത് വാതിലിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:
“ആ അൻസി… കേറി വാ, വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തിട്ടില്ല.”
ഷബീറിന്റെ പെങ്ങൾ അൻസിബ പാക്കിങ് ഒക്കെ എന്തായെന്നു അറിയാൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു. വീടിനുള്ളിൽ സാധാരണ ഇടാറുള്ള ഒരു വെളുത്ത നൈറ്റിയായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്.
അവളുടെ നീണ്ട കറുത്ത മുടി പിന്നിലേക്ക് അയവോടെ അഴിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്ന അവൾ കട്ടിലിലിരിക്കുന്ന നസീമയെയും ഷബീറിനെയും, കസേരയിലിരിക്കുന്ന ഉണ്ണിയെയും മാറിമാറി നോക്കി.
“ഇക്കാ… പോകാനുള്ള പാക്കിങ് ഒക്കെ എന്തായി?” അൻസിബ പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. “നാളെയാണല്ലോ പോക്ക്. ഡ്രസ്സും സാധനങ്ങളുമൊക്കെ പെട്ടിയിൽ എടുത്തു വെച്ചോ? അതോ രണ്ടാളും കൂടെ ഇവിടെ കഥ പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണോ?”
“അതൊക്കെ പകുതിയായി അൻസി,” ഷബീർ പറഞ്ഞു. “ചില സാധനങ്ങൾ കൂടെ പെട്ടിയിലേക്ക് എടുത്തു വെക്കാനുണ്ട്. നസീമയോട് അത് ശരിയാക്കാൻ പറയാനിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
അൻസിബ മുറിയിലെ കട്ടിലിന്റെ കോണിലേക്ക് ചാരിനിന്നു. അവൾ ഉണ്ണിയെ നോക്കി ഒരു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി നൽകി.
“ഉണ്ണിയേട്ടൻ എപ്പോ വന്നു? ഞാൻ താഴെ കണ്ടില്ലല്ലോ.”
“ഞാൻ കുറച്ചു നേരമായി അൻസിബേ,” ഉണ്ണി പറഞ്ഞു. “ഷബീറുമായി ചില കാര്യങ്ങളും യാത്രയുടെ വിശേഷങ്ങളും സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ഇവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.”
അവളും കുറച്ചു നേരം അവരുടെ കൂടെ അവിടെയിരുന്ന് സംസാരിച്ചു. ഗൾഫിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ട ഉപ്പിലിട്ടതും ഹൽവയും മറ്റു വിഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ബന്ധുക്കൾക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള സമ്മാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ അവൾ ഷബീറിനോട് ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.
നസീമയും അൻസിബയോടൊപ്പം സംസാരത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു. പെണ്ണുങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ അടുക്കളയിലെ കാര്യങ്ങളും യാത്രയ്ക്കുള്ള മുന്നൊരുക്കങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്തു. അൻസിബയുടെ സാന്നിധ്യം ആ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് കൂടുതൽ ജീവൻ നൽകി.
ഉണ്ണിയും അൻസിബയും തമ്മിൽ ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകൾ ഇടയുകയും, പരസ്പരമുള്ള മനസ്സിലാക്കലോടെ പുഞ്ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അൻസിബയുടെ ചലനങ്ങളിലും സംസാരത്തിലും ഒരു പ്രത്യേക പ്രസരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഷബീറിന്റെ ഗൾഫ് യാത്രയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കവേ, നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ ആര് നോക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ചും ചർച്ച വന്നു. “ഇക്ക പോയാലും ഉണ്ണിയേട്ടൻ ഇവിടെയുണ്ടല്ലോ, അതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങളൊക്കെ സുഗമായി നടക്കും,” എന്ന് അൻസിബ പറഞ്ഞപ്പോൾ നസീമയും ഷബീറും അർത്ഥവത്തായി ചിരിച്ചു.
അങ്ങനെ കുറച്ചു നേരം വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്ന ശേഷമാണ് ഷബീറിന് പെട്ടെന്ന് മറ്റൊരു കാര്യം ഓർമ്മ
വന്നത്.
“അല്ല… നൗഫൽ എവിടെപ്പോയി? അവനെ കുറേ നേരമായി ഈ ഭാഗത്തൊന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോ. അവൻ റൂമിൽ തന്നെയുണ്ടോ?”
നസീമ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അവൻ ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം റൂമിലേക്ക് പോയതാ ഇക്കാ. പിന്നെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.
സാധാരണ ഈ സമയത്ത് അവൻ ഉണർന്ന് വെളിയിൽ വരാറുള്ളതാണല്ലോ.”
“അതെ,” അൻസിബയും കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “ഞാനും കണ്ടില്ല. ഫോണിൽ ഗെയിം കളിച്ചു കിടക്കുകയാവും, അല്ലെങ്കിൽ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരിക്കും.”
“അതിനു ശേഷം നൗഫലിന്റെ റൂമിൽ ഒന്നു പോയി നോക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു എല്ലാവരും കൂടെ നൗഫലിന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.”