സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിലെ കാര്യങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ ശേഷം അവൻ പോയത് ടൗണിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ മൊയ്തീക്കയുടെ മട്ടൺ സ്റ്റാളിലേക്കാണ്. ഉണ്ണിയെ കണ്ടതും മൊയ്തീക്ക കത്തി താഴെ വെച്ചു.
“ഉണ്ണിയേ, എന്താ ഇന്നു പ്രത്യേകമായിട്ട്?”
“മൊയ്തീക്കാ, ഷബീറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നല്ല നാടൻ ആട്ടിറച്ചി വേണം. റസിയത്ത പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, അല്പം പോലും കൊഴുപ്പ് പാടില്ല, നല്ല ഇളം കഷ്ണങ്ങൾ തന്നെ വേണം.
“അതൊക്കെ ഉണ്ണി പറയണമോ? ഹാജിയാരുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ളതല്ലേ, ഏറ്റവും
നല്ല സാധനം തന്നെ തരാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് മൊയ്തീക്ക പ്രത്യേകം മാറ്റി വെച്ചിരുന്ന നല്ല ആട്ടിറച്ചി വെട്ടിപ്പതിച്ച് പായ്ക്ക് ചെയ്തു നൽകി.
അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി അവൻ നേരെ പോയത് തീരദേശത്തുനിന്ന് നേരിട്ട് മീൻ എത്തിക്കുന്ന വലിയ മീൻ മാർക്കറ്റിലേക്കാണ്. അവിടെനിന്ന് കടലിൽ നിന്ന് അന്നുതന്നെ പിടിച്ച ഫ്രഷ് നെയ്മീനും വലിയ കൊഞ്ചുകളും വാങ്ങി.
മീനിന്റെ ചെകിള പൊക്കി നോക്കി ഫ്രഷ്നസ് ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവൻ മറന്നില്ല. തുടർന്ന് തൊട്ടടുത്തുള്ള ജൈവ പച്ചക്കറി കടയിൽ കയറി നല്ല ഫ്രഷ് തക്കാളി, പച്ചമുളക്, സവാള, ഇഞ്ചി, വെളുത്തുള്ളി, പുതിനയില, മല്ലിയില തുടങ്ങിയവയും വാങ്ങി.
എല്ലാ സാധനങ്ങളും വാങ്ങി കാറിന്റെ പുറകിലെ സീറ്റിലും വലിയ ഡിക്കിയിലുമായി അവൻ ഭദ്രമായി എടുത്തുവെച്ചു. കവറുകളും ബോക്സുകളും മറിഞ്ഞു വീഴാത്ത രീതിയിൽ അറേഞ്ച് ചെയ്തു വെക്കുമ്പോൾ റസിയത്ത പറഞ്ഞ ഒരു സാധനവും വിട്ടുപോയിട്ടില്ലെന്ന് അവൻ ഉറപ്പുവരുത്തി.
കടക്കാരുടെ ബില്ലുകൾ കൃത്യമായി പരിശോധിച്ച്, തന്റെ പേഴ്സിൽ നിന്നും പണം നൽകി, രസീതുകൾ കൃത്യമായി സൂക്ഷിച്ചു. ഷബീറിക്കയോ നൗഫലിക്കയോ ഒരുകാലത്തും കണക്കുകൾ ചോദിക്കാറില്ലെങ്കിലും, ഓരോ പൈസയുടെയും കണക്ക് കൃത്യമായി സൂക്ഷിക്കുന്നത് തന്റെ കടമയാണെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
വണ്ടി വീണ്ടും സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ടൗണിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി, ഷബീറിന്റെ വലിയ ബംഗ്ലാവ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പ്രശാന്ത സുന്ദരമായ പ്രദേശത്തേക്ക് അവൻ വണ്ടിയോടിച്ചു.
റോഡിനിരുവശവും പച്ചപ്പു നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകൾ. ആ വഴിയിലൂടെ പോകുമ്പോൾ അവൻ താൻ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്ന മറ്റു പറമ്പുകളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചു. തെങ്ങുകൾക്ക് തടമെടുക്കാനും നേന്ത്രവാഴകൾക്ക് മുട്ടുകുത്താനും സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച അതിനുള്ള പണിക്കാരെ ഏർപ്പാടാക്കണം.
ഏകദേശം പതിനഞ്ചു
മിനിറ്റത്തെ ഡ്രൈവിംഗിന് ശേഷം അവൻ ഷബീറിന്റെ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ കൂറ്റൻ ആർച്ച് ഗേറ്റിന് മുന്നിലെത്തി. വണ്ടിയുടെ ഹോൺ കേട്ടതും സെക്യൂരിറ്റിക്കാരൻ സലാമിക്ക വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തി ഗേറ്റ് തുറന്നു തന്നു.
അവൻ വണ്ടി നേരെ പോർച്ചിലേക്ക് കയറ്റി നിർത്തി.
പോർച്ചിൽ വണ്ടി നിർത്തി എൻജിൻ ഓഫാക്കിയതും ബംഗ്ലാവിന്റെ വലിയ മരവാതിൽ തുറന്ന് റസിയത്ത പുറത്തേക്ക് വന്നു. നാൽപതു വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന റസിയ, തികച്ചും ഒരു നാടൻ ഐശ്വര്യമുള്ള സ്ത്രീയായിരുന്നു.
ലളിതമായ ഒരു കോട്ടൺ ചുരിദാറായിരുന്നു അവരുടെ വേഷം. മുഖത്ത് എപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ആ ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി അവരെ കൂടുതൽ ആദരണീയയാക്കി.
“എല്ലാ സാധനങ്ങളും കിട്ടിയോ ഉണ്ണിയേ? ലിസ്റ്റിൽ ഉള്ളതൊക്കെ ഒപ്പിച്ചോ?” വാതിൽപ്പടിയിൽ നിന്ന് റസിയ ചോദിച്ചു.
“എല്ലാ സാധനങ്ങളും വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട് റസിയത്താ. മട്ടണും മീനുമൊക്കെ നല്ല ഫ്രഷ് സാധനങ്ങൾ തന്നെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പച്ചക്കറികളുമെല്ലാം ഒന്നാന്തരം സാധനങ്ങളാണ്.”
ഉണ്ണി കാറിന്റെ ഡിക്കി തുറന്ന് വലിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളും ബോക്സുകളും പുറത്തെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അയ്യോ, ഇത്രയും ഭാരമുള്ള സാധനങ്ങൾ നീ തനിയെ ചുമക്കണ്ട ഉണ്ണിയേ. ഞാനും കൂടെ കൂടാം,” റസിയ സ്നേഹത്തോടെ വിലക്കി.
അങ്ങനെ ഉണ്ണിയും റസിയയും സാധനങ്ങളടങ്ങിയ വലിയ കവറുകൾ രണ്ടു കൈകളിലുമായി ഉയർത്തി അടുക്കളഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. വീടിന്റെ വിശാലമായ ഡൈനിംഗ് ഹാളിലൂടെ കടന്ന് അവർ വലിയ മോഡുലാർ കിച്ചണിലെത്തി.