“ഇത്താ… ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നു,” ഞാൻ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
സമീറ ഇത്ത അടുത്തുചെന്ന് എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തഴുകി. “സൂക്ഷിച്ചു പോ റഹീമേ… ഇന്നത്തെ ഈ ബാക്കിവെച്ച നിമിഷങ്ങൾ നമുക്ക് മാറ്റിവെക്കാം. ഞാൻ വിളിക്കാം.”
ഞാൻ ഹോട്ടൽ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് തിടുക്കത്തിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി, ബൈക്കിൽ കയറി ആയിഷയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ലക്ഷ്യമാക്കി അതിവേഗത്തിൽ വണ്ടിയോടിച്ചു. പുതിയൊരു കെണിയും അതേസമയം പുതിയൊരു ബന്ധവും എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വഴിമാറുകയായിരുന്നു.
റോഡിലെ ബ്ലോക്കുകളും വളവുകളും വെട്ടിച്ച് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഞാൻ ആയിഷയുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിലെത്തി ബൈക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി. ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിൽ നിന്നും പെട്ടെന്ന് ജൂൺ മാസത്തിലെ ഈ കനത്ത ചൂടിലേക്കും വിയർപ്പിലേക്കും വന്നപ്പോൾ ശരീരം ആകെ തളർന്നിരുന്നു. ഒപ്പം പകുതി വഴിയിൽ വെച്ച് നിർത്തേണ്ടി വന്നതിന്റെ ഒരു അസ്വസ്ഥതയും ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ ബൈക്കിന്റെ കീ പോക്കറ്റിലിട്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. വാതിൽക്കൽ തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്ന ആയിഷ എന്നെ കണ്ടതും വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറ്റി. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.
“ഹാവൂ… നീ എത്തിയല്ലോ. ഞാൻ പേടിച്ചുപോയി റഹീം. അബ്ബു ഏതു സമയവും കയറിവരും,” അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയത്. “ഇതെന്താ റഹീം… നീ ആകെ വിയർത്തു കുളിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ? മുഖമൊക്കെ ഒരുമാതിരി ഇരിക്കുന്നു…”
വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ഫയലുകൾക്കിടയിൽ ഇരുന്ന് വന്നതിന്റെ ലക്ഷണമല്ല എന്റെ മുഖത്തുള്ളതെന്ന് അവൾക്ക് സംശയം തോന്നാതിരിക്കാൻ ഞാൻ വേഗം മനസ്സാന്നിധ്യം വീണ്ടെടുത്തു.
“അത്… വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ആ പഴയ റെക്കോർഡ് റൂമിൽ ഫാനൊന്നുമില്ല ആയിഷാ. ആകെ പൊടിയും ചൂടും. സമീറ ഇത്തയുടെ കൂടെ ഇരുന്ന് ആ പഴയ രജിസ്റ്ററുകൾ ഒരോന്നായി എടുത്തു നോക്കി വന്നപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ആകെ വിയർത്തു,” ഞാൻ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പതുക്കെ കുടഞ്ഞുകൊണ്ട് കള്ളം പറഞ്ഞു.
“ആണോ… എങ്കിൽ നീ വേഗം പോയി മുഖമൊന്ന് കഴുകി ദാ ഈ ഫാനിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക് ഇരിക്ക്. ഞാൻ കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുക്കാം,” അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
ഞാൻ ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. എന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ പോക്കറ്റിലേക്ക് പോയി. ലൂബ്രിക്കന്റിന്റെയും ബാക്കി വന്ന കോണ്ടത്തിന്റെയും പാക്കറ്റുകൾ ഇപ്പോഴും എന്റെ പോക്കറ്റിൽ തന്നെയുണ്ട്. അബ്ബു വരുന്നതിനു മുൻപ് ഇത് എവിടെയെങ്കിലും സുരക്ഷിതമായി മാറ്റണമായിരുന്നു. ഞാൻ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് ബാത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
മുഖം കഴുകി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും വന്നത് ആ ത്രീ സ്റ്റാർ ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു. സമീറ ഇത്തയുടെ ആ കൊഴുത്ത ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും, താല്പര്യത്തോടെയുള്ള ആ നോട്ടവും ഒക്കെ ഇപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു. പകുതി വഴിയിൽ വെച്ച് അബ്ബുവിന്റെ ഫോൺ കോൾ കാരണം നിർത്തേണ്ടി വന്നതിന്റെ ആവേശം എന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും ഒരു തീയായി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ തിരികെ ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോഴേക്കും ആയിഷ ഒരു ഗ്ലാസ് നാരങ്ങാവെള്ളവുമായി വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അത് എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തന്നു.
“എന്നിട്ട്… ആധാരത്തിന്റെ പ്രശ്നമൊക്കെ തീർന്നോ റഹീം? സമീറ ഇത്ത ഇനി വേറെ പേപ്പറുകളൊന്നും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ അല്ലേ?” അവൾ എന്റെ അരികിലിരുന്ന് ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഏതാണ്ട് തീർന്നു മോളെ. ഇത്ത ഇനി ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ നാളെ ഓഫീസിൽ വെച്ച് ശരിയാക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,” ഞാൻ നാരങ്ങാവെള്ളം കുടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു പുതിയ വാട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജിന്റെ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ടോൺ മുഴങ്ങി. ഞാൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോണെടുത്തു നോക്കി.