ഞാൻ പതുക്കെ അവരുടെ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു.
“ഇത്താ… ദാ അബ്ബു ഒപ്പിട്ട ഫയൽ,” ഞാൻ ഫയൽ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
എന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും സമീറ ഇത്ത കണ്ണടയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ എന്നെ നോക്കി. ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് അവരുടെ മുഖത്തെ ആ ഔദ്യോഗിക ഗൗരവം മാറി, ചുണ്ടുകളിൽ ആ പഴയ കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവർ ചുറ്റും ഒന്നു നോക്കി. അടുത്ത സീറ്റുകളിലുള്ളവർ അവരുടെ ഫയലുകളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ആഹാ, റഹീം വന്നോ. ഞാൻ വിചാരിച്ചു നീ വരാൻ വൈകുമെന്ന്,” സമീറ ഇത്ത ഫയൽ വാങ്ങി തുറന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“എല്ലാം കൃത്യമായി ഒപ്പിട്ടിട്ടുണ്ട് ഇത്താ. ഇനി ഇതിൽ വേറെ എന്തെങ്കിലും ബാക്കിയുണ്ടോ?” ഞാൻ അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
“ഫയലിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇവിടെ കൃത്യമാക്കാം റഹീമേ… പക്ഷേ, ഇന്നലെ അവിടെ ബാക്കിവെച്ച ചില കാര്യങ്ങളില്ലേ, അത് നമ്മൾ എങ്ങനെ തീർപ്പാക്കും?” ഇത്ത ഫയലിൽ നിന്ന് കണ്ണുകളുയർത്തി, വശ്യമായ ഒരു നോട്ടത്തോടെ എന്നോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
സമീറ ഇത്ത ചുറ്റുമുള്ള ജീവനക്കാരുടെ സാന്നിധ്യം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തേക്ക് വന്ന് ഫയലുകൾക്കിടയിലൂടെ എന്നെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം കൗതുകവും ആഗ്രഹവും അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഈ ഫയലിലെ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് മുൻപ് തന്നെ ശരിയാക്കി വെക്കാം റഹീമേ,” സമീറ ഇത്ത താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ആ ബാക്കിവെച്ച സംസാരമില്ലേ… അത് ഇവിടെ വെച്ച് തീർക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഉച്ച കഴിഞ്ഞ്, ഓഫീസ് വിടുമ്പോൾ എന്റെ കൂടെ ഒരു സ്ഥലം വരെ ഒന്ന് വരണം. എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്.”
അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കല്പനയേക്കാൾ ഉപരി, ഒരഭ്യർത്ഥനയുടെയും ആകർഷണത്തിന്റെയും സ്വരമുണ്ടായിരുന്നു. ഓഫീസിലെ സീറ്റിന് താഴെ കൂടെയുള്ള ജീവനക്കാരി ശ്രദ്ധിക്കാത്ത വിധത്തിൽ സമീറ ഇത്തയുടെ കാൽപ്പാദം എന്റെ കാലിൽ പതുക്കെ തൊട്ടുരുമ്മി. ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂട് എന്റെ പാന്റസിനുള്ളിലൂടെ കടന്ന് ശരീരത്തിലേക്ക് പടരുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.
“എവിടേക്കാണ് ഇത്താ? ആയിഷ മോൾ തനിച്ചാണ് വീട്ടിൽ,” ഞാൻ അല്പം മടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
സമീറ ഇത്ത ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എന്റെ സംശയങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നു. “ആയിഷ മോളെ ഞാൻ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ കാര്യങ്ങൾ. പിന്നെ, നീ എന്റെ കൂടെ വരുമ്പോൾ ആരും ഒന്നും ചോദിക്കില്ല. ഈ റൂട്ടിലെ ഒഴിഞ്ഞ ഒരു ക്വാർട്ടേഴ്സ് ഉണ്ട്, അവിടെ നമുക്ക് സമാധാനമായി സംസാരിക്കാം. നീ വരുമല്ലോ അല്ലേ?”
ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പറ്റില്ല എന്ന് പറയാൻ തോന്നിയില്ല. സമീറ ഇത്തയുടെ ആ വലിയ ശരീരവും, ആ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയുള്ള സംസാരവും എന്നെ വല്ലാതെ വശീകരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ശരി ഇത്താ… ഞാൻ വരാം. എത്ര മണിക്കാണ് ഞാൻ എവിടെയാണ് വെയിറ്റ് ചെയ്യേണ്ടത്?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“നാല് മണിക്ക് ഓഫീസിന് അല്പം അകലെയുള്ള പഴയ ആലിൻ ചുവട്ടിൽ വണ്ടി നിർത്തിയിട്ടാൽ മതി. ഞാൻ വരാം,” ഇത്ത ഫയലിൽ എന്തോ എഴുതിക്കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നലെ കണ്ട ആ വെപ്രാളം മാറിയിരുന്നു, പകരം സമീറ ഇത്തയോടൊപ്പമുള്ള ആ വരാനിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കാമവും ആകാംക്ഷയുമായിരുന്നു മനസ്സിൽ നിറയെ. വീട്ടിൽ ചെന്ന് ആയിഷയോട് ഈ കാര്യം എങ്ങനെ പറയുമെന്നതായിരുന്നു അടുത്ത ചിന്ത.
ഞാൻ വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് നേരെ ബൈക്കോടിച്ച് ആയിഷയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. ഉമ്മറത്ത് തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്ന ആയിഷ ഞാൻ വരുന്നത് കണ്ടതും വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പരവേശമുണ്ടായിരുന്നു.
“റഹീം… എന്തായി? സമീറ ഇത്ത വല്ലതും പറഞ്ഞോ? ഓഫീസിൽ വെച്ച് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടായോ?” അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചോദിച്ചു.