അത് സമീറ ഇത്ത അയച്ച മെസ്സേജ് ആയിരുന്നു:
*”റഹീം, നീ സുരക്ഷിതമായി എത്തിയോ? ഇന്ന് അവിടെ വെച്ച് പൂർത്തിയാക്കാൻ പറ്റാത്തത് നമുക്ക് അടുത്ത തവണ നന്നായി തീർക്കണം. ഞാൻ വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ഫയലുകൾ ഒക്കെ ഇവിടെ കൃത്യമാക്കി വെക്കാം… നീ ആയിഷയോട് സൂക്ഷിച്ചു സംസാരിക്കണം.”*
മെസ്സേജ് വായിച്ചതും എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഞാൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി ആയിഷയെ നോക്കി. അവൾ തികച്ചും നിഷ്കളങ്കമായി എന്നെത്തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്. ഒരേസമയം ആയിഷയുടെ പ്രണയവും, സമീറ ഇത്തയുടെ കനത്ത ശരീരവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു പുതിയ കളിക്കളത്തിലേക്കാണ് ഞാൻ കാൽവെച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമായി.
ഞാൻ ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്ത് പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരികെ വെച്ചപ്പോഴേക്കും, പുറത്ത് ഒരു കാർ വന്ന് നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സാധാരണ അബ്ബു ബസ്സിലാണ് വരാറുള്ളതെങ്കിലും, ഇന്ന് ടൗണിൽ നിന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ കാറിലാണ് എത്തിയത്.
“ദാ അബ്ബു എത്തി!” ആയിഷ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.
ഞാനും വേഗം മുഖത്തെ ഭാവങ്ങൾ മാറ്റി, തികച്ചും സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. കാറിന്റെ ഡോർ അടയുന്ന ശബ്ദത്തിന് പിന്നാലെ, കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ബാഗുമായി അബ്ബു ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിവന്നു. യാത്രയുടെ നേരിയ ക്ഷീണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
“ആഹാ റഹീം മോൻ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നോ? ഞാൻ വിചാരിച്ചു നീ പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന്,” അകത്തേക്ക് കയറി വന്നുകൊണ്ട് അബ്ബു തികഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വന്നതായിരുന്നു അബ്ബു. ആ അതിർത്തി തർക്കത്തിന്റെ ഫയൽ ഇന്നലെ സമീറ ഇത്ത ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നല്ലോ. അതിൽ അബ്ബു ഒപ്പിടേണ്ട ഭാഗങ്ങൾ ഒക്കെ ഒപ്പിടുവിച്ച് വാങ്ങി വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ ഏൽപ്പിക്കാൻ ആയിഷ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു,” ഞാൻ വളരെ ഗൗരവത്തോടെ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു.
“അതേപ്പാ… നീ പറഞ്ഞത് വളരെ നന്നായി. ആ അതിർത്തിയുടെ കാര്യം ഓർത്ത് എനിക്ക് വലിയ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു. സമീറ അവിടെയുള്ളത് കൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ വേഗം നടക്കും. ഒപ്പൊക്കെ കൃത്യമായില്ലേ?” അബ്ബു ബാഗ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എല്ലാം കൃത്യമായിട്ടുണ്ട് അബ്ബു. സമീറ ഇത്ത ഫയലുകൾ ഒക്കെ പരിശോധിച്ചു. ചില പഴയ റെക്കോർഡുകൾ കൂടി ഒത്തുനോക്കാൻ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം കുറച്ചു സമയം കൂടി ഓഫീസിൽ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നു. ബാക്കി നടപടികൾ നാളെയോടെ തീരും എന്നാണ് ഇത്ത പറഞ്ഞത്,” വിയർപ്പിന്റെ കാരണം അബ്ബുവിന് സംശയം തോന്നാത്ത രീതിയിൽ ഞാൻ വീണ്ടും സമർത്ഥമായി ആവർത്തിച്ചു.
“വളരെ സന്തോഷം റഹീമേ… നീ ഉള്ളതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടി,” അബ്ബു ആയിഷയെ നോക്കി. “മോളെ, കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും എടുക്ക്. റഹീമിനും കൊടുക്ക്.”
“ഞാൻ റഹീമിന് നാരങ്ങാവെള്ളം കൊടുത്തു അബ്ബു. അബ്ബുവിന് ഞാൻ ചായ എടുക്കാം,” ആയിഷ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. പോകുന്ന വഴിക്ക് അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. ഞാൻ കാണിച്ച ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ അവൾക്ക് എന്നോട് വലിയ ബഹുമാനവും സ്നേഹവും തോന്നിയ ലക്ഷണം ആ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ അബ്ബുവിനോടൊപ്പം ഹാളിലെ കസേരയിലിരുന്ന് നാട്ടിലെ മറ്റു ചില പൊതുവിശേഷങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. എങ്കിലും എന്റെ പോക്കറ്റിനുള്ളിലിരിക്കുന്ന ആ കവറിന്റെ ചൂടും, ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ വെച്ച് സമീറ ഇത്തയുടെ കൂടെയുള്ള ആ അപൂർണ്ണമായ നിമിഷങ്ങളും എന്റെ ഉപബോധമനസ്സിൽ അപ്പോഴും അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരേസമയം അബ്ബുവിന്റെ വിശ്വാസവും, ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയവും, സമീറ ഇത്തയുടെ വശ്യമായ രഹസ്യങ്ങളും ഒത്തുചേരുന്ന ഈ പുതിയ സാഹചര്യം എന്നെ കൂടുതൽ ജാഗ്രതയുള്ളവനാക്കുകയായിരുന്നു.
അബ്ബുവിന്റെ ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങളും നാട്ടിലെ പുതിയ തടിമില്ലുകളുടെ വിശേഷങ്ങളും കേട്ടിരുന്നപ്പോഴും എന്റെ ശ്രദ്ധ പൂർണ്ണമായും അവിടെയായിരുന്നില്ല. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി വരുന്ന ആയിഷയുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലുമായിരുന്നു എന്റെ കണ്ണ്. വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അബ്ബുവിന്റെ സാന്നിധ്യം ആയിഷയെ വീണ്ടും ആ പഴയ നിഴൽരൂപത്തിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. അവൾ തല താഴ്ത്തി, ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ അബ്ബുവിന് ചായക്കപ്പ് നീട്ടി. അബ്ബു അത് വാങ്ങി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞു: