അപ്പോഴാണ് ഇത്തയുടെ കൂടെ വന്ന ജീവനക്കാരൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഫോൺ ചെയ്യാൻ വേണ്ടി അല്പം മാറി നിന്നത്. ആ സമയം നോക്കി സമീറ ഇത്ത ആയിഷയുടെ അടുത്തേക്ക് അല്പം നീങ്ങിനിന്നു. ഇത്തയുടെ വിരിഞ്ഞ വലിയ ചന്തികൾ ആയിഷയുടെ തുടകളിൽ പതുക്കെ മുട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഉറങ്ങുകയായിരുന്നോ? ഹാളിലെ സോഫയൊക്കെ അല്പം മാറി കിടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ… തലയണയൊക്കെ താഴെയാണല്ലോ വീണു കിടക്കുന്നത്,” സമീറ ഇത്ത സോഫയിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ കണ്ണുചുമ്മി കാണിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഹാളിലെ ആകെ അലങ്കോലമായ അവസ്ഥ സമീറ ഇത്തയുടെ മൂർച്ചയുള്ള കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് തപ്പിയെടുക്കാൻ അവർക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. ഇത്തയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ആയിഷയുടെ മുഖം വീണ്ടും ചുവന്നു തുടുത്തു.
ആയിഷ പേടിയോടെ അവളുടെ തട്ടം ഒന്നുകൂടി നെഞ്ചിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. സമീറ ഇത്തയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവൾ തറയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഇത്തയുടെ വലിയ മാറിടം ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ ഉയർന്നുതാഴുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ഒരു ഗവൺമെന്റ് ഓഫീസറുടെ ഗൗരവത്തോടെ കൂടെയുള്ള ജീവനക്കാരൻ പുറത്തു നിൽക്കുമ്പോഴും, ഇത്തയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞങ്ങളെ പരിഹസിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
“അത്… ഇത്താ… ഞങ്ങൾ ഇവിടെയിരുന്ന് ടിവി കാണുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അബദ്ധത്തിൽ തട്ടിയതാവും,” ഞാൻ എങ്ങനെയൊക്കെയോ വാക്കുകൾ ഒപ്പിയെടുത്ത് പറഞ്ഞു.
“ആണോ… ടിവി കാണുമ്പോൾ സോഫ ഇത്രയും നീങ്ങുമോ റഹീമേ?” സമീറ ഇത്ത ശബ്ദം താഴ്ത്തി, കൂടെയുള്ള ആൾ കേൾക്കാത്ത പാകത്തിൽ ചോദിച്ചു. അവരുടെ ആ നോട്ടം എന്റെ പാന്റസിന്റെ സിപ്പിലേക്കും അവിടെയുണ്ടായ നേരിയ മാറ്റങ്ങളിലേക്കും നീണ്ടതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെയും, വർഷങ്ങളായി പുരുഷസ്പർശമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ക്ലർക്കിന്റെയും അനുഭവസമ്പത്ത് ആ നോട്ടത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും പുറത്തുനിന്ന ജീവനക്കാരൻ ഫോൺ സംഭാഷണം കഴിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് കയറിവന്നു. “സമീറ റഹീം, നമുക്ക് വൈകുന്നു. അടുത്ത സൈറ്റിലേക്ക് കൂടി പോകേണ്ടതാണ്.”
“ആ, ദാ വരുന്നു പ്രകാശേട്ടാ,” സമീറ ഇത്ത മുഖത്തെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറ്റി ഒരു ഔദ്യോഗിക ജീവനക്കാരിയുടെ ഗൗരവം വീണ്ടെടുത്തു.
അവർ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയൽ എടുത്ത് ആയിഷയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. “മോളെ, ഇതിൽ അബ്ബു ഒപ്പിടേണ്ട സ്ഥലങ്ങൾ ഞാൻ പെൻസിൽ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. നാളെ രാവിലെ ഇത് റഹീമിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു വിട്ടാൽ മതി. വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ എത്തിച്ചേക്കണം.”
ഫയൽ വാങ്ങുമ്പോൾ ആയിഷയുടെ വിരലുകൾ ഇത്തയുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ ഉരസി. ഇത്ത ആയിഷയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ കണ്ണുചുമ്മി കാണിച്ചു. “പിന്നെ… പകൽ സമയത്ത് വാതിലൊക്കെ അടച്ചിടുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കണം കേട്ടോ. നാട്ടുകാരാണ്, പലതും വിചാരിക്കും.”
ആ ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ സമീറ ഇത്ത കാര്യങ്ങളെല്ലാം തങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി എന്ന് വ്യക്തമാക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിൽ ഭീഷണിയേക്കാൾ ഉപരി, ഞങ്ങളുടെ രഹസ്യം തന്നിൽ ഭദ്രമായിരിക്കുമെന്ന ഒരു ഉറപ്പാണ് ആ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്.
സമീറ ഇത്തയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളും പടികളിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവർ ഗേറ്റ് കടന്ന് പോകുന്നത് വരെ ഞാൻ ഉമ്മറത്തുതന്നെ നോക്കിനിന്നു. നടന്നുപോകുമ്പോൾ സാരി തുളച്ചുകാണിക്കുന്ന സമീറ ഇത്തയുടെ ആ വലിയ ചന്തികളുടെ ഇളക്കം എന്റെ ഉള്ളിൽ പുതിയൊരു ചിന്തയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചിരുന്നു.
ഞാൻ വേഗം മുൻവാതിൽ അടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു. ആയിഷ സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു.
“റഹീം… ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ! ഇത്തയ്ക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. ഇനി നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?” അവൾ തലയിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് ചെന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “നീ പേടിക്കേണ്ട ആയിഷാ. ഇത്ത ആരോടും പറയില്ല. ഇത്തയുടെ ആ സംസാരവും നോട്ടവും കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്… അവർക്ക് നമ്മളോട് ഒരു ദേഷ്യവുമില്ലെന്നാണ്. ഒരുപക്ഷേ, ഇത്തയ്ക്ക് നമ്മളോട് വേറെ എന്തെങ്കിലും…” ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.