ഫോണിന്റെ മ്യൂട്ട് ബട്ടൺ ഞാൻ മാറ്റിയതും, മറുതലയ്ക്കൽ നിന്നും സമീറ ഇത്തയുടെ കനത്ത ശ്വാസ ശബ്ദം സ്പീക്കറിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. സ്ക്രീനിൽ ഇത്തയുടെ മുഖം വല്ലാതെ ചുവന്ന് തുടുത്തിരുന്നു. അവരുടെ നൈറ്റിയുടെ മുൻഭാഗം ആകെ അലങ്കോലമായിരുന്നു, നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ തിളങ്ങി നിന്നു. തങ്ങൾ തമ്മിൽ ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ വെച്ച് പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാത്തത് റഹീമും ആയിഷയും കൂടി ചെയ്യുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ ഇത്തയ്ക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
”റഹീമേ…” ഇത്തയുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ ഇവിടെയിരുന്ന് ശരിക്കും ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു… ആ ശബ്ദങ്ങളൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ശരീരം ആകെ തളർന്നുപോയിടാ…”
”ഇത്താ… ക്ഷമിക്കണം, അവൾ പെട്ടെന്ന് വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് കോൾ കട്ട് ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല,” ഞാൻ പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു.
”അതിന് ഞാൻ നിന്നോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ലല്ലോടാ…” ഇത്തയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഒന്നുണ്ട്, ആ പെണ്ണിന് നീ കൊടുത്ത സുഖം നാളെ എനിക്കും വേണം. നാളെ രാവിലെ നീ വില്ലേജ് ഓഫീസിലേക്ക് ഫയലുമായി വരുമ്പോൾ ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് തീരുമാനിക്കാം. ഇപ്പോൾ നീ പോയി കിടന്നുറങ്ങ്.”
ഇത്ത അത്രയും പറഞ്ഞ് കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. ഞാൻ ഫോൺ ബെഡിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് മലർന്നു കിടന്നു. ഒരേസമയം ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയവും, സമീറ ഇത്തയുടെ അടക്കാനാവാത്ത കാമവും എന്നെ പുതിയൊരു ജീവിത സാഹചര്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്. നാളെ വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ വെച്ച് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന ചിന്തയോടെ ഞാൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി.
രാത്രിയുടെ അവശേഷിച്ച യാമങ്ങളിൽ ഉറക്കം എന്നെ പൂർണ്ണമായി അനുഗ്രഹിച്ചില്ല. കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ സമീറ ഇത്തയുടെ വശ്യമായ നോട്ടവും, തൊട്ടുപിന്നാലെ റൂമിൽ വെച്ച് ആയിഷയുമായി പങ്കിട്ട ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങളും മാറിമാറി മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. ഒരു വശത്ത് കുടുംബത്തിന്റെ തണലും ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹവും, മറുവശത്ത് സമീറ ഇത്ത എന്ന മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെ അനുഭവസമ്പത്തും അധികാരവും നൽകുന്ന വശ്യതയും.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ പ്ലാനിന്റെ രൂപരേഖ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. അബ്ബുവിന്റെ പറമ്പിന്റെ ഫയൽ വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ ഇത്തയുടെ കൈകളിലാണ്. അത് പൂർണ്ണമായി തീർപ്പാക്കണമെങ്കിൽ ഇത്തയെ പിണക്കാൻ കഴിയില്ല, അതിലുപരി അവരിലേക്ക് വീണ്ടും അടുക്കാനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹവും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഞാൻ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ച് റെഡിയായി ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അപ്പോഴേക്കും അബ്ബു ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പത്രം വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചായയുമായി ആയിഷ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നലത്തെ രാത്രിയുടെ യാതൊരു ലക്ഷണങ്ങളും ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ അവൾ എനിക്ക് തന്ന ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെ ഓർമ്മകളുണ്ടായിരുന്നു.
“ആ, റഹീം മോൻ എഴുന്നേറ്റോ. ചായ കുടിച്ചിട്ട് നമുക്ക് ആ വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ കാര്യത്തിന് പോകണം. സമീറയോട് ബാക്കി പേപ്പറുകൾ കൂടി വാങ്ങി വരണം,” അബ്ബു പത്രം മടക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ റെഡിയാണ് അബ്ബു. ദാ ഇപ്പൊ ഇറങ്ങാം,” ഞാൻ ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
ആയിഷ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരികെ പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഫയലുകൾ അടങ്ങിയ കവർ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. “റഹീം, ഇത്ത പറഞ്ഞ ബാക്കി ആധാരത്തിന്റെ കോപ്പികൾ ഇതിലുണ്ട്. കൃത്യമായി ഏൽപ്പിച്ചേക്കണേ.”
“ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം ആയിഷാ,” ഞാൻ കവർ കയ്യിലെടുത്തു.
പത്തു മണിയായപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ബൈക്കുമായി വില്ലേജ് ഓഫീസിന് മുന്നിലെത്തി. ഇന്നലത്തെക്കാൾ അല്പം തിരക്ക് ഓഫീസിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അകത്തേക്ക് നടന്ന് സമീറ ഇത്തയുടെ സീറ്റിന് മുന്നിലെത്തി. ഇത്ത കസേരയിലിരുന്ന് ഗൗരവത്തോടെ ആരോടോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ഔദ്യോഗിക വേഷത്തിൽ അവർ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇന്നലെ ഫോണിലൂടെ കണ്ട ആ വന്യമായ രൂപം മറ്റൊരാളുടേതാണെന്ന് തോന്നിപ്പോകും.