ഞാൻ വേഗം മുൻവാതിൽ അടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു. ആയിഷ സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു.
“റഹീം… ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ! ഇത്തയ്ക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. ഇനി നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?” അവൾ തലയിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് ചെന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “നീ പേടിക്കേണ്ട ആയിഷാ. ഇത്ത ആരോടും പറയില്ല. ഇത്തയുടെ ആ സംസാരവും നോട്ടവും കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്… അവർക്ക് നമ്മളോട് ഒരു ദേഷ്യവുമില്ലെന്നാണ്. ഒരുപക്ഷേ, ഇത്തയ്ക്ക് നമ്മളോട് വേറെ എന്തെങ്കിലും…” ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
“റഹീം… നീ എന്താ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?” ആയിഷ വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ ശ്വാസമെടുപ്പ് അപ്പോഴും വേഗത്തിലായിരുന്നു.
”അതുപിന്നെ… സമീറ ഇത്തയുടെ കെട്ടിയോൻ മരിച്ചിട്ട് കുറച്ചുകാലമായില്ലേ. ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യം ഇല്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതിന്റെ ആ ഒരു താല്പര്യവും കള്ളച്ചിരിയുമൊക്കെ അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ കാര്യം പുറത്തുപറയാതിരിക്കാൻ ഇത്തയ്ക്ക് നമ്മളിൽ നിന്ന് മറ്റെന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലോ?” ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ആയിഷയുടെ മുഖത്ത് ഒരു അത്ഭുതവും ഒപ്പം ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിവും തെളിഞ്ഞു വന്നു. സമീറ ഇത്തയുടെ ആ കൊഴുത്ത ശരീരവും, ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോഴുള്ള അവരുടെ വശ്യമായ നോട്ടവും ഒക്കെ ആയിഷയുടെ മനസ്സിലൂടെയും കടന്നുപോയിട്ടുണ്ടാകാം.
”നീ പറയുന്നത് ശരിയാണെങ്കിൽ… സമീറ ഇത്ത നമ്മളെ ഒരു കെണിയിൽ വീഴ്ത്തിയതാണോ?” ആയിഷ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.
”കെണിയല്ല ആയിഷാ, ഇതൊരു ഒത്തുതീർപ്പാകാനാണ് സാധ്യത,” ഞാൻ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ വീണ്ടും കൈകൾ ചുറ്റി. “നാളെ ഫയലുമായി ഞാൻ വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. ഇത്ത എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് അപ്പോൾ അറിയാമല്ലോ.”
റഹീമിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആയിഷയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പതുക്കെ ഒരുതരം ആകാംക്ഷയ്ക്ക് വഴിമാറാൻ തുടങ്ങി. സമീറ ഇത്തയെപ്പോലെ വിരിഞ്ഞ ശരീരമുള്ള, മുതിർന്ന ഒരു സർക്കാർ ജീവനക്കാരി തങ്ങളുടെ രഹസ്യത്തിൽ പങ്കാളിയാകാൻ പോകുന്നു എന്ന ചിന്ത ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തിന് പുതിയൊരു മാനം നൽകുകയായിരുന്നു.
ആയിഷ : ” എന്നാലും റഹീം ഇന്ന് ഇനി ഒന്നിനും ഞാനില്ല.. എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്..നാളെ നീ പോയി സമീറാത്ത യെ കണ്ടു വാ…”
ആയിഷയുടെ ആ വാക്കുകളിലെ പരിഭ്രാന്തിയും ക്ഷീണവും മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. സമീറ ഇത്തയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള വരവും അവരുടെ ആ ചോദ്യങ്ങളും ഉണ്ടാക്കിയ മാനസിക ബുദ്ധിമുട്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഞാൻ അവളെ കൂടുതൽ നിർബന്ധിക്കാൻ തുനിഞ്ഞില്ല.
“ശരി മോളെ, നീ പറഞ്ഞതാണ് ശരി. ഇന്ന് ഇനി നമുക്ക് വിശ്രമിക്കാം. മനസ്സിന് സമാധാനമില്ലാതെ ഒന്നിനും ഒരു സുഖം ഉണ്ടാകില്ല,” ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവൾ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ഹാളിലെ സോഫയും തലയണകളും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് വേഗം സാധാരണ രീതിയിലാക്കി മാറ്റി. സമീറ ഇത്ത കണ്ടതുപോലെയുള്ള അടയാളങ്ങളൊന്നും ഇനി ആരും കാണാതിരിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ പകലിന്റെ ബാക്കി സമയം മുഴുവൻ വലിയ അനിഷ്ടങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, വരാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിയ ആശങ്കയോടെ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നു തീർത്തു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ…
അബ്ബു ഒപ്പിട്ട ഫയലുമായി ഞാൻ വില്ലേജ് ഓഫീസിലേക്ക് തിരിക്കാൻ തയ്യാറായി. ആയിഷ ഉമ്മറത്ത് വന്ന് എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു നേരിയ ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
“റഹീം… സൂക്ഷിക്കണം. ഇത്ത എന്താണ് പറയുന്നതെന്ന് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കണം. ഓഫീസിൽ വെച്ച് കൂടുതൽ ആളുകളുള്ളപ്പോൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കണേ,” അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.