മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ആ വലിയ കട്ടിലിൽ വെച്ച് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ബാഹ്യലോകത്തെ എല്ലാ ചിന്തകളും മറന്ന് ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മാത്രം മുഴുകി.
ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസവും ശരീരങ്ങളും ഒരേ താളത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന് ആ ഹോട്ടൽ മുറിയെ ചൂടുപിടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്. സമീറ ഇത്തയുടെ കനത്ത തുടകൾ എന്റെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകുകയും, ഞങ്ങൾ ആ സുഖത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങുകയും ചെയ്ത ആ കൃത്യ സമയത്താണ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന എന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ അതിശക്തമായി വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.
ആ കട്ടിലിന്റെ ചലനങ്ങൾക്കിടയിലും ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലെ വെളിച്ചം എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. ഞാൻ ചലനങ്ങൾ അല്പം നിർത്തി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ഡിസ്പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞു വന്ന പേര് കണ്ട് എന്റെ ഉള്ളിലൊന്ന് മിന്നി.
**”ആയിഷ”**
ഫോൺ കട്ട് ആവാതെ തുടർച്ചയായി ബെല്ലടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആയിഷയുടെ പേര് കണ്ടതും സമീറ ഇത്തയും പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവരുടെ മുഖത്തെ ആ കാമഭാവം മാറി നേരിയൊരു പരിഭ്രമം പടർന്നു.
“റഹീം… ആരാ അത്? ആയിഷയാണോ?” ഇത്ത ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“അതെ ഇത്താ… അവളാണ്,” ഞാൻ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു.
ഞാൻ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് കാതിലേക്ക് വെച്ചു. മറുതലയ്ക്കൽ ആയിഷയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രാന്തിയും ദൃതിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“റഹീം… നീ എവിടെയാ? വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ പണി കഴിഞ്ഞില്ലേ? നീ വേഗം ഇങ്ങോട്ട് വാ…” ആയിഷ തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്താ ആയിഷാ? എന്തുപറ്റി? ഞാൻ ഇത്തയെ സഹായിക്കുകയാണ്,” ഞാൻ സമീറ ഇത്തയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അബ്ബു വിളിച്ചിരുന്നു റഹീം! അബ്ബു ടൗണിലെ പണി കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പൊ ബസ്സിൽ കയറി എന്ന് പറഞ്ഞു. ഒരു അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അബ്ബു വീട്ടിലെത്തും. നീ ഇവിടെ ഇല്ലെങ്കിൽ അബ്ബുവിന് സംശയം തോന്നും. ആധാരത്തിന്റെ കാര്യമൊക്കെ അബ്ബു ചോദിച്ചാൽ എനിക്ക് പറയാൻ അറിയില്ല. നീ വേഗം വായോ…” ആയിഷയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പേടി നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
“ശരി മോളെ… ഞാൻ ഫയലിന്റെ കാര്യം ഏതാണ്ട് തീർത്തിട്ടുണ്ട്. ദാ ഇപ്പൊ ഇറങ്ങും, പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഞാൻ അവിടെയെത്താം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
ഫോൺ വെച്ചതും സമീറ ഇത്ത കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം അലങ്കോലമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അബ്ബു വരുന്ന വിവരം കേട്ടപ്പോൾ ഇത്തയ്ക്കും കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായി.
“റഹീമേ… അബ്ബു എത്തിയാൽ പിന്നെ നമ്മൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കില്ല. നീ വേഗം വസ്ത്രം മാറി പൊയ്ക്കോ. ബാക്കി നമുക്ക് പിന്നീട് സമാധാനമായി തീർക്കാം,” ഇത്ത സാരി എടുത്ത് ശരീരത്തിലേക്ക് പുതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പകുതി വഴിയിൽ വെച്ച് നിർത്തേണ്ടി വന്നതിന്റെ നിരാശ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, സാഹചര്യത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദം കാരണം ഞാൻ വേഗം വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. ഉപയോഗിച്ച കോണ്ടവും ലൂബ്രിക്കന്റും കൃത്യമായി മാറ്റി വെയ്ക്കാൻ ഞാൻ മറന്നില്ല.
“ഇത്താ… ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നു,” ഞാൻ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
സമീറ ഇത്ത അടുത്തുചെന്ന് എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തഴുകി. “സൂക്ഷിച്ചു പോ റഹീമേ… ഇന്നത്തെ ഈ ബാക്കിവെച്ച നിമിഷങ്ങൾ നമുക്ക് മാറ്റിവെക്കാം. ഞാൻ വിളിക്കാം.”
ഞാൻ ഹോട്ടൽ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് തിടുക്കത്തിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി, ബൈക്കിൽ കയറി ആയിഷയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ലക്ഷ്യമാക്കി അതിവേഗത്തിൽ വണ്ടിയോടിച്ചു. പുതിയൊരു കെണിയും അതേസമയം പുതിയൊരു ബന്ധവും എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വഴിമാറുകയായിരുന്നു.
റോഡിലെ ബ്ലോക്കുകളും വളവുകളും വെട്ടിച്ച് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഞാൻ ആയിഷയുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിലെത്തി ബൈക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി. ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിൽ നിന്നും പെട്ടെന്ന് ജൂൺ മാസത്തിലെ ഈ കനത്ത ചൂടിലേക്കും വിയർപ്പിലേക്കും വന്നപ്പോൾ ശരീരം ആകെ തളർന്നിരുന്നു. ഒപ്പം പകുതി വഴിയിൽ വെച്ച് നിർത്തേണ്ടി വന്നതിന്റെ ഒരു അസ്വസ്ഥതയും ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.