ഞാൻ പതുക്കെ ഇത്തയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, അവരെ ആ പഴയ മേശയോട് ചേർത്തുനിർത്തി. സാരിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെ അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെ കനത്ത ചൂട് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.
ഇത്ത പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. ഒരു വശത്ത് പുറത്തുനിന്നുള്ള ഭയവും മറുശബ്ദങ്ങളും, മറുവശത്ത് അടച്ചിട്ട ആ മുറിക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയും ഞങ്ങളെ കൂടുതൽ പരസ്പരമടുപ്പിച്ചു.
“ഇത്താ… ആരും ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല, നീ പേടിക്കേണ്ട,” ഞാൻ അവരുടെ കാതിനടുത്ത് ചെന്ന് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
അത്രയും കേട്ടതും ഇത്ത എന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അമർന്നു. വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ആ ഗൗരവക്കാരനായ പ്രകാശേട്ടനോ നാട്ടുകാരോ തൊട്ടപ്പുറത്തുണ്ടെന്ന ചിന്ത പോലും മറന്ന്, ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമായി ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മുഴുകി.
സമീറ ഇത്ത എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി, അവരുടെ വലിഞ്ഞുമുറുകിയ ശ്വാസഗതി എന്റെ ചർമ്മത്തിൽ കൃത്യമായി പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് ജനങ്ങളുടെ തിരക്കും ജീവനക്കാരുടെ ഔദ്യോഗിക സംഭാഷണങ്ങളും ഒരു തരം അലയൊലിയായി കേൾക്കാമായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഞങ്ങളുടെ ലോകം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
“റഹീമേ… എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്, പക്ഷേ നിന്നെ ഇങ്ങനെ അടുത്തു കിട്ടിയപ്പോൾ എല്ലാം മറന്നുപോവുകയാണ്,” ഇത്ത പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. അവരുടെ മുഖത്ത് വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഞാൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ഇത്തയുടെ മുഖം എന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവർ എന്റെ അടുത്തേക്ക് മുഖം തിരിച്ചു. ആ ഔദ്യോഗിക സാരിയുടെ ഒതുക്കങ്ങൾക്കിടയിലും അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെ വശ്യതയും കനത്ത ചൂടും എന്നെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അവരുടെ സാരിത്തലപ്പ് തോളിൽ നിന്നും മാറ്റി, കഴുത്തിലും തോളിലും പതുക്കെ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത്തയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു നേർത്ത വിറയൽ കടന്നുപോയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.
“ഉംഹ്… റഹീം…” പുറത്തേക്ക് ശബ്ദം പോകാതിരിക്കാൻ അവർ എന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പഴയ തടി മേശയിലേക്ക് ഞാൻ അവരെ പതുക്കെ ചാരി നിർത്തി. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയലുകൾ ഞങ്ങളുടെ ചലനത്തിൽ പതുക്കെ നീങ്ങി. വില്ലേജ് ഓഫീസറുടെ ആ ഗൗരവമേറിയ വേഷവും പദവിയും ഈ മുറിക്കുള്ളിലെ പ്രണയത്തിനും ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി വഴിമാറുകയായിരുന്നു. പുറത്തുനിന്നും പ്രകാശേട്ടൻ ആരുടെയോ പേര് ഉറക്കെ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ ഇത്ത പെട്ടെന്ന് എന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് അമർന്നു, ആ ഭയവും ആവേശവും ഒന്നിച്ച് ചേർന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആ പഴയ മുറിയുടെ ഇരുളിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മുഴുകി.
ഞാൻ പതുക്കെ ഇത്തയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, അവരെ ആ പഴയ തടി മേശയിലേക്ക് അല്പം കൂടി ചേർത്തുനിർത്തി. ഓഫീസിന്റെ തൊട്ടുപിന്നിലാണെന്ന ചിന്ത ഞങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ വെപ്രാളവും ആവേശവും ഒട്ടും ചെറുതായിരുന്നില്ല. ഇത്തയുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗത കൂടിക്കൂടി വന്നു. അവർ തന്റെ കൈകൾ എന്റെ തോളുകളിലേക്ക് പടർത്തി, എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാതിരിക്കാൻ എന്നവണ്ണം മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
“റഹീമേ… ആരെങ്കിലും വില്ലേജ് ഓഫീസറുടെ റൂമിൽ തിരക്കുന്നുണ്ടാകും. വേഗം…” ഇത്ത ശബ്ദം വല്ലാതെ താഴ്ത്തി എന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവരുടെ ചുണ്ടുകളുടെ ചൂട് എന്റെ കാതോരങ്ങളിൽ അലയടിച്ചു.
ഞാൻ പതുക്കെ അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും സമീറ ഇത്തയുടെ കണ്ണുകളിലെ അടക്കാനാവാത്ത ആഗ്രഹം വ്യക്തമായിരുന്നു. ഔദ്യോഗിക പദവിയുടെ ഗൗരവമെല്ലാം ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. പുറത്ത് ജനങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നതിന്റെയും ഫയലുകൾ മടക്കുന്നതിന്റെയും ശബ്ദം അപ്പോഴും നേർത്തു കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഓരോ ചെറിയ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.