“ശരി ഇത്താ, വന്നതിന് ഒരുപാട് നന്ദി,” ആയിഷ പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ യാത്രയാക്കാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.
ഞാൻ ഇത്തയെ വണ്ടിക്ക് അരികിലേക്ക് അനുഗമിക്കുമ്പോൾ, ആയിഷ അകത്തേക്ക് കയറിയ ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ ഇത്ത എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: “ബാക്കി നമുക്ക് പിന്നീട് തീർക്കാം റഹീമേ… നീ റെഡിയായിരുന്നോ.”
അവർ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ, ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ട ആശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. എന്നാൽ വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഈ കളി കൂടുതൽ അപകടകരമാകുമെന്ന ചിന്ത എന്റെ ഉള്ളിൽ ശക്തമായിരുന്നു.
സമീറ ഇത്തയുടെ സ്കൂട്ടർ വഴിത്തിരിവ് കടന്ന് മറയുന്നതുവരെ ഞാൻ ഉമ്മറത്തുതന്നെ നോക്കിനിന്നു. കനത്ത മഴയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തടിച്ചപ്പോഴാണ് ഉള്ളിലെ ആ ചൂടും വെപ്രാളവും അല്പമൊന്ന് അടങ്ങിയത്. ഒരു വലിയ അപകടത്തിൽ നിന്ന് തലനാരിഴയ്ക്കാണ് രക്ഷപെട്ടതെന്ന ബോധ്യം എന്നെ ഒരേസമയം ഭയപ്പെടുത്തുകയും ആവേശം കൊള്ളിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഞാൻ തിരികെ ഹാളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ആയിഷ അവിടെത്തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസുകൾ എടുത്തു മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ അവൾ എന്നെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
”എന്താ റഹീമിക്കാ ഒരു പരുങ്ങൽ? സമീറാത്ത പോയപ്പോഴേക്കും മുഖത്താകെ ഒരു പരിഭ്രമം പോലെ,” ആയിഷ കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
”ഏയ്… അതൊന്നുമില്ലെടാ. ഈ കനത്ത മഴയത്ത് ഇത്ത ഫയലുമായി വന്നല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ…” ഞാൻ വാക്കുകൾ ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
”ഉം… എനിക്കറിയാം. അബ്ബുവിന്റെ കാര്യം ഓർത്ത് ഇക്കാക്ക് ഉണ്ടായ ആശ്വാസം എനിക്കും മനസ്സിലാകും,” എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ച് ആയിഷ പറഞ്ഞു. സമീറ ഇത്തയുടെ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂട് മാറും മുൻപ് ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ഈ പെരുമാറ്റം എന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, ആ സാഹചര്യത്തെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഞാൻ വേഗം അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
മുറിയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ ചാരി, ആയിഷയെ കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുത്തുമ്പോൾ പുറത്ത് റബ്ബർ തോട്ടത്തിന് മുകളിൽ കനത്ത മഴ തകർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ വന്നു പതിക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്.
സമീറ ഇത്ത വരുത്തിവെച്ച ആ വലിയ വെപ്രാളവും ആവേശവും എന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. ഒരു വശത്ത് ഓഫീസറുടെ ആ അധികാരവും വശ്യതയും തന്ന ലഹരി, മറുവശത്ത് ആയിഷയുടെ ഈ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയം. ആയിഷ കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് ഒതുങ്ങിയിരുന്ന് എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു നാണം കലർന്ന ഭയം തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.
“റഹീമിക്കാ… അബ്ബു എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വരാൻ സാധ്യതയില്ലേ?” ആയിഷ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.
“മില്ലിലെ പണി കഴിഞ്ഞ് അബ്ബു വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട് മോളെ. നീ പേടിക്കേണ്ട,” ഞാൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം കൂടി അടുത്തു വന്നിരുന്നു.
ആയിഷയുടെ കൈകൾ എന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങുമ്പോൾ അതിന് ഒരു പ്രത്യേക തണുപ്പായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി. ഇന്നലെ രാത്രി ഫോണിലൂടെ സംസാരിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വന്നതുകൊണ്ടാകാം, അവൾ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ വെട്ടിച്ചു. ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിലും പിന്നീട് കവിളുകളിലും പതുക്കെ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പുറത്തെ തണുത്ത കാലാവസ്ഥയും മുറിക്കുള്ളിലെ ഈ നിശബ്ദതയും ഞങ്ങളെ കൂടുതൽ പരസ്പരമടുപ്പിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരിടത്ത്, അല്പം മുൻപ് ഹാളിലെ തൂണിന്റെ മറവിൽ വെച്ച് സമീറ ഇത്ത എന്റെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിയ ആ നിമിഷം ഒരു മിന്നൽ പോലെ കടന്നുപോയി.
ആയിഷ പതുക്കെ എന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ നേർത്ത ചൂട് എന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സമീറ ഇത്ത സമ്മാനിച്ച വന്യമായ ആവേശത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം എന്റെ കൈകൾ ആയിഷയുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ പതുക്കെ ചലിച്ചു.