അബ്ബുവിന്റെ നോട്ടം ആ പാടിലേക്ക് നീണ്ടു. അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി ആ കട്ടിലിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. എന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയി, നെറ്റിയിലൂടെ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ വീണ്ടും ഒലിച്ചിറങ്ങി.
“ഇതെന്താ കട്ടിലിൽ ഒരു നനവ്?” അബ്ബു പതുക്കെ കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ആ സമയം ബാത്ത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന്, നനഞ്ഞ തലമുടിയോടെ ആയിഷ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അബ്ബു കട്ടിലിനരികിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖവും വിളറിവെളുത്തു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. അബ്ബു പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് ആ നനവിൽ വിരൽ തൊടാൻ ആഞ്ഞതും, ആയിഷ തന്റെ പരിഭ്രമം പരമാവധി മറച്ചുവെച്ച് പെട്ടെന്ന് ഇടപെട്ടു.
“അത്… അത് അബ്ബു, ജനലിലൂടെ മഴവെള്ളം അടിച്ചുകയറിയതാ! ഞാൻ ദാ ഇപ്പോഴാ ജനൽ അടച്ചത്. അതുകൊണ്ട് ബെഡ്ഷീറ്റാകെ നനഞ്ഞു,” അവൾ കട്ടിലിനരികിലെ തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന ജനലിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് തട്ടിവിട്ടു.
“അതാണോ… ഞാൻ വിചാരിച്ചു വേറെന്തോ ആണെന്ന്. ഈ മഴയത്ത് ജനലൊക്കെ നേരത്തെ അടയ്ക്കണ്ടേ മോളെ,” അബ്ബു അത് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് വസ്ത്രവുമായി ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ചതും ഞാനും ആയിഷയും ഒരൊറ്റ ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിന്റെ വ്യത്യാസത്തിലാണ് വലിയൊരു ദുരന്തത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ രക്ഷപെട്ടത്. ആയിഷ വേഗം വന്ന് കട്ടിലിലെ ആ ബെഡ്ഷീറ്റ് വലിച്ച് മാറ്റി ഒരു വശത്തേക്ക് ചുരുട്ടിവെച്ചു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: “ഇനി ഇക്ക ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട, വേഗം പൊയ്ക്കോ… ബാക്കി നമുക്ക് പിന്നെ നോക്കാം.”
ഞാൻ വേഗം ഹാളിലേക്ക് ഇറങ്ങി എന്റെ ബൈക്കിന്റെ താക്കോലുമെടുത്ത് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ വീട്ടിൽ നിന്നും എത്രയും വേഗം രക്ഷപെടാനാണ് എന്റെ മനസ്സ് വെമ്പൽ കൊണ്ടത്. വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ സമീറ ഇത്തയും, ഇപ്പോൾ ആയിഷയുടെ വീട്ടിൽ നടന്ന ഈ സംഭവങ്ങളും എന്റെ ജീവിതത്തെ വലിയൊരു കെണിയിലേക്കാണ് എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അബ്ബു ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ച ആ സെക്കൻഡിൽ തന്നെ ഞാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടി. ആയിഷ തന്ന ആ ആശ്വാസവാക്കുകളൊന്നും എന്റെ തലയിൽ കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. വസ്ത്രങ്ങൾ ധൃതിയിൽ ഒതുക്കി ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് അപ്പോഴും ഒരു ചെണ്ടകൊട്ടുന്നതുപോലെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെരുമഴയത്ത് വണ്ടിയോടിച്ച് ഞാൻ എന്റെ ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ എത്തുമ്പോൾ ശരീരം മുഴുവൻ തണുത്തു വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു—മഴ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അകപ്പെട്ട കെണിയുടെ വലിപ്പം ആലോചിച്ച്!
മുറിയിലെത്തി ഒരുവിധം വസ്ത്രം മാറി കട്ടിലിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ സമയം രാത്രി എട്ടുമണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുറത്ത് കനത്ത കാറ്റും ഇടിമിന്നലുമുണ്ടായിരുന്നു. മൊബൈൽ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് നോക്കിയ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നുപോയി. സ്ക്രീനിൽ ഒരു അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്നും (Unknown Number) ഒരു വീഡിയോ ഫയൽ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
മടിച്ച് മടിച്ച് ഞാൻ ആ വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു. അത് കണ്ടതും എന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഒരു വലിയ ഇടിമിന്നൽ അടിച്ചു കയറിയതുപോലെ തോന്നി!
അല്പം മുൻപ് ആയിഷയുടെ കിടപ്പുമുറിയിൽ വെച്ച് ഞാനും അവളും തമ്മിൽ കോണ്ടം ഇല്ലാതെ ബന്ധപ്പെട്ടതിന്റെയും, തുടർന്ന് അവൾ അബ്ബുവിനെ വശീകരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിന്റെയും ദൃശ്യങ്ങൾ വളരെ വ്യക്തമായി ആ വീഡിയോയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു! ജനലിന്റെ മറവിലൂടെ ആരോ ഫോണിൽ പകർത്തിയ ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു അത്.
വീഡിയോയുടെ താഴെ ഒരു വരി മെസ്സേജ് കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു:
”റഹീമേ… നീയും ആയിഷയും കൂടി വലിയൊരു പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കുകയാണല്ലേ? ഈ വീഡിയോ ഇപ്പോൾ തന്നെ അബ്ബുവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് അയക്കണോ, അതോ നാളെ രാവിലെ 10 മണിക്ക് മുൻപ് ഞാൻ പറയുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നീ വരുമോ?”