മെസ്സേജ് വായിച്ചതും ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. വില്ലേജ് ഓഫീസറുടെ അധികാരവും ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കതയും ഒരേസമയം എന്നെ വലിഞ്ഞുമുറുക്കുകയാണ്. അബ്ബുവിന്റെ പറമ്പിന്റെ പ്രശ്നം തീർന്നെങ്കിലും, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു സങ്കീർണ്ണമായ കളിക്ക് തുടക്കമാവുകയായിരുന്നു.
സമീറ ഇത്തയുടെ ആ മെസ്സേജ് ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഒരേസമയം ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയവും, സമീറ ഇത്ത എന്ന മുതിർന്ന സ്ത്രീയുടെ അനുഭവസമ്പത്തും അധികാരവും എന്നെ വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയിലാക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്ത് പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരികെ വെച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചൂടുള്ള കട്ടിച്ചായയും കടിയുമായി ആയിഷ ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അബ്ബു അപ്പോഴും ഫയലിലെ ഓരോ പേജുകളും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. ആയിഷ ചായ ഗ്ലാസ് എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തരുമ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ ഉരസി. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഇന്നലത്തെ രാത്രിയുടെ ആ വന്യമായ ഓർമ്മകളുടെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അബ്ബു കാണാതെ എനിക്ക് നേരെ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.
അടുത്ത രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ കടന്നുപോയി. പറമ്പിന്റെ അതിർത്തി തർക്കം തീർന്നതിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ അബ്ബു ടൗണിലെ തന്റെ തടിമില്ലിന്റെ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പകൽ സമയങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകാറില്ലായിരുന്നു.
മൂന്നാം ദിവസം ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ ഒരു സമയമായിരുന്നു അത്. പുറത്ത് ആകാശം കറുത്തിരുണ്ട്, റബ്ബർ തോട്ടങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ കനത്ത മഴ തകർത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. അബ്ബു പതിവുപോലെ ടൗണിലേക്ക് പോയിരിക്കുകയാണ്. ഹാളിലെ സോഫയിലിരുന്ന് ഞാൻ ടിവി കാണുമ്പോൾ ആയിഷ അടുക്കളയിൽ എന്തോ പണിയിലായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് പുറത്ത് ഒരു സ്കൂട്ടർ വന്ന് നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. കനത്ത മഴയത്ത് ആരായിരിക്കും ഈ സമയത്ത് എന്ന് ചിന്തിച്ച് ഞാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു മഞ്ഞ റെയിൻകോട്ട് ധരിച്ച്, സ്കൂട്ടർ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറ്റി നിർത്തി ഇറങ്ങുന്ന ആ രൂപം കണ്ടതും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒറ്റയടിക്ക് വർദ്ധിച്ചു!
അത് സമീറ ഇത്തയായിരുന്നു! വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് നേരെ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വന്ന ലക്ഷണമുടൻ തന്നെ മനസ്സിലായി.
ഞാൻ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് മുൻവാതിൽ തുറന്നു. റെയിൻകോട്ടിന്റെ സിപ്പ് അഴിച്ച്, നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് സമീറ ഇത്ത ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിവന്നു. ഓഫീസിലെ ആ സാരിയും വേഷവും റെയിൻകോട്ടിനുള്ളിൽ അല്പം നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“ഹാവൂ… എന്തൊരു മഴയാ റഹീമേ…” ഇത്ത റെയിൻകോട്ട് ഊരി ഉമ്മറത്തെ കസേരയിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കണ്ണടയിലെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ആ വലിയ വശ്യമായ കണ്ണുകൾ എന്നെത്തന്നെയാണ് നോക്കിയിരുന്നത്.
“ഇത്താ… ഈ കനത്ത മഴയത്ത് ഇപ്പൊ എന്താ ഇവിടെ?” ഞാൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.
“അതുപിന്നെ… താലൂക്ക് ഓഫീസിൽ നിന്നും ആ ഫയലിന്റെ ഫൈനൽ ഓർഡർ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അബ്ബുവിനെ നേരിട്ട് ഏൽപ്പിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. ഞാൻ വഴിക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോഴാ മഴ കനത്തത്,” ഇത്ത ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. “അബ്ബു ഇവിടെയില്ലേ?”
“അബ്ബു മില്ലിലേക്ക് പോയതാ ഇത്താ… വൈകുന്നേരമേ വരൂ,” ഞാൻ വാതിൽ പകുതി ചാരിയിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അബ്ബു ഇല്ലെന്ന വിവരം കേട്ടതും സമീറ ഇത്തയുടെ മുഖത്തെ ആ ഗൗരവം പാടെ മാറി. ചുണ്ടുകളിൽ ആ പഴയ കള്ളച്ചിരി വീണ്ടും വിരിഞ്ഞു. സാരിയുടെ നനഞ്ഞ തുണിയിലൂടെ അവരുടെ കൊഴുത്തു വിരിഞ്ഞ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും ഉമ്മറത്തെ സംസാരം കേട്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്നും ആയിഷ ഹാളിലേക്ക് ഓടിവന്നു. സമീറ ഇത്തയെ കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു അത്ഭുതവും ഒപ്പം നേരിയൊരു പരിഭ്രമവും തെളിഞ്ഞു.