“വളരെ നന്ദി ഇത്താ, അബ്ബുവിന് ഇതൊരു വലിയ ആശ്വാസമാകും,” ഞാൻ ഫയൽ കൈപ്പറ്റുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
ഫയൽ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് തരുന്ന ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ, മറ്റാരും കാണാതെ ഇത്തയുടെ വിരലുകൾ എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ അമർന്നു. അവരുടെ കൺകോണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ കുസൃതിച്ചിരി മിന്നിമറഞ്ഞു. അടുത്ത സീറ്റിലിരുന്ന പ്രകാശേട്ടൻ മറ്റൊരു ഫയലിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ശരി റഹീം, എന്നാൽ പൊയ്ക്കോളൂ. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം,” ഇത്ത പതുക്കെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, ആ ‘പിന്നെ’ എന്ന വാക്കിന് അല്പം അടിവരയിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഫയലുമായി ഓഫീസിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അടുത്ത ചിന്തകൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വീട്ടിൽ അബ്ബുവും ആയിഷയും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ ഫയൽ കാണുമ്പോൾ അബ്ബുവിന് വലിയ സന്തോഷമാകും, ഒപ്പം ആയിഷയ്ക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹവും വിശ്വാസവും ഇരട്ടിയാകും. എന്നാൽ സമീറ ഇത്തയുമായി തുടങ്ങിയ ഈ പുതിയ രഹസ്യബന്ധം വരും ദിവസങ്ങളിൽ തന്റെ ജീവിതത്തെ എങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകുക എന്ന ഗൗരവമേറിയ ചിന്തയോടെ ഞാൻ ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് എടുത്തു.
ബൈക്കിൽ തിരികെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ശക്തമായി അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിലെ ചൂട് അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. കൈയിലുള്ള ഫയലിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒരേസമയം വലിയൊരു ആശ്വാസവും അതിലേറെ വരുംവരായ്കകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളും മനസ്സിൽ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു. അബ്ബുവിന്റെ പറമ്പിന്റെ പ്രശ്നം ഏതാണ്ട് പരിഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അതിനായി ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി എന്നെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത് രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതത്തിന് നടുവിലാണ്.
പത്തു മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും ആയിഷയുടെ വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തി. വണ്ടി ഉമ്മറത്ത് ഒതുക്കി നിർത്തി അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ ഹാളിൽ അബ്ബുവും ആയിഷയും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അബ്ബു കാത്തിരിപ്പിന്റെ അക്ഷമയോടെ പത്രം മടക്കി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“എന്തായി റഹീമേ? കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടന്നോ?” അബ്ബു എഴുന്നേറ്റ് അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എല്ലാം ശുഭമായി അബ്ബു. ദാ, വില്ലേജ് ഓഫീസർ ഒപ്പിട്ട ഫയലിന്റെ കോപ്പി,” ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന കവർ അബ്ബുവിന് നീട്ടി.
അബ്ബു തിടുക്കത്തിൽ ആ പേപ്പറുകൾ വാങ്ങി നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വർഷങ്ങളായി അലട്ടിയിരുന്ന ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയതിന്റെ ആശ്വാസം വ്യക്തമായിരുന്നു. “ഹാവൂ… വില്ലേജ് ഓഫീസർ ഒപ്പിട്ടല്ലോ! റഹീമേ, നീ വലിയൊരു ഉപകാരമാണ് ചെയ്തത്. സമീറ ഉള്ളതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ വേഗം നടന്നു.”
അബ്ബു ഫയലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, അപ്പുറത്ത് നിന്ന ആയിഷ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് കൃതജ്ഞതയോടെ നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ എന്നോടുള്ള പ്രണയവും വിശ്വാസവും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവൾക്കൊരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി നൽകി.
“മോളെ ആയിഷാ, റഹീം രാവിലെ മുതൽ ഇതിന്റെ പുറകെ നടക്കുകയല്ലേ. അവന് നല്ല കട്ടിച്ചായയും കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും പലഹാരവും എടുത്തു കൊടുക്ക്,” അബ്ബു സന്തോഷത്തോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ദാ ഇപ്പൊ എടുക്കാം അബ്ബു,” ആയിഷ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ എന്നെ ഒന്നുക്കൂടി നോക്കി കണ്ണുചുമ്മി കാണിച്ചു. ഇന്നലത്തെ രാത്രിയുടെ ഓർമ്മകൾ അവളിലും അപ്പോഴും സജീവമായിരുന്നു.
ഞാൻ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് ഫോണെടുത്തു. പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത് അപ്പോഴാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. വാട്സ്ആപ്പ് തുറന്നപ്പോൾ സമീറ ഇത്തയുടെ മെസ്സേജ് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്ത: “ഫയൽ കൃത്യമായി അബ്ബുവിന് കൊടുത്തല്ലോ അല്ലേ? ഓഫീസിൽ വെച്ച് പകുതിക്ക് വെച്ച് നിർത്തേണ്ടി വന്നതിന്റെ ദാഹം എനിക്ക് ഇപ്പൊഴും മാറിയിട്ടില്ല റഹീമേ… വരും ദിവസങ്ങളിൽ നമുക്ക് കൂടുതൽ സമയം കണ്ടെത്തണം. ആയിഷയോട് കൂടുതൽ കളിക്കാൻ നിൽക്കേണ്ട, മനസ്സിലായല്ലോ? 😉”